Η υπόθεση του «Καμιά Άλλη Γη» ξεκίνησε πριν από παραπάνω από έναν χρόνο, στην περυσινή Μπερλινάλε, πέρασε και περνά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου – πέρασε και από τις Νύχτες μας το φθινόπωρο – αφήνοντας πίσω του μια μακρά γραμμή βραβεύσεων και εντυπώσεων που ξεπερνούν την καλλιτεχνία για να φτάσουν στο ανθρώπινο κατεπείγον. Φυσικά πρόκειται για φωνές που βοούν στην έρημο. Aλλά τουλάχιστον βοούν.
Οι δημιουργοί Αμπραχάμ, Αντρά, Μπαλάλ και Ζορ έφθασαν και στο βραβευτικό πόντιουμ των Όσκαρ. Και έφτιαξαν την πιο πολιτική στιγμή της βραδιάς: «Καλούμε να σταματήσει η αδικία και η εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. […] Κάναμε αυτό το φιλμ, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι μαζί γιατί έτσι η φωνή είναι ισχυρότερη. […] Ζούμε, εγώ και ο Άντρα, άνισες ζωές», είπε ο Αμπραχάμ. «Εγώ ζω σε ένα καθεστώς που είμαι ελεύθερος υπό πολιτικό νόμο, και ο Μπάζελ κάτω από στρατιωτικό που καταστρέφει τη ζωή του. Υπάρχει άλλος δρόμος, η πολιτική λύση δίχως εθνική ανωτερότητα, με εθνικά δικαιώματα και για τους δύο λαούς. […] Γιατί δεν μπορείτε να δείτε ότι είμαστε αλληλένδετοι, ότι ο λαός μου είναι πραγματικά ασφαλής αν ο λαός του Μπάζελ είναι πραγματικά ελεύθερος και ασφαλής;»
Αμείλικτα ερωτήματα που απλώς δεν φτάνουν το ίδιο αμείλικτα στα αυτιά των υπευθύνων. (Που ασφαλώς δεν ασχολούνται με τα Όσκαρ.) Η ταινία, άλλωστε, δεν έχει βρει ακόμα, 15 μήνες μετά, αμερικανική διανομή. Έπαιξε σε κάποιες αίθουσες Νέας Υόρκης και Λος Άντζελες στις αρχές Φεβρουαρίου, αλλά ποτέ δεν βρήκε κανονική διανομή. Ίσως γιατί θα ήταν λίγο παραπάνω «επικίνδυνο» αν αυτό συνέβαινε.
Εδώ η γνώμη μας για την ταινία.
