Variety Legend & Groundbreaker Award at Miami Film Festival.
Δίνεις αυτό το βραβείο στον Νικ, που έχει SAG, έχει Όσκαρ, έχει Σφαίρα, έχει την κεφαλή του Ιερού Ελαφιού στο μπάνιο του. Και περιμένεις μια δήλωση. Και παίρνεις ένα ρεσιτάλ.
Μιλά για τον Σούπερμαν που δεν έκανε ποτέ. Λέει πώς πήγαν να του φορτώσουν για σκηνοθέτη τον (φορμαρισμένο τότε) Ρένι Χάρλιν, ωραία τα είπανε, αλλά ο Νικ ήθελε τον Τιμ Μπέρτον. Λέει πώς σκεφτόμασταν όλοι να κάνουμε έναν '80ς Σούπερμαν, δεν έγινε ποτέ, δεν ξέρει ακριβώς να πει το γιατί μέχρι σήμερα. Θαυμάζει το «Mars Attacks!» (αλλά ξέρει τι αμηχανία – και τι χασούρα – φέρνουν αυτές οι ταινίες στο Χόλιγουντ). Αγαπά αυτό που έκανε ο Μπέρτον με τον Κίτον στον Μπάτμαν. Θαυμάζει τον Μπέρτον και το ανεξάρτητο πνεύμα που αντιπροσωπεύει.
Λυπάται που δεν έχει κάνει MCU; Όχι. Δεν θα μάλωνε ποτέ με τον άτυπο νονό του, αφού όπως λέει έχει πάρει το όνομά του από μια δημιουργία του Σταν Λι, τον Λουκ Κέιτζ (όντως ωραίος, περιθωριακός ήρωας, τον τσάκισε τον Σπάιντι). «Δεν χρειάζεται να είμαι στο ΜCU, είμαι ο Νικ Κέιτζ».
Τον ρωτάνε τι ταινίες του αρέσουν. Τα οικογενειακά δράματα απαντά. Και τα horror. «Μπορείς να κάνεις πολλά εκεί. Ορισμένοι από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους δουλεύουν στον Τρόμο.» Και αγαπά και την επιστημονική φαντασία, σηκώνοντας (ευγενικά) ένα δαχτυλάκι στην πολιτική ορθότητα. «Όλοι είναι πολύ ευαίσθητοι αυτή τη στιγμή. Βάλε την ιστορία λοιπόν σε έναν άλλον πλανήτη και λες ό,τι θες. Γιατί δεν είναι εδώ, δεν είναι τώρα. Βρίσκεις το mojo σου και την ελευθερία του λόγου σου και κάνεις ό,τι θες.»
Μπορείς να μην τον εκτιμάς τον Νικ Κέιτζ; Μπορείς. Αλλά δεν μπορείς να μην τον αγαπάς.
Κι αν η αγάπη σας μετριέται, τότε ορίστε ένα τρίωρο αφιέρωμα πάνω του και…συγγνώμη για την άμυνα.
