Είναι κομμάτι ανάρμοστα τα λίγα λόγια για ηθοποιούς που δεν διέπρεψαν σαν διασημότητες, αλλά ρωτήστε και τους δημιουργούς και τους διευθυντές διανομής πόσο συχνά λύνονταν τα χέρια τους στο άκουσμα του ονόματός τους. Εντούτοις, ορίστε λίγα λόγια για το γέννημα του Κεντάκι, που αποσύρθηκε την Κυριακή, λίγες μέρες πριν τα 84α γενέθλιά του.
Τον Νεντ Μπίτι, λίγο σινεμά να έχεις δει, τον ξέρεις καλά. Είναι εκείνος ο παχουλός τύπος, με την βαθύτονη φωνή, μικρός τραγούδούσε κιόλας, σκόπευε και μια καριέρα στο μουσικό θέατρο. Τελικά, σε έναν από τους ελάχιστους πρωταγωνιστικούς του ρόλους («πιο πολύς μπελάς απ' όσο αξίζει», έλεγε αστειευόμενος), υποδύθηκε τον περίφημο τενόρο Τζόζεφ Λοκ στο «Hear My Song» του 1991.
Μια ματιά στο παλμαρέ του να ρίξει κανείς αρκεί. Ίσως και να φταίει το ντεμπούτο του στο «Όταν Ξέσπασε η Βία» του Μπούρμαν, είχε έναν αξέχαστο ρόλο εκεί (γρήγορα να το δείτε) και έκανε αμέσως όνομα. Στα υπεράριθμα credits του, πολλά εκ των οποίων και για την τηλεόραση που θα αφήσουμε εκτός, λογαριάστε συνεργασίες: Τζον Χιούστον, Ρόμπερτ Όλτμαν, Άλαν Πάκουλα, Σίντνεϊ Λιούμετ, Τζον Κασαβέτης, Ρίτσαρντ Ντόνερ, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζον Μπούρμαν, Μάικ Νίκολς. Δούλεψε υπερφυσικά πολύ, με τον τρόπο των παλιών του είδους του, δεν είναι λίγες οι χρονιές που τον βρίσκεις σε μισή ντουζίνα ή ακόμα και διψήφιο αριθμό δουλειών.
Από την μεριά του υπογράφοντος είναι κάποια περάσματά του από έργα που έχουν ιδιαίτερη θέση. Προφανώς η προαναφερθείσα του Μπούρμαν (παίζει και στον περιώνυμο δεύτερο Εξορκιστή!), οι δύο συνεργασίες με τον Χιούστον και ειδικά το «Wise Blood», ο «Σούπερμαν» του Ντόνερ, τέλειος ως sidekick του Χάκμαν-Λούθορ, το «Nashville», το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου», το «Hopscotch», το «4ο Πρωτόκολλο», αχ εκείνες οι δεύτερες κατασκοπείες της ασθμαίνουσς ψυχροπολεμικής εποχής, η «Επίκίνδυνη Ηρεμία στη Νέα Ορλεάνη» του ΜακΜπράιντ, το (κακό αλλά αγαπητό) «Πειστήριο του Εγκλήματος» του Κράιτον (ναι, κι όμως), το σχεδόν άγνωστο εδώ «Chattahoochee» (1989) με ολοκαίνουργιους τότε Όλντμαν, ΜακΝΤόρμαντ και Ντέινις Χόπερ, το «Just Cause» με τον Κόνερι, και άλλα πολλά.
Αξέχαστη για τους λάτρεις της ταινίας και η σκηνή του στο «Δίκτυο», κυρίαρχος ενός μισοφωτισμένου πλατώ για έξι ολόκληρα λεπτά, που άρκεσαν για να του δώσουν την μοναδική του οσκαρική υποψηφιότητα. Έπαιξε άνετα κωμικό και δραματικό ρεπερτόριο, είχε πάντα ένα διασκεδαστικό, Νότιο sleaze στον τρόπο του, πράγμα που τον έκανε καλό b κακό, είχε εκείνη την παχουλή αθωότητα που έκρυβε μια διαστροφή, αρκετές ταινίες του την βρήκαν. Στέρεος, ωραίος καρατερίστας, το είδος που δεν σπανίζει βέβαια ακριβώς, αλλά μοιάζει αυξκανόμενα δύσκολο σε παρουσιαστικά όπως το δικό του, έτσι όμως έχει αλλάξει και η λογική του casting στην εποχή μας.
Ελαφρύ το χώμα.
