Κλείδωσες; Οι Άγνωστοι 3

The Strangers: Chapter 3

Συντάκτης: News Team

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το «The Strangers» (2008) του Μπράιαν Μπερτίνο ήταν μια αξιόλογη ταινία τρόμου, η οποία σε ανάγκαζε να σκανάρεις διαρκώς κάθε γωνία του κάδρου προκειμένου να εντοπίσεις την πιθανή απειλή. Δυστυχώς κάποιος σκέφτηκε πως θα ήταν καλή ιδέα να γυριστεί ένα σίκουελ, κι έτσι το 2018 πήραμε το αδιάφορο «The Strangers: Prey at Night» του Γιοχάνες Ρόμπερτς. Ακόμη χειρότερα, εν έτει 2024 κάποιοι Χολιγουντιανοί executives πίστεψαν πως μια επιπλέον τριλογία θα έφερνε πολύ χρήμα, κι έτσι ανέθεσαν στον Ρένι Χάρλιν («Die Hard 2») τη σκηνοθεσία της. Τα δύο πρώτα κεφάλαια κινούνταν από το ανιαρό έως το σκουπίδι, ενώ το τρίτο δεν κάνει τη διαφορά, έχει όμως ένα καλό: είναι το τελευταίο, και μάλλον δε θα χρειαστεί να δούμε άλλη ταινία σε αυτό το franchise που κανείς δε ζήτησε να γίνει τέτοιο.

Όσοι έχετε δει τις δύο προηγούμενες ταινίες του Χάρλιν, ξέρετε ακριβώς τι να περιμένετε. Το «The Strangers: Chapter 3» προσπαθεί να εισάγει κάποιες θεματικές, οι οποίες όμως είναι τρομερά κλισέ: η μαζική συγκάλυψη ενός εγκλήματος, η διεφθαρμένη αστυνομία, η βία που γεννά βία, η ανεξήγητη προέλευση των βίαιων ροπών του ανθρώπου. Όλα τους είναι θέματα που θα μπορούσαν να έχουν ενδιαφέρον, αν το σενάριο τα χειριζόταν ευρηματικά κι αν ενδιέφεραν πραγματικά τον σκηνοθέτη, Όμως, ο Χάρλιν δε νοιάζεται ουσιαστικά να προσδώσει στην ταινία του περισσότερα του ενός επίπεδα ανάγνωσης. Τον μέλει απλά να κινηματογραφήσει μια σειρά κυνηγητών, φονικών και ανατροπών. Ακόμα κι αυτό θα είχε το ενδιαφέρον του, αν το έκανε με κάποια εφευρετικότητα, όμως ποια ήταν η τελευταία φορά που θυμάστε να βλέπετε ταινία του σκηνοθέτη και να αναφωνείτε «ωραίο εύρημα αυτό, εύγε!»;

Τουλάχιστον, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως διαπιστώσαμε με ανακούφιση ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν επιδίδεται σε γραφικότητες όπως η σεκάνς με το αγριογούρουνο που, στο προηγούμενο φιλμ, μας έκανε να θέλουμε να σπάσουμε το κάθισμά μας. Ο Ρένι Χάρλιν εδώ είναι περισσότερο συγκεντρωμένος στο στοιχείο του τρόμου και αφήνει στην άκρη τέτοιου είδους campy και αθέλητα αστείες πινελιές. Όχι ότι η ταινία αυτή δεν έχει ένα σωρό σεναριακά κενά, λογικές ανακολουθίες, αναληθοφάνειες και ευκολίες, τουλάχιστον όμως διατηρεί τα προσχήματα. Δεν είναι καθόλου τρομακτική, φυσικά, αλλά και στην προηγούμενη ταινία το μοναδικό τρομακτικό στοιχείο ήταν η υπόσχεση ενός ακόμα κεφαλαίου.

Δεν ξέρουμε ποιο κοινό μπορεί να είχαν στο μυαλό τους οι executives που ενέκριναν τη δημιουργία της νέας τριλογίας «The Strangers». Η πρώτη ταινία δεν ήταν κάποια τρελή επιτυχία στο box-office, ενώ το σίκουελ του 2018 πέρασε και δεν ακούμπησε. Το σίγουρο είναι πως οι τρεις νέες ταινίες δεν πετυχαίνουν ούτε καν το βασικό στόχο μιας ταινίας του είδους τους, που είναι να προσφέρει ανατριχίλες στο κοινό. Ελπίζουμε, τουλάχιστον, η πιτσιρικαρία που θα τύχει να δει μια από αυτές τις ταινίες σε κάποιο multiplex και, αναμενόμενα, θα βαρεθεί τη ζωή της, να μην προσπεράσει εξαιτίας της και την πραγματικά καλή αυθεντική ταινία, η οποία ήταν μια από τις ωραιότερες στουντιακές παραγωγές τρόμου της δεκαετίας του 2000.