Μετά το περσινό διάλειμμα, σε μια ανθρωπότητα μαστιζόμενη από διαρκείς πολέμους, κυνηγημένους ανθρώπους και πανδημία που κάνουμε ότι δεν υπάρχει γιατί «την περάσαμε», γιατί «κουραστήκαμε να φοβόμαστε» ή γιατί απλώς «δεν μας νοιάζει πια για εκείνους που θα είναι άτυχοι», τα Γκράμις επανήλθαν με το σεδόν τετράωρο μουσικό πρόγραμμά τους κατά την διάρκεια του οποίου δίνονται και τα βραβεία υπεροχής των καλλιτεχνών τους.
Σε ότι αφορά τις κινηματογραφικού ενδιαφέροντος κατηγορίες είχαμε τις νίκες των: Κάρλος Ραφαέλ Ριβέρα για το σκορ του «Queen's Gambit» και τους Τζον Μπατίστ, Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος για την δουλειά τους στο «Soul» της Πίξαρ (ισοπαλία). Το Καλύτερο Τραγούδι πήγε στον Μπο Μπέρναμ για το «All Eyes on Me» του κωμικού special, «Ιnside». Τέλος το βραβείο του Καλύτερου Compilation Άλμπουμ για το σινεμά, πήγε στο «United States vs. Billie Holiday» που παρήγαγε η Warner.
Παρότι η τελετή απέφυγε την πολιτική και τις αναφορές στα «εξωγηπεδικά» ζητήματα, αν και είχε πολλά αστεία για την «Σφαλιάρα» των Όσκαρ, ήταν η παρουσία σε προκινηματογραφημένο βίντεο ολίγων λεπτών του Προέδρου Ζελένσκι που έδωσε μια διάσταση «δεν ζούμε στη φούσκα μας» στην τελετή. Ο Ζελένσκι, εμφανώς καταβεβλημένος, μίλησε για τον πόλεμο που είναι το αντίθετο της μουσικής. «Τι είναι πιο αντίθετο στη μουσική; Η σιωπή των κατεστραμμένων πόλεων, των σκοτωμένων ανθρώπων. Τα παιδιά μας ζωγραφίζουν ρουκέτες εν πτήσει αντί διάττοντες αστέρες».
Και συνέχισε: «Ο πόλεμος δεν μας επιτρέπει να διαλέξουμε ποιος επιβιώνει και ποιος παραμένει στην αιώνια σιγή. Οι μουσικοί μας φορούν αλεξόσφαιρη περιβολή αντί σμόκιν. Τραγυδούν στους πληγωμένους των νοσοκομείων, ακόμα και σε αυτούς που δεν μπορούν να τους ακούσουν. Αλλά η μουσική θα τρυπώσει και θα ακουστεί».
Στη συνέχεια ο πρόεδρος της Ουκρανίας επαίνεσε τους συμπατριώτες του, μίλησε για τον «πόλεμο ενάντια στη Ρωσία που φέρνει φρικτή σιωπή, 'νεκρική σιωπή' με τις βόμβες της» και παραίνεσε τους παριστάμενους να γεμίσουν τη σιγή με την μουσική τους, να την γεμίσουν με την ιστορία της Ουκρανίας. Το μήνυμα ήταν η πάσα για το Free σε μια εκτέλεση από τον Τζον Λέτζεντ, με την συμμετοχή Ουκρανών μουσικών (Μίκα Νιούτον και Σιουζάνα Ίγκλινταν) και της Ουκρανής ποιήτριας, Λιούμπα Γιάκιμτσουκ.
Είθε όλα αυτά, τα άκρως ειρωνικά και τραγελαφικά της ανθρώπινης φυλής (ένας πρόεδρος βομβαρδιζόμενης χώρας σε cameo λουστραρισμένης τελετής αμερικανικών μουσικών βραβείων) να πάψουν σύντομα, αν και τελικά πάντα με τις ευχές μένουμε και τα αίσχη διαδέχονται το ένα το επόμενο με απτόητους ρυθμούς.
