Η μουσική. Ο χορός. Ο έρωτας. Το ατμοσφαιρικό ταγκό της Ροξάνης και η μποέμικη Μονμάρτρη της belle epoque. Οι βελούδινοι ουρανοί του Παρισιού και η decadent πολυτέλεια της νυχτερινής διασκέδασης. Το Moulin Rouge του Μπαζ Λούρμαν δεν είναι απλά μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή που φέρνει το παραδοσιακό μιούζικαλ στους πρόποδες του 21ου αιώνα. Είναι μια συναρπαστική επίθεση στις αισθήσεις που δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο!
Όλες οι ωραίες ιστορίες ξεκινούν από ένα όνειρο. Και συνήθως όσο πιο φευγάτο είναι το όνειρο, τόσο πιο εντυπωσιακό θα προκύψει το αποτέλεσμα. Στην περίπτωση του Μπαζ Λούρμαν, η ιδέα για ένα μοντέρνο μιούζικαλ κομμένο και ραμμένο για τη γενιά του MTV παραήταν τολμηρή.
Σηκώνοντας την κόκκινη αυλαία
Όταν το Moulin Rouge έκανε την επίσημη πρεμιέρα του το Μάιο ανοίγοντας το 54ο Φεστιβάλ των Καννών, οι συντελεστές της ταινίας, από τον σκηνοθέτη μέχρι τους ευτυχισμένους σταρ, δεν έπαυαν να επαναλαμβάνουν τη χαρά τους μπροστά στην ολοκλήρωση μιας “καταραμένης” παραγωγής που θα μπορούσε από μόνη της να αποτελέσει θέμα ταινίας.
Το πρώτο χτύπημα ήρθε όταν η Νικόλ Κίντμαν τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο και τα πλευρά. Το δεύτερο, όταν πέθανε ο πατέρας του Μπαζ Λούρμαν. Τα γυρίσματα διακόπηκαν για αρκετές εβδομάδες στοιχίζοντας στο στούντιο πολύτιμο χρόνο και χρήματα, ενώ ο πολύβουος χωρισμός Κρουζ και Κίντμαν τον Ιανουάριο απείλησε να τινάξει την προώθηση της ταινίας στον αέρα, μετά από τους δισταγμούς της πρωταγωνίστριας να έρθει αντιμέτωπη με τα media. “Αν το Romeo + Juliet ήταν δύσκολο, το Moulin Rouge ήταν μια πρόκληση σε κάθε επίπεδο”, χαμογελά ανακουφισμένος ο Λούρμαν.
Η ταινία του κυκλοφόρησε αισίως με έξι μήνες καθυστέρηση, υπερβαίνοντας κατά πολύ τον προϋπολογισμό των 45 εκατομμυρίων δολαρίων, όπως όμως υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης “το συνολικό κόστος της είναι πολύ χαμηλότερο από μια τυπική αμερικανική κομεντί”.
Η προσγείωση του Moulin Rouge στην κινηματογραφική πραγματικότητα επετεύχθη στην Κρουαζέτ με τον καλύτερο τρόπο, με ολονύχτια πάρτι και glamorous εμφανίσεις από το καστ που έδωσαν στο Φεστιβάλ κάτι από την παλιά του λάμψη.
Hear My Song
Είναι αυτονόητο: ένα μιούζικαλ χωρίς καλά τραγούδια είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Στην περίπτωση του Moulin Rouge, βέβαια, τα πράγματα ήταν σαφώς διαφορετικά και λίγο πιο εύκολα. Ο Μπαζ Λούρμαν, ο Μάρκους Nτε Βρις και ο Άντονι Μόνστεντ (συνθέτης που έχει δουλέψει με την Μπιορκ, τον Ντέιβιντ Μπάουι, τη Μαντόνα και τους Massive Attack, ανάμεσα σε άλλους) είχαν από την αρχή αποφασίσει ότι τα τραγούδια της ταινία θα ήταν παλιές και νέες ποπ επιτυχίες, διασκευασμένες με μοντέρνο μπιτ και την αυθεντική φωνή των πρωταγωνιστών.
“Αναρωτηθήκαμε πώς θα ακουγόταν το καν-καν στους θαμώνες της εποχής και καταλήξαμε ότι θα ήταν το αντίστοιχο της ρέιβ: ίσως να άκουγαν και Fat Boy Slim!”
Οι δίσκοι που πέρασαν από… ακρόαση ήταν άπειροι, και η ομάδα κατέληξε τελικά σε ένα ποτπουρί που περιλαμβάνει σχεδόν τα πάντα: από κλασικά κομμάτια (“Diamonds Are A Girl s Best Friend”), ρομαντικές μπαλάντες (το “Your Song” του Έλτον Τζον), ροκιές (“Children of the Revolution” των T-Rex) μέχρι grunge άσματα όπως το “Smells Like Teen Spirit” των Nirvana και αισθαντικά ταγκό.
Αναμφίβολα, highlight της ταινίας είναι οι σκηνές που η Νικόλ Κίντμαν και ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ τραγουδούν μαζί, γεγονός που γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογιστούμε πως η προηγούμενη εμπειρία και η φωνητική τους εκπαίδευση ήταν μηδενική. Και για όσους αμφισβητούν τις επιδόσεις τους που είναι όχι μόνο υποφερτές αλλά καλές, ακούστε και την άποψη του Ντε Βρις; “Ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ είναι ήδη ένας ροκ σταρ! Μόνο που δεν το έχει καταλάβει ακόμα…”
On with the show!
Λουίζα Χριστοφίλου
