Ίσως δεν έχεις πολλά να πεις ως κινηματογραφική σελίδα για τον Μόντι Νόρμαν. Ο γόνος Λετονών Εβραίων που μεγάλωσε στο East End του Λονδίνου, που έζησε τον βομβαρδισμό του στον 2ο ΠΠ, που υπηρέτησε στην RAF, που μπήκε στον χώρο του θεάματος και τραγούδησε για big bands και είδε το όνομά του στο βαριετέ ανάμεσα σε αυτά μετέπειτα διασήμων όπως ο Πίτερ Σέλερς ή ο Μπένι Χιλ, ήταν κάποιος που μας ένωνε ακόμα με μια ωραία εποχή του θεάματος.
Κάποια στιγμή, εκεί στις αρχές του '60, τον άκουσε ο 'Cubby' Μπρόκολι, και τον παραίνεσε να γράψει τη μουσική για το «Δρ. Νο» (1962), το πρώτο Μποντ, που γιορτάζουμε και φέτος τα 60 του χρόνια. Χρειάστηκε προσπάθεια όμως για να τον πείσει, κι έπρεπε να του πει ένα «έλα στην Τζαμάικα με την γυναίκα σου, όλα πληρωμένα και βλέπουμε», έτσι με την περίφημη largesse του ο Μπροκόλι. Κι ο Νόρμαν είπε ναι, ξεσκόνισε αυτό που ακούτε εδώ…
…άλλαξε το σιτάρ με κιθάρα, έδιωξε τα θεατρικά φωνητικά και ιδού 007 theme!
Στο θέμα που ακούτε ο Τζον Μπάρι έκανε αυτή την εξωπραγματική διασκευή και κέρδισε άδικα (αλλά δικαιλογημένα) την φήμη ότι ήταν ο συνθέτης του θέματος του 007, κάτι που πίκραινε συστηματικά τον Νόρμαν, ο οποίος μάλιστα πήγε το 2001 και στα δικαστήρια τους Κυριακάτικους Times κερδίζοντας μια σεβαστή αποζημίωση.
Για το «Dr. No» ο Νόρμαν συνέθεσε και το κοσμηματάκι που είναι το «Underneath the Mango Tree» – που ο τραγουδά η Άντρες και ο Κόνερι στη σκηνή της παραλίας, αλλά ακούγεται και αλλού μουσικά στην ταινία.
Η άμεση σχέση του με τα Μποντ τελείωνε εκεί – αλλά θα ήταν με τον τρόπο της ισόβια. Το trivia της έμμεσης εμπλοκής του μια φορά ακόμα με τον κόσμο του 007 θα ήταν την επόμενη χρονιά, στο «Απ' τη Ρωσία με Αγάπη». Στην κλασική σκηνή που ο κακοποιός Κριλένκου εκτελείται από τον Πέδρο Αρμενταρίζ – Κερίμ Μπεη, ο πρώτος βγαίνει μέσα από το στόμα της Ανίτα Έγκμπεργκ από μια αφίσα του «Call Me Bwana», που ο Μπροκόλι και ο Σάλτζμαν έβγαζαν την ίδια χρονιά! Ο Νόρμαν υπέγραφε τη μουσική.
Ο εκλιπών υπέγραψε σειρά από μιούζικαλς, όμως για το σινεμά συνυπέγραψε μόνο για την Hammer τα «Δύο Πρόσωπα του Δρ. Τζέκιλ», που έχουν μεν ένα καταπληκτικό θέμα, αλλά ανήκει στον Ντέιβιντ Χόνεκερ.
Ελαφρύ το χώμα κ. Νόρμαν, μας χαρίσατε μια ανάμνηση που δεν ξεθώριασε ποτέ.
