Τα παλιά τα χρόνια, σε έναν χολιγουντιανό γαλαξια πολύ-πολύ μακριά (αλλά και τόσο νομοτελειακά κοντά), βγήκε το «Batman Returns», ένα σίκουελ θηριωδώς επιτυχημένης ταινίας γραμμένο όμως από άλλο ανέκδοτο, μια ταινία που τότε δίχασε (γιατί δεν ήταν λέει πιστή στο κόμικ) και έκανε πολλούς κριτικούς να μιλούν για αριστούργημα. Τιμή και δόξα που το αναγνώρισαν. Μακάρι να συνέβαινε και σήμερα, το σινεμά θα είχε ένα στήριγμα για καλύτερο mainstream.
Στις 22 του μήνα, στο Λος Άντζελες, έλαβε χώρα μια εορταστική προβολή της ταινίας, παρουσία του σεναριογράφου της, Ντάνιελ Γουότερς. Και ειπώθηκαν μερικά ωραία πράγματα. Όπως για παράδειγμα ότι στην συζήτηση που είχε ανοίξει τότε για spinoff της Catwoman (γιατί λίγο είχαμε χάσει φως και διακόπτες με την Μισέλ τότε), ο Μπέρτον ήθελε να κάνει μια ασπρόμαυρη ταινία-φόρο τιμής στο «Cat People» του Τουρνέρ. Μπορείς να μην αγαπάς τον Μπέρτον; Δεν μπορείς.
Από την άλλη, ο ίδιος ο Γουότερς ήθελε να κάνει μια πιο εμπορική και πιο σατιρικά meta υπερηρωική ταινία, με την Catwoman να αντιμετωπίζει τρεις διεφθαρμένους σούπερ ήρωες.
Όσο για το ίδιο το «Batman Returns»; Ο Γουότερς αποκαλύπτει ότι προέκυψε από την άγνοια περί της μυθολογίας του ήρωα. «Ήταν μια αλλόκοτη αποστολή, όπου δεν χρειαζόμουν να ικανοποιήσω κανέναν πλην του Μπέρτον. Πριν το ίντερνετ δεν χρειαζόταν να περάσεις από δικαστήριο για να πείσεις για το τι κάνεις, ήταν απλώς δύο τύποι σε ένα δωμάτιο που αυτοσχεδιάζαμε. Δεν ξέραμε τίποτα για τους villains του Μπάτμαν. Δεν καταλαβαίναμε στ' αλήθεια τα κόμικς. Εγώ πρόσφατα έμαθα ότι το DC προκύπτει από το Detective Comics.»
Ω μα καθόλου δεν πειράζει. Μακάρι ο αυτοσχεδιασμός να αντικαθιστούσε την ατζέντα και το (συγκρατημένο, οκ, στούντιο είναι) πείραμα την κανονικότητα του ΙP. Θα βλέπαμε καλύτερα έργα, αντί σούπες επιτροπής, υπογεγραμμενα από καλλιτέχνες αντί εκτελεστές παραγωγών.
