«Είναι σαν μια βοή από τον πυρήνα της Γης», λέει μια Σκωτσέζα (Σουίντον) που αισθάνεται ένα μυστηριώδες «κάτι» να την περιστοιχίζει ενώ ταξιδεύει στην ζούγκλα της Κολομβίας. «Και μετά συρρικνώνεται…».
Έτσι όπως είναι τα τρέιλερ κατά κόρον σήμερα, θορυβώδη, αποκαλυπτικά και όσο μπορούν περισσότερο προκλητικά εντύπωσης (με εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα πλέον την αναισθησία του ματιού), το κόψιμο και η λογική του τρέιλερ της «Memoria» του Ταϊλανδού είναι ανακούφιση και απόλαυση. Φαινομενικά γαλήνιο, κλιμακωτά μυστηριώδες, αποφασιστικά κρυπτικό.
«Σαν παιδί με μαγνήτιζαν οι ζούγκλες, τα ζώα, τα βουνά», λέει ο σκηνοθέτης. «Στην δεκαετία του '70 μεγάλωνα διαβάζοντας βιβλία για κυνηγούς που έψαχναν θησαυρούς χαμένων πολιτισμών. Όμως η πάτρια Ταϊλάνδη δεν διαθέτει αυτοκρατορίες γεμάτες χρυσό, ούτε φυλές κυνηγών κεφαλών, ούτε ανακόντας. 40 χρόνια μετά με ελκύουν όμως ακόμα αυτά τα τοπία, που πια είναι επιστρωμένα με ένα σωρό ιστορίες. Με έλκει η ιστορία της Λατινικής Αμερικής καθώς ήταν ένας χαμένος κρίκος της νιότης μου. Ήρθα στην Κολομβία να συλλέξω εκφράσεις και μνήμες, όχι τον χρυσό του Αμαζονίου. Είμαι βαθιά υπόχρεος σε ανθρώπους που γνώρισα σε διάφορες πόλεις, από ψυχολόγους και αρχαιολόγους, μέχρι μηχανικούς, ακτιβιστές και ρακοσυλλέκτες».
Και κλείνει ρίχοντας ένας κάποιο φως στην φιλοσοφία της κατασκευής της «Memoria»: «Καθώς ερευνούσα άκουγα συχνά έναν ισχυρό θόρυβο την αυγή. Ήταν εσώτερος και μου έχει συμβεί σε πολλά μέρη που επισκέφτηκα. Και σαν σύμπτωμα είναι αδιαχώριστο από την Κολομβία. Διαμόρφωσε έναν χαρακτήρα του οποίου η ακουστική εμπειρία συγχρονίζεται με την μνήμη μιας χώρας. […] Οι ογκώδεις οροσειρές και οι χαράδρες τους μοιάζουν με τις πτυχώσεις του εγκεφάλου ή τις καμπύλες των ηχητικών κυμάτων. Με τους ήχους των πράξεων βίας και τραύματος, η γη διογκώνεται και τρέμει φτιάχνοντας μια χώρα ακατάπαυστων κατολισθήσεων και σεισμών. Το έργο αναζητά αυτή την ισορροπία της ενεργής τοπογραφίας. Τους σκελετούς, τις εικόνες και τους ήχους που εκτοπίστηκαν. Ίσως αυτό είναι ένα σημείο που εγώ και η ταινία αυτή συγχρονιζόμαστε, σε μια κατάσταση όπου η παραίσθηση είναι η νόρμα».
Και αυτή είναι μια έκτακτη, μυστική «καλημέρα» από έναν σκηνοθέτη που περιμένουμε εναγώνια κάθε του, από συστάσεως ποιητική, φιλμική προσθήκη.
