Το 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας φέτος έλαβε περισσότερες από 200 συμμετοχές για μικρού μήκους ταινίες. Από αυτές επιλέξαμε τις 65 για να τις παρουσιάσουμε σε ένα διαγωνιστικό τμήμα που δίνει ελπίδα για το μέλλον του ελληνικού σινεμά. Το cinemag.gr σας συστήνει – με τυχαία σειρά – τις βραβευθείσες ταινίες και τους νέους δημιουργούς τους.
«Maasai» του Χάρη Λαγκούση
Η ταινία που βραβεύτηκε με το βραβείο σεναρίου στις πρόσφατες Νύχτες Πρεμιέρας είναι σύμφωνα με την κριτική επιτροπή «μια ιστορία που χρησιμοποιεί μια ρεαλιστική σύμβαση χωρίς να διστάζει να την υπερβεί, και την εμπλουτίζει με ολοκληρωμένους χαρακτήρες και συναισθήματα εξαιρετικής πολυπλοκότητας».
Δύο άντρες και μία κοπέλα περιμένουν έξω από τα χειρουργεία ενός νοσοκομείου. Ποια είναι η σχέση τους; Ποιος χειρουργείται; Και γιατί ο μεγαλύτερος άντρας φέρεται τόσο ήρεμα, μιλώντας με ενθουσιασμό για το πρόσφατο ταξίδι του στην Αφρική, σαν να μη μοιράζεται καθόλου το άγχος των άλλων δύο; Καθώς η ιστορία εκτυλίσσεται και οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται η ένταση μεταξύ τους αυξάνει, οδηγώντας σε μία σύγκρουση που θα φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα καταπιεσμένα από χρόνια.
Το «Maasai» είναι μια ιστορία που βασίζεται κυρίως στη σεναριακή δομή που αφορά τρεις χαρακτήρες έξω από μια αίθουσα χειρουργείου και ξετυλίγεται με βάση τους διαλόγους; Αυτή ήταν και η αρχική αφορμή για την ταινία;
Η αρχική αφορμή ήταν να κάνω μία ταινία! Ήμουν ήδη σε διαδικασία συγγραφής, έχοντας γράψει και απορρίψει 8 σενάρια μικρού μήκους, όταν έτυχε να βρεθώ μπροστά σε έναν ανελκυστήρα χειρουργείων.
Το 2005 είχα παρακολουθήσει ένα εργαστήρι σκηνοθεσίας στο Λονδίνο όπου το ζητούμενο ήταν να κάνουμε ταινίες γύρω από έναν ανελκυστήρα και από τότε μου είναι αδύνατον να δω ασανσέρ χωρίς να σκεφτώ ένα σενάριο. Κάπως έτσι προέκυψε το MAASAI. Μέσα σε δέκα λεπτά όλη η δομή της ταινίας είχε σχηματιστεί στο κεφάλι μου, εκεί, στον διάδρομο του νοσοκομείου.
Η ταινία επιλέγει ψυχρά χρώματα, ακριβώς όπως και οι διάλογοι της ταινίας. Ποιος ο ρόλος των ψυχρών μοτίβων πίσω από τη βασική πλοκή;
Το σκεπτικό πίσω από την επιλογή της χρωματικής παλέτας της ταινίας ήταν διαφορετικό. Κατ' αρχήν, τα νοσοκομεία ούτως ή άλλως επιλέγουν ήσυχα χρώματα για ευνόητους λόγους και δεν ήθελα να παρεκκλίνω από την πραγματικότητα.
Το σημαντικότερο όμως για εμένα ήταν από την ταινία να λείπει το κόκκινο χρώμα ούτως ώστε, όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά στο τέλος, να μοιάζει σαν να έρχεται από έναν άλλον κόσμο.
Πού στηρίχτηκε (και πόσο εύκολη ήταν) η επιλογή και η συνεργασία με τους τρεις ηθοποιούς της ταινίας;
Όσον αφορά τους δύο άντρες ήταν σημαντικό για εμένα να πείθουν ως αδέλφια, τόσο στο παρουσιαστικό τους όσο και στη μεταξύ τους χημεία. Από εκεί και πέρα, και οι τρεις ηθοποιοί είναι τόσο καλοί που θα ένιωθα άνετα να τους έδινα οποιονδήποτε ρόλο.
Κάναμε πολλές πρόβες, περισσότερο επειδή λόγω δικής μου απειρίας έπρεπε να ανακαλύψω τον τρόπο δουλειάς μου με τους ηθοποιούς, αλλά δείξανε μεγάλη υπομονή και καλή θέληση και θέλω να πιστεύω πως όλη η διαδικασία ήταν τόσο ευχάριστη για εκείνους όσο και για εμένα.
Ποιες είναι οι κινηματογραφικές σου επιρροές;
Είναι πολλές και μάλλον ετερόκλητες. Ετοιμάζοντας πάντως τη συγκεκριμένη ταινία είδα πολλές φορές τα Coffee and Cigarettes του Τζάρμους για να δω πώς στήνει μία μικρού μήκους με ένα τόσο περιορισμένο ντεκουπάζ, δίνοντας βάρος στις ερμηνείες και τους διαλόγους -δυστυχώς εγώ τελικά χρειάστηκα περισσότερα πλάνα από εκείνον.
Έβλεπα επίσης ταινίες του Άκι Καουρισμάκι για το μοναδικό δέσιμο θεατρικότητας και ρεαλισμού που επιτυγχάνει, καθώς και Όζου για να επιβεβαιώνω στον εαυτό μου ότι στο κέντρο κάθε καλής ταινίας είναι ο άνθρωπος.
