Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε για τον Τζον ΜακΤίρναν. Έναν σκηνοθέτη που πια μοιάζει να έχει αποδράσει από την εποχή του Πέκινπα, του Φούλερ και του Γουόλς, σκηνοθετών που διακρίθηκαν στη δράση, επέβλεπαν όμως και πλήθος σημασιών από κάτω της. Έτσι οι ταινίες είδους το υπερβαίνουν, έτσι δημιουργούνται στρατιές προσηλωμένων σινεφίλ.
Ο Τζον ΜακΤίρναν έχει το «Nomads», έχει δύο «Die Hard» (τα καλύτερα, άνετα), έχει τον θηριώδη «Κυνηγό», το «Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη», τον «13ο Πολεμιστή», ακόμα και το ριμέικ της «Υπόθεσης Τόμας Κράουν» ή το «Last Action Hero», που είναι, έστω «προβληματικά», μια ένδειξη της ευρωστίας (και της πρωτοτυπίας) του είδους πίσω στα '90ς. Έχει και μια σειρά καταδικών από το FBI, την πρώην γυναίκα του και τους πιστωτές του… Είναι μεγάλη περίπτωση ο Τζον ΜακΤίρναν.
Ωστόσο, εν μέσω covid, τρόμου κι αέναης φαγωμάρας όλων με όλους….έρχονται Χριστούγεννα. Κι όσοι εξ υμών διατηρείτε το δικαίωμα και την δυνατότητα μιας κάποιας οικιακής καλοπέρασης – και τυγχάνει να αγαπάτε και το σινεμά – ξέρετε πώς «αν δεν πέσει ο Χανς Γκρούμπερ από το Nakatomi, δεν λέμε Καλά Χριστούγεννα».
Στο ακόλουθο βίντεο, ένας ομολογουμένως φευγάτος, ΜακΤίρναν, περιηγείται το Χόλιγουντ, τον καπιταλισμό, την ζωγραφική και την ταινία του, μαρτυρά μυστικά της και σε προκαλεί σε ένα παράξενο, αλλά ωραίο, ταξίδι στο πως κατέληξε μια ταινία δράσης και ομήρων να είναι το «It's a Wonderful Life» της γενιάς του '80 και του '90.
