Ο νεοϋορκέζος Μπάιντερ είναι υπεύθυνος για το trademark διάφραγμα-όπλο των τίτλων αρχής όλων των Τζέιμς Μποντ από το «Δρ. Νο» (1962) μέχρι και το «License to Kill» του 1989 (με μόνη εξαίρεση το «Απ' τη Ρωσσία με Αγάπη» και τον «Χρυσοδάκτυλο»). Σχεδιαστής αλλά και σκηνοθέτης τίτλων αρχής, ήδη πριν τον δουν οι παραγωγοί Σάλτζμαν και Μπρόκολι για τη δουλειά του στο «Ξένο Είναι πιο Γλυκό» (βλέπε πρώτο βίντεο) του Στάνλεϊ Ντόνεν – σκηνοθέτη με τον οποίο ο Μπάιντερ δεν σταμάτησε να συνεργάζεται από το «Indiscreet» (1958) και μετά.
Οι θρυλικοί τίτλοι αρχής του πρώτου 007, «Δρ. Νο» (1962) του Τέρενς Γιανγκ:
Ενδιάμεσα σε δουλειές-υπογραφή της ατζέντας ενός πράκτορα που είχε έρθει για να μείνει, ο Μπάιντερ έκανε τους τίτλους και για το «Charade» (1963) του Στάνλεϊ Ντόνεν
την «Αποστροφή» (1965) του Ρομάν Πολάνσκι…
…αλλά και το αγαπημένο σίκουελ του «Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες» (1965), «Η Μπαλάντα Ενός Κατασκόπου» (1967) του Κεν Ράσελ…
…ή την διακτινιστική στο εκθαμβωτικό κιτς της εποχής της «Μπαρμπαρέλα» (1968) του Ροζέ Βαντίμ
Ο Μπάιντερ έφυγε στα 73 του στο αγαπημένο του Λονδίνο και δεν βραβεύτηκε ποτέ έστω για την χαρακτηριστική μιας ολόκληρης εποχής συνεισφορά του. Εντούτοις ας είναι βέβαιος πως κάπου είμαστε κι εμείς που πάντα θα υποστηρίζουμε πως δουλειές όπως αυτές έπαιξαν τον ρόλο τους στην εξωφρενική σινεφιλία μας.
Nobody did it better.
