Πολλοί θεωρούν τη «Νύφη του Φρανκενστάιν» του Τζέιμς Γουέιλ ακόμα καλύτερη ταινία από τον «Φρανκενστάιν». Σήμερα, που η συζήτηση περί σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου δεν φεύγει ποτέ από την επικαιρότητα, έχει πολλά ωφέλιμα να μας διδάξει το φιλμ αν και γυρίστηκε το 1935 – στενάχωρο που δεν αναγνωρίζεται πόσο σπουδαίος υπήρξε ο Τζέιμς Γουέιλ, πόσο σημαντικός για το σινεμά γενικά και για το queer σινεμά ειδικότερα, και είναι κρίμα να βλέπεις το κατά τα άλλα υπέροχο βιογραφικό δράμα «Gods and Monsters» να μνημονεύεται σε αυτό το πλαίσιο, αλλά όχι και τις ταινίες του ίδιου του βιογραφούμενου.
Toν καιρό που η Universal προσπαθούσε να φτιάξει το δικό της διευρυμένο σύμπαν από τον κατάλογο των Τεράτων της, ένα από τα πρότζεκτ που είχαν ανακοινωθεί ήταν το ριμέικ της «Νύφης του Φρανκενστάιν» με την Ατζελίνα Τζολί, τον Χαβιέ Μπαρδέμ μπροστά από τις κάμερες και πίσω από αυτές τον σκηνοθέτη του «Gods and Monsters» Μπιλ Κόντον. Η ταινία έναρξης, το «Mummy», ήταν ολίγον αίσχος, η σπάνια αστοχία του Τομ Κρουζ και έβαλε τέλος στο Dark Universe, όπως ήταν η κωδική του ονομασία, πριν καν ξεκινήσει. Ωστόσο το ριμέικ της «Νύφης» παρέμεινε στην επικαιρότητα μετά την επιτυχία της μεμονωμένης, νέας εκδοχής του «Αόρατου Ανθρώπου» δια χειρός Λι Γουάνελ. Δεν ακούσαμε τίποτα παραπάνω για καιρό και τώρα μαθαίνουμε ότι το εν λόγω ριμέικ θα αποτελέσει τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Μάγκι Τζίλενχαλ και μάλιστα για λογαριασμό του Netflix.
Δεν ξέρουμε πώς κατέληξε εκεί το πρότζεκτ, η Universal έχει σίγουρα καλή συνεργασία με την πλατφόρμα, εμπλουτίζοντας συχά τον κατάλογο με ταινίες της. Ξέρουμε μόνο ότι μας αρέσει πολύ η προοπτική να το σκηνοθετήσει η Τζίλενχαλ. Είμαστε από τους φαν της «Χαμένης Κόρης», βλέπετε. Ο αραχνοϋφαντος τρόπος που συνδέει αφηγηματικά παρελθόν και παρόν μέσω ενός συνειρμικού μοντάζ, η κοινή ερμηνευτική κατεύθυνση της Κόλμαν και της Μπάκλεϊ που μόνο προϊόν ικανής διεύθυνσης ηθοποιών μπορεί να είναι, το ίδιο το θέμα taboo – μια γυναίκα που θέλει να κάνει «διακοπές» από τον ρόλο της μάνας και που διατηρεί αμφίθυμη στάση προς τη μητρότητα- και η διαχείρισή του με τρόπο διάφορο του σινεμά ντουντούκας, το οποίο δυστυχώς βλέπουμε να επανέρχεται και μάλιστα υπό τη μορφή (και τη διεισδυτικότητα) μιας live-action μεταφοράς facebookικού ποστ – ονόματα δεν λέμε, μονολόγους Αμέρικα Φερέρα δεν θίγουμε- καθιστούν το σκηνοθετικό ντεμπούτο της ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Και, με δεδομένη αυτή την όψιμη δημιουργική νόσο, το κάνουν απαραίτητο για τη διάσωση της κινηματογραφικότητας, της βασικής κινηματογραφικής αρχής, σύμφωνα με την οποία σημασία δεν έχει μόνο τι λες , αλλά και πώς το λες, καθώς και τι έχεις να καταθέσεις ουσιαστικά γύρω από αυτό.
Η Μάγκι Τζίλενχαλ τα έχει ήδη βρει με τον Κρίστιαν Μπέιλ, ο οποίος δεν γνωρίζουμε ακόμα αν θα υποδυθεί το Πλάσμα, τον δρ. Φρανκενστάιν ή τον Δρ. Πρετόριους. Για την ακρίβεια δεν γνωρίζουμε καν πόσοι από αυτούς τους χαρακτήρες θα παραμείνουν στο σενάριο. Αν κρίνουμε από τη «Χαμένη Κόρη» πάντως, η Τζίλενχαλ κρατά από το πρωτογενές υλικό μόνο όσα χρειάζονται για να εξυπηρετήσει το οραμά της – και πολύ καλά κάνει.
