Άμα βλέπεις ταινίες στο κινητό σου, γιατί δεν ακούς τον συνομιλητή σου όταν βλέπεις μια ταινία;
Θα μπορούσε να είναι αρχή ενός κειμένου που θα κουβέντιαζε πώς οι ταινίες δεν είναι παρά άνθρωποι που μας απευθύνονται (δεν πιάνει το MCU το παράδειγμα), αλλά βασικά συμμεριζόμαστε τον Ντέβιντ Λιντς που δεν μπορεί να πιστέψει ο άνθρωπος (boomer καθώς) ότι υπάρχουν νεότερα όντα που βλέπουν μια ταινία στις 6 ίντσες.
Πριν από αρκετά χρόνια ήταν αυτό το βίντεο, που είχε πολλή πλάκα:
Πώς αλλιώς να εκφραστεί κανείς;
Σήμερα ωστόσο, που τα χρόνια έχουν περάσει και «the good guys lost» που λέει και το άσμα, τα Cahiers du Cinema ξαναρωτούν τον δημιουργό και είναι ελαφρά (μόλις) πιο συζητήσιμος: «Οι ταινίες δεν περνούν την πιο καλή τους περίοδο, οι σειρές έχουν πάρει τη θέση τους. Ο κόσμος δεν πάει στην αίθουσα όπως παλιά, ο κορονοϊός το έπαψε αυτό. Πριν φτιάχναμε μια ταινία για την μεγάλη οθόνη, με ωραία μεγάλα ηχεία. Την φτιάχναμε απ' ευθείας για την αίθουσα. Θα καθόσουν και θα είχες την εμπειρία ενός άλλου, ολοκαίνουργιου κόσμου. Τώρα όλα αυτά ανήκουν στα καταραμένα βιβλία της ιστορίας! Είναι αποκαρδιωτικό. Και πολλά πράγματα βλέπονται πια σε οθόνες κινητών και τάμπλετ. Λέω πάντα: οι άνθρωποι νομίζουν ότι είδαν μια ταινία αλλά στο κινητό δεν είδαν τίποτα. Είναι λυπηρό. Αλλά απαντούν 'δεν μας απασχολεί, εμείς το είδαμε, δικό σου το πρόβλημα αν νομίζεις διαφορετικά'. Τι μπορείς να πεις;»
Τίποτα φίλε Ντέιβ. Κάνεις υπομονή, κοιτάς αλλού και ξεκουράζεσαι. Είναι όπως με τη μουσική που πολλοί άνθρωποι στ' αλήθεια πιστεύουν ότι την έχουν ακούσει με τις ψείρες στ' αυτιά ή τα ηχεία-υπόθετα του υπολογιστή και του λάπτοπ. Ο φλοιός του εγκεφάλου αλλάζει φαίνεται.
Άλλωστε υπάρχει και η άλλη όψη: «Μεγάλωσα βλέποντας κλασικές ταινίες σε μια σχετικά μικρή οικιακή τηλεόραση. Εκεί τις ερωτεύθηκα. Ήμουν 12-13 και δεν με απασχολούσε η αναλογία του κάδρου και η διεύθυνση φωτογραφίας. Ήθελα ευπρεπή εικόνα και ήχο. Η ιστορία, οι ερμηνείες και η ιστορία όλα έβγαιναν ακόμα και στη μικρή οθόνη», λέει. Και φυσικά έχει δίκιο. Τουλάχιστον αν κρατάς μέσα σου μια ακεραιότητα θεατή, μια καθαρότητα στη σχέση με την εικόνα και τις ιστορίες της. Απλώς μεγαλώνοντας εκλεπτύνεται το γούστο και η αισθησιακή απαίτηση. Αν και καλό είναι να μην εκλεπτυνθεί ίσως τόσο που να γίνει ισχνή και να ερωτεύεται τον εαυτό της.
«Πάντως, αν έχεις τη δυνατότητα να δεις κάτι στο σπίτι, σε μια ικανοποιητική τηλεόραση, δεν έχεις καμμία δικαιολογία να βλέπεις κάτι στο τηλέφωνο. Καμμία απολύτως. Το έργο δεν θα βιωθεί στην μέγιστη δυνατότητά του. Εκτός αν μιλάμε για τίποτα ταινίες της πλάκας ή κάτι σαν τις κωμωδίες που παίζει ο Άνταμ Σάντλερ στο Netflix. Αν είναι έτσι προχώρα, δεν θα χάσεις τίποτα από την εμπειρία.»
Μέλι στάζει το στόμα σου φίλε Ντέιβ.
