Την πρώτη φορά που μιλήσαμε ήταν στην Βενετία, πριν από 7 χρόνια, όταν βρισκόσασταν εκεί για την πρεμιέρα του «Somewhere» της Σοφία Κόπολα. Από τότε έχετε κάνει τόσα πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα με την καριέρα σας…
Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Επειδή ξεκίνησα να κάνω ταινίες από πολύ μικρή ηλικία, ανέκαθεν συναναστρεφόμουν ανθρώπους μεγαλύτερους από μένα οι οποίοι με βοήθησαν, ίσως, να ενηλικιωθώ γρηγορότερα. Βέβαια, μόλις έγινα 18, δεν είμαι πια το 11χρονο παιδί που αντιμετώπιζε τα πάντα με τρομερή αφέλεια και αγνό δέος, οπότε αισθάνομαι ότι μια παραπάνω αυτογνωσία την απέκτησα με τον καιρό.
Δεν ξέρω πόσο εξοικειωμένη ήσασταν με τον Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν πριν σας προσφερθεί ο ρόλος, αλλά αναρωτιόμουν εάν νιώσατε κάποια στιγμή ανασφάλεια σκεπτόμενη ότι το σινεμά του είναι αρκετά ακραίο και προκλητικό.
Ήμουν τεράστια οπαδός του Ρεφν. Γύριζα πριν κάμποσο καιρό μια ταινία στη Νότιο Αφρική, θυμάμαι ότι υπήρχαν μόνο δύο κανάλια στην τηλεόραση, ένα στην αφρικανική διάλεκτο και το άλλο με ταινίες. Οι μόνες ταινίες που έπαιζε ήταν το «Κορίτσι με το Τατουάζ» του Ντέιβιντ Φίντσερ και το «Drive», οπότε κατέληξα να βλέπω επανειλημμένως το «Drive». Όταν πληροφορήθηκα ότι ο ίδιος τύπος που έκανε μια τόσο αντρική και βίαια ταινία, όπως το «Drive», επρόκειτο να γυρίσει κάτι με πρωταγωνίστριες νεαρά κορίτσια και σκηνικό τον κόσμο της μόδας, σκέφτηκα ότι επρόκειτο για ένα συναρπαστικό σχέδιο στο οποίο ήθελα να είμαι εξαρχής μέρος. Δεν ήξερα, ασφαλώς, τίποτα για το σενάριο ή για οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια, απλώς άκουσα για μοντέλα, θηλυκά, Νικ Ρεφν και είπα ότι θέλω να εμπλακώ σε αυτή την ταινία. Το μόνο που φοβήθηκα ήταν μήπως δεν πάρω τον ρόλο. Προς μεγάλη μου τύχη, όμως, έμαθα ότι και ο Νικ ήθελε να με γνωρίσει οπότε πήγα στο σπίτι του στο Λος Άντζελες και όταν μπήκα μέσα και είδα τις δύο μικρές του κόρες να τρέχουν γύρω-γύρω και να παίζουν υπό το άγρυπνο βλέμμα της υπέροχης συζύγου του, είπα μέσα μου ότι ο τύπος ζει στο πιο κοριτσίστικο νοικοκυριό, περιτριγυρίζεται από τόσες γυναίκες, άρα ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει με την ταινία του. Κάπως έτσι, το κλικ έγινε αμέσως.
Τι κι αν το παρουσιαστικό σου δεν είναι το ιδανικό; Τουλάχιστον είναι αληθινό. Αυτό δεν έχει σημασία;
Λαμβάνοντας υπ' όψη ότι η ταινία είναι σε σημεία εξεζητημένη, αν όχι ακραία, φαντάζομαι ότι ο Ρεφν στάθηκε εξαρχής προστατευτικός απέναντί σας.
Ο τρόπος και μόνο με τον οποίο το σενάριο ήταν γραμμένο με καθησύχασε από την αρχή. Δεν υπήρχε τίποτα άβολο ή πρόστυχο μέσα του. Με τον Νικ καταφέραμε, έπειτα, και εγκαθιδρύσαμε μεταξύ μας μια τρομερή εμπιστοσύνη. Όταν κάποια μέρα εκείνος ήρθε στο πλατό και είπε «δεν μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει η ταινία, οπότε πέταξα το φινάλε στα σκουπίδια», αν είχα απέναντί μου οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο θα σκεφτόμουν ότι η κίνηση αυτή ήταν μια καθαρή τρέλα. Με τον Ρεφν δεν χρειάστηκε να αμφιβάλλω στιγμή για το αν βρισκόμουν στα σωστά χέρια.
Είχατε ποτέ ξανά τόσο στενή συνεργασία με κάποιον σκηνοθέτη που να μπορούσατε να φέρετε τις δικές σας ιδέες στην ταινία;
Έχω δουλέψει με τόσο καταπληκτικούς σκηνοθέτες, ήμουν πολύ τυχερή σε αυτό. Οπότε αισθανόμουν μια άνεση να προτείνω τις ιδέες μου. Στην περίπτωση του «Neon Demon», το μέγεθος της συνεννόησης και της επικοινωνίας που είχαμε με τον Νικ ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Πριν ξεκινήσει κάθε μέρα στο γύρισμα, σκεφτείτε ότι ερχόταν και με ρωτούσε πώς αισθάνομαι απέναντι σε συγκεκριμένες καταστάσεις που περιγράφει η ταινία. Μόνο όταν τον καθησύχαζα πως όλα πήγαιναν περίφημα έβαζε τις κάμερες σε λειτουργία. «Είσαι μια 16χρονη κοπέλα», μου έλεγε κάθε λίγο και λιγάκι, «οπότε πες μου πώς είναι η εμπειρία αυτή». Και με τον τρόπο αυτό άφηνε στην ταινία να τρυπώσουν και κάποια προσωπικά μου βιώματα, γιατί κι εγώ η ίδια μεγάλωσα στην Τζόρτζια, μια μικρή πόλη, και μετά μετακόμισα στο Λος Άντζελες, μια σαφώς μεγαλύτερη πόλη, και βρισκόμουν πάντοτε περιτριγυρισμένη από ενήλικες οι οποίοι με κοιτούσαν επίμονα με καχύποπτο ύφος. Οπότε οι δικές μου εμπειρίες με βοήθησαν να καταλάβω καλύτερα την Τζέσι, το κορίτσι που ερμηνεύω στην ταινία.
Τι είναι αυτό που σας κρατάει προσγειωμένη, παρά τη δημοσιότητα που απολαμβάνετε;
Παραδόξως – αυτό είναι αστείο – χθες ήταν ο σχολικός χορός μου των τελειοφοίτων κι εγώ ήμουν εδώ στις Κάννες και σκεφτόμουν ότι τον έχασα. Ευτυχώς που ο καλύτερός μου φίλος σε όλο τον κόσμο ήρθε μαζί μου και μου κράτησε παρέα στο Φεστιβάλ.
Οπότε στήσατε ένα μικρό χορό τελειοφοίτων εκεί; Μόνο για δύο;
Ναι!! Χορεύαμε σαν να ήμασταν στον χορό των τελειοφοίτων – ήταν ξεκαρδιστικό.
Πήγατε σε κανονικό σχολείο ή είχατε εκπαίδευση στο σπίτι;
Πήγα στο σχολείο κανονικά. Αποφοιτώ αυτό το καλοκαίρι και είμαι πολύ ενθουσιασμένη, καθώς ήταν η τελευταία μου χρονιά. Νιώθω πολύ τυχερή, όμως, γιατί λάμβανα εκπαίδευση στο σπίτι, μέχρι τα 9 μου χρόνια, από την γιαγιά μου, μέχρι τη στιγμή που έπιασα τη μητέρα μου και της είπα ότι θα πρέπει να βιώσω τα χρόνια του σχολείου όπως τα ζει κάθε φυσιολογικό παιδί της ηλικίας μου. Ήθελα να αποκτήσω φίλους, συμμαθητές, να μοιραστώ τις εμπειρίες τους. Κάπως έτσι η μητέρα μου αποφάσισε και με πήγε στο κανονικό σχολείο, σε αυτό που βρισκόμουν μέχρι τώρα.
Ο καλύτερός σας φίλος είδε, φαντάζομαι, το «Neon Demon» μαζί σας, εδώ στις Κάννες. Πώς του φάνηκε;
Ο φίλος μου θέλει να γίνει σκηνοθέτης. Έχει κάνει κάποια μικρού μήκους φιλμ κι εγώ έχω παίξει σε αυτά. Του άρεσε πάρα πολύ η ταινία, κάτι που περίμενα γιατί πιστεύω πως, κατά έναν τρόπο, είναι μια ταινία για έφηβους.
Κατά έναν διεστραμμένο τρόπο.
Ακόμα κι έτσι. Πολλές ταινίες που απευθύνονται στην ηλικία μου είναι ανόητες και χαζοχαρούμενες. Όχι το «Neon Demon». Είναι πολύ έξυπνο και σου δίνει ενδιαφέρουσες αφορμές για συζήτηση.
Πριν ξεκινήσει κάθε μέρα στο γύρισμα, ο Ρεφν ερχόταν και με ρωτούσε πώς αισθάνομαι απέναντι σε συγκεκριμένες καταστάσεις που περιγράφει η ταινία. Μόνο όταν τον καθησύχαζα πως όλα πήγαιναν περίφημα έβαζε τις κάμερες σε λειτουργία
Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί προτιμήσατε να γίνετε ηθοποιός αντί να ακολουθήσετε, για παράδειγμα, το επάγγελμα του δικηγόρου, του γιατρού ή οτιδήποτε άλλο;
Θα σας απαντήσω πολύ απλά ότι δεν θεωρώ δουλειά το να είσαι ηθοποιός, γιατί μου φαίνεται κάπως τρελό το να βιοπορίζεσαι από κάτι το τόσο εξωφρενικό και ταυτόχρονα μαγευτικό. Οπότε αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που καταπιάστηκα με την ηθοποιία.
Πόσο απείχε η εικόνα της ταινίας που είχατε στο μυαλό σας με την πραγματική ταινία; Δεν ξέρω αν την είδατε εδώ στις Κάννες για πρώτη φορά ή αν την είχατε δει από πριν…
Την είχα δει από πριν, αλλά ήμουν μόνη μου. Μου άρεσε πιο πολύ όταν την παρακολούθησα μαζί με το κοινό. Αλλά αισθάνομαι ότι όταν κάνεις την ταινία όλα περιστρέφονται γύρω από τη διαδικασία του γυρίσματός της, τις καθημερινές σου υποχρεώσεις απέναντί της, οπότε δεν σου μένει χρόνος να σκεφτείς με τι θα μοιάζει το τελικό αποτέλεσμα. Δεν είμαι, εν τω μεταξύ, πίσω από τις κάμερες, οπότε δεν γνωρίζω για τον φωτισμό, την ακριβή πλανοθεσία και όλα αυτά που φτιάχνουν μια ταινία. Βλέποντας, πάντως, για πρώτη φορά το «Neon Demon» και το πώς ο Νίκολας συναρμολόγησε τα πάντα μεταξύ τους, έπαθα πραγματικά σοκ. Παρότι ήξερα, τον καιρό που γυρίζαμε, ότι επρόκειτο για κάτι ξεχωριστό, δεν είχα φανταστεί ότι θα ήταν τόσο ξεχωριστό.
Το «Neon Demon» παρουσιάζει τη βιομηχανία της μόδας ως κάτι το εντελώς ανταγωνιστικό και το αδυσώπητο. Η ίδια έχετε βιώσει ποτέ παρόμοιο ανταγωνισμό στην κινηματογραφική βιομηχανία;
Ναι, υπάρχει πολύς ανταγωνισμός. Αυτό που μου κακοφαίνεται περισσότερο, ωστόσο, είναι η τόση προσήλωση του Χόλιγουντ στο ζήτημα της εξωτερικής εμφάνισης και το πόσο φρικτές διακρίσεις κάνει, όποτε το παρουσιαστικό σου δεν υπακούει στους δικούς του κανόνες περί ομορφιάς. Συμβαίνει το ίδιο πράγμα που κατακλύζει πλέον και τα κοινωνικά δίκτυα. Όταν έφτιαξα δικό μου λογαριασμό στο Instagram, για παράδειγμα, διαπίστωσα ότι όλοι είναι απορροφημένοι στα κινητά τους και στο πώς να διορθώνουν τις φωτογραφίες που βγάζουν, ώστε να εξαφανίζουν τυχόν ελαττώματα τα οποία μπορεί να έχουν στο πρόσωπο ή στο σώμα. Είναι κάτι εντελώς ψεύτικο και απελπισμένο όλο αυτό, όμως. Τι κι αν το παρουσιαστικό σου δεν είναι το ιδανικό; Τουλάχιστον είναι αληθινό. Αυτό δεν έχει σημασία;
