Αν υπάρχει κάτι να καταλογίσεις στον πάγια φορμαρισμένο Αμερικανό δημιουργό (μα ούτε μισό ολίσθημα;) είναι αυτή η εμφανής του, ολοένα αυξανόμενη, βύθιση στοn παρελθoντικό χρόνο ως βασικό συστατικό και φόντο της δραματουργίας του. Οι πέντε τελευταίες ταινίες του διαδραματίζονται, κατ΄ελάχιστον, 50 χρόνια πριν, ενώ μόλις τρεις ταινίες του συνολικά κρατούν ένα κάπως πιο σύγχρονο χρονολόγιο.
Εύλογο, θα πει κανείς (ιδίως αν είναι άνω των 45), το σημερινό περιβάλλον έχει έναν ρυθμό, μια διακίνηση πληροφορίας κι ένα επικοινωνιακό στυλ ολότελα απέχοντα από τον κόσμο που μεγάλωσαν ακόμα και σημερινοί 40άρηδες. Έτσι, το αίσθημα της νοσταλγίας χτυπά συναγερμούς, αφήνοντας κατά μέρους ένα φαντασιακό που έμαθε σε άλλο κόσμο από αυτόν που μας περιβάλλει πλέον. Ως εκ τούτου, επιστροφή στην εποχή της αθωότητας, φράση που συνοψίζει το πνεύμα της «Πίτσας Γλυκόριζα» – και είναι μάλλον και ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι την ένοιωσαν σαν αναπαυτικό φαντασιωτικό καταφύγιο.
Ψιλά γράμματα, ίσως.
Στο ακόλουθο βίντεο, μελετάται η διαρκής τάση του Άντερσον να αναφέρεται σε φιλμικούς κόσμους άλλων, παρότι αναμφίβολα επανδρώνει προσωπικούς του. Σκορσέζε, Όλτμαν, Άσμπι, Χιούστον, Ντάουνι Πατήρ έχουν μια τιμητική, όμως εδώ είναι μια άλλη ταινία που πασιφανώς λατρεύεται από τον 11 φορές υποψήφιο για Όσκαρ δημιουργό. Και πράγματι μας κάνει να θέλουμε να επιστρέψουμε και πάλι στο άπταιστο ρετρό της – και μάλλον να ξαναμπλέξουμε και στα υπέροχα τρεξίματα της Γλυκόριζας.
