«Οι Εραστές της Γέφυρας» θα μπορούσαν να είναι μια ταινία τεκμηρίωσης για τους άστεγους του Παρισιού, μα κατέληξε ένα ρομαντικό ποίημα που φιτίλιασε τη μεγάλη οθόνη.
Ο Άλεξ, ένας αλητάκος λες και βγήκε από το βωβό σινεμά, συναντά την Μισέλ, μια σχεδόν τυφλή καλλιτέχνιδα και μαζί «συνειδητοποιούν» πως βρήκαν την ψυχή τους σε ένα άλλο, διαφορετικό σώμα. Κι έτσι θα φωλιάσουν στην ακρη της γέφυρας της Ποντ Νεφ και θα ανακαλύψουν την ίδια τη ζωή, ή μια άλλη ζωή που να τους ταιριάζει και να τους χωρά καλύτερα.
Περιδιαβαίνουν τη γέφυρα, τα στενά της πόλης, νιώθουν γύρω τους το νερό, καίγονται από τη φωτιά, μα έχουν ένα σπίτι να επιστρέψουν, που έχει για ταβάνι τους ουρανούς κάθε βράδυ.
Γιατί όπως έλεγε κι ο Ζαν Βιγκό στην «Αταλαντη» πολυ σοφά, «το ήξερες οτι μπορείς να δεις εκείνον που αγαπάς, στο νερό;». Ε εκείνοι τον βλέπουν.
Water and Stone: Leos Carax's "The Lovers on the Bridge" from MUBI on Vimeo.
