Ο Φεντερίκο Φελίνι έλεγε ότι με την μουσική του Νίνο Ρότα καταλάβαινε τις ταινίες του. Ο Λεόνε θεωρούσε ότι ο Μορικόνε ήταν ο άτυπος σεναριογράφος του. Χωρίς την μουσική, αυτή που υπερβαίνει την ανέμπνευστη υπογράμμιση και ανελκύεται σε δραματουργικό ύψος, ένα μεγάλο μέρος του σινεμά υποβαθμίζεται. Και μια μεγάλη εκφραστική δυνατότητα παραγκωνίζεται.
Δείτε στο ακόλουθο βίντεο, πλημμυρισμένο μουσική και λιτό λόγο πάνω στη σημασία της, το παράδειγμα της παραδείσιας ένωσης Λεόνε-Μορικόνε. Με επίκεντρο το «Κάποτε στη Δύση», και βέβαια την αξέχαστη σκηνή του σιδηροδρομικού σταθμού, διαπιστώνει κανείς πόσο διαφορετικό είναι το αποτέλεσμα όταν οι ηθοποιοί σχετίζονται με την μουσική που τους συνοδεύει (συχνά και με το προσωπικό τους θέμα), πόσο υπέροχη είναι η σύλληψη της ενοποίησης των εκφραστικών δυνάμεων για ένα μεγάλο αποτέλεσμα.
