Ευρέως γνωστός για το «Hausu», ένα σουρεαλιστικό φιλμ τρόμου που ανέτρεψε κάθε έννοια ορθότητας στην Ιαπωνία του 1977, ο Νομπουχίκο Ομπαγιάσι έφυγε στα 82 του, και άφησε πίσω του ένα έργο που αγαπούσε βαθιά τη ζωγραφική και τα κινούμενα σχέδια, προσπαθώντας να τα συνδυάσει με τις ταινίες.
Σκηνοθέτησε αρκετά φιλμ που πραγματεύονταν την άβολη αυτή ενηλικίωση που κάθε έφηβος πρέπει να αντιμετωπίσει, σε μια τριλογία στις αρχές του ’80 με τίτλο «Onomichi», από την πόλη την οποία καταγόταν, αλλά και με βαθιά αντιμιλιταριστική λαλιά στα μέσα της δεκαετίας του 2010 επιχείρησε να μιλήσει για την ειρήνη «σε μια περίοδο που ο κόσμος έμοιαζε να αλλάζει».
Μα τώρα, όλοι κοιτάζουν προς το «Labyrinth of Cinema», το τρίωρο magnus opus ενός σκηνοθέτη που άφησε για το τέλος, εκείνο που αγαπούσε περισσότερο. Μια ταινία που θα μιλούσε για το σινεμά, τον μη-πόλεμο, το animation και τους έφηβους.
Επιστρέφοντας πάλι στην πατρίδα του, στο Ονομίτσι, εκεί όπου γύρισε αρκετές από τις ταινίες του, ο Ομπαγιάσι φτιάχνει μια απλή ιστορία που όμως μοιάζει τεράστια. Εκεί λοιπόν στο τοπικό σινεμα, προβάλλεται ένας μαραθώνιος από πολεμικές ιαπωνικές ταινίες. Όσο οι λάμψεις από τις βόμβες πολιορκούν το κτίριο, τρεις άνδρες θεατές μεταφέρονται στον κόσμο της οθόνης και βιώνουν από πρώτο χέρι τις βίαιες μάχες των ταινιών, φτάνοντας μέχρι την έκρηξη της Χιροσίμα.
Ο κριτικός Λεονάρντο Γκόι κάνει λόγο για μια ταινία «που γιορτάζει με τον πλέον ευγενικό τρόπο τον άνθρωπο, συμπονώντας τον παράλληλα για όσα έχει περάσει, καταλήγοντας να είναι ένα γράμμα αγάπης προς το σινεμά πιο ειλικρινές από το «Μανκ» του Ντέιβιντ Φίντσερ».
Η ταινία -που το τρέιλερ της φανερώνει όλες τις προθέσεις της με εντυπωσιακό τρόπο- θα προβληθεί στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, που φέτος έχει ως κεντρικό του αφιέρωμα το νέο Ιαπωνικό Σινεμά.
