ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΔΡΕΑΚΟΥ
Από τις 22 Μαρτίου έως την 1η Απριλίου στην Αθήνα (ΑΤΤΙΚΟΝ, ΑΠΟΛΛΩΝ Cinemax Class, Γαλλικο Ινστιτούτο – Σίνα 31) και από τις 26 Μαρτίου έως τις 4 Απριλίου, στη Θεσσαλονίκη (ΟΛΥΜΠΙΟΝ Galaxia Vacation Club) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου – Emporiki Bank θα παρουσιάσει μια εντυπωσιακή σε ύφος, στιλ κι έμπνευση γκάμα ταινιών από όλο τον κόσμο. Ταινίες από το Μαρόκο, τη Ρουμανία, τον Καναδά, τη Γουινέα, το Τσαντ, το Βέλγιο, το Μάλι, την Ελβετία, τη Σλοβακία, τη Γεωργία, τον Λίβανο και φυσικά τη Γαλλία απαρτίζουν το πρόγραμμα του φεστιβάλ, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι μοναδική ελληνική παρουσία αποτελεί η ταινία Ο Γιος Του Φύλακα του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου.
Η επίσημη έναρξη θα γίνει με τη Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο. Ο Ολιβιέ Νταχάν υπογράφει ένα βιογραφικό δράμα που μεταφέρει με φιλοδοξία στη μεγάλη οθόνη την ταραχώδη ζωή της αγαπημένης τραγουδίστριας της Γαλλίας Εντίθ Πιαφ, η οποία εδώ αποδίδεται συναρπαστικά από τη Μαριόν Κοτιγιάρ.
Οι κύριες ενότητες του φεστιβάλ περιλαμβάνουν το Πανόραμα Γαλλόφωνης Παραγωγής 2006, με μια ενδιαφέρουσα επιλογή περισσότερων από τριάντα ταινιών της γαλλόφωνης κινηματογραφικής βιομηχανίας, αρκετές εκ των οποίων θα προβληθούν ως avant premires, ενώ κάποιες άλλες θα προβληθούν στην Ελλάδα αποκλειστικά στα πλαίσια της διοργάνωσης. Σχεδόν οι μισές θα διαγωνιστούν για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Jameson, το οποίο ψηφίζεται από το κοινό του φεστιβάλ. Ανάμεσα στις φετινές επιλογές το Indigenes του Ραχίντ Μπουκαρέμπ, η τελευταία ταινία του Αλέν Ρενέ Ιδιωτικοί Φόβοι Σε Δημόσιους Χώρους, η θριαμβεύτρια των Σεζάρ Lady Chatterley του Πασκάλ Φεράν, το Χάος του βετεράνου Αντρέι Ζουλάφσκι και το L Heritage των Τζέλα και Τεμούρ Μπαμπλουάνι από τη Γεωργία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η ενότητα «Η Nouvelle Vague Του Ρουμανικού Κινηματογράφου», κατά τη διάρκεια του οποίου θα προβληθούν έξι ταινίες σύγχρονων και ανερχόμενων Ρουμάνων κινηματογραφιστών. Μεταξύ αυτών, Η Οδύσσεια Του Κυρίου Λαζαρέσκου (2005) του Κρίστι Πουίου και το 12:08 East Of Bucharest (2006) του Κορνέλιου Πορουμπόιου.
Επίσης, για πρώτη φορά στην οκταετή ιστορία του, το γαλλόφωνο φεστιβάλ εντάσσει φέτος στο πρόγραμμά του μια σειρά από μεταμεσονύκτιες προβολές, η επιλογή των οποίων έγινε σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Με τη συνεργασία των Νυχτών Πρεμιέρας, θα παρουσιαστεί και η ξεχωριστή και πρωτότυπη ενότητα «Οι πέντε γαλλικές ταινίες που πρέπει να δείτε πριν… πεθάνετε», με δωρεάν είσοδο για τους φοιτητές της γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας.
Δυο ιδιαίτερες ρετροσπεκτίβες στο έργο δυο ξεχωριστών γαλλικών κινηματογραφικών προσωπικοτήτων θα δώσουν την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να γνωρίσει ή να υπενθυμίσει την προσφορά τους στην 7η Τέχνη. Ο Πιερ Ρισάρ αποτελεί ένα εθνικό θησαυρό του γαλλικού σινεμά, καθώς θεωρείται ένας από τους κορυφαίους του κωμικούς, μοναδικό αμάλγαμα του Μπάστερ Κίτον και του Γκράουτσο Μαρξ. Ο 73χρονος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης θα παρευρεθεί στο φεστιβάλ, το οποίο θα προβάλλει επτά ταινίες του, μεταξύ αυτών κάποιες από τις μεγαλύτερές του επιτυχίες. Ανάμεσά τους, τα Ο Κύριος Αφηρημένος (1970), Κύριε Καθηγητά, Πέστε Μας Πού Κοιμηθήκατε Χθες; (1974) και Ξανθός, Γρουσούζης, Γκαφατζής (1981).
Το δεύτερο τιμώμενο πρόσωπο του φεστιβάλ είναι ο άνθρωπος τον οποίο η εφημερίδα «Le Μonde» χαρακτήρισε «γεωμέτρη σαλτιμπάγκο». Ο Ζακ Περέν κατάφερε να συνδυάσει επιτυχημένα δυο καριέρες στο γαλλικό σινεμά, από τη μια του διάσημου ηθοποιού και από την άλλη του παραγωγού ορισμένων από τις διασημότερες και δημοφιλείς ανά τον κόσμο γαλλικές ταινίες των τελευταίων ετών, όπως τα Ιμαλάια (1999) και τα ντοκιμαντέρ Μικρόκοσμος (1996) και Ταξιδιάρικα Πουλιά (2001), το οποίο και συν-σκηνοθέτησε με τον Ζακ Κλουζό. Το φεστιβάλ τον τιμά φέτος ως παραγωγό, προβάλλοντας οκτώ ταινίες στα πλαίσια του αφιερώματος, μεταξύ αυτών και οι τρεις προαναφερθείσες. Εκτός από τους δυο τιμώμενους καλεσμένους, αρκετοί συντελεστές των υπολοίπων ταινιών του προγράμματος θα παρευρεθούν για να παρουσιάσουν τις ταινίες τους στο ελληνικό κοινό.
Οταν το animation μιλάει γαλλικά
Το ίσως πιο αντισυμβατικό αφιέρωμα του 8ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και οι έξι λόγοι για τους οποίους πρέπει να χαθείτε σε οποιαδήποτε άλλη εκτός από την πρώτη διάσταση…
1. Αζούρ Και Ασμάρ του Μισέλ Οσελό
Ο άνθρωπος που με το Κιρίκου Και Η Μάγισσα του 1998 κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβανόταν τα κινούμενα σχέδια επιστρέφει με την «αποκαλυπτική» ιστορία δύο φίλων που εκμηδενίζουν κάθε απόσταση ανάμεσα σε τάξεις, γενιές, πραγματικότητα και φαντασία. Η προβολή της ταινίας θα γίνει παρουσία του ίδιου του Οσελό, που ως επίσημος προσκεκλημένος του φεστιβάλ θα αποκαλύψει τα μυστικά της τέχνης του.
2. U των Σερζ Ελισάλντ και Γκρεγκουάρ Σολοταρέφ
Να πώς θα έμοιαζε ένα κινούμενο σχέδιο της Disney αν ήταν λίγο πιο ενήλικο, λίγο πιο σκοτεινό, λίγο πιο δισδιάστατο και λίγο πιο γαλλικό. Ποντίκια και μονόκεροι σε μία από τις εκπλήξεις στον χώρο του παραδοσιακού animation.
3. Renaissance του Κρίστιαν Βόλκμαν
Η γαλλική απάντηση στην Αμαρτωλή Πόλη είναι ένας θρίαμβος του ψηφιακού animation, μία ασπρόμαυρη κλειδαρότρυπα στο μέλλον και ίσως η καθιέρωση του είδους του φιλμ νουάρ επιστημονικής φαντασίας.
4. Le Roi Et L Oiseau του Πολ Γκριμό
Μία από τις καλύτερες γαλλικές ταινίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Κάτι ανάμεσα σε έργο τέχνης και μία ιστορία για να θυμάσαι για πάντα…
5. Gwen Le Livre De Sable του Ζαν Φρανσουά Λαγκιονί
Από τα μέσα της δεκαετίας του 80 έρχεται μία ιστορία σχεδόν βγαλμένη από τη φαντασία ενός ταξιδευτή στην πρωτόγονη εκδοχή μίας ενηλικίωσης που παραμένει μνημειώδης για τη χρήση του δισδιάστατου σκίτσου.
6. La Planete Sauvage του Ρενέ Λαλού
Το διασημότερο γαλλικό κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών αποτελεί μία επαναστατική ματιά πάνω στο μέλλον του ανθρώπινου είδους. Η ταινία που έφτασε μέχρι το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών και κέρδισε ένα ειδικό βραβείο για την τόλμη και την αυθεντικότητά της. Στην Αμερική θα κυκλοφορούσε από την εταιρεία του Ρότζερ Κόρμαν, ως δείγμα υψηλής επιστημονικής φαντασίας.
Μ.Κ.
Και οι Νύχτες Πρεμιέρας μιλούν γαλλικά!
Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου συνεργάζεται με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» σε μία μεταμεσονύκτια ζώνη που θα σας κρατήσει ξύπνιους και ένα αφιέρωμα που απειλεί να σας στείλει «αδιάβαστους» στα έγκατα του γαλλικού σινεμά.
5 γαλλικές ταινίες που πρέπει να δεις πριν… πεθάνεις
1. Buffet Froid (1979) του Μπερτράν Μπλιε
Θιασώτης του «κινηματογραφικού» παραλόγου με την ίδια εμμονή του «θεατρικού» Ιονέσκο και συγγενής του αμοραλισμού που στη γειτονική Μεγάλη Βρετανία εγκυμονούσε το Κουρδιστό Πορτοκάλι, ο Μπερτράν Μπλιε παρέδωσε με το Buffet Froid ένα φιλμ νουάρ σε συσκευασία μαύρης κωμωδίας: μία ανησυχητική παρουσίαση ενός κόσμου απονεκρωμένου από τη «φαντασίωση» της μοντέρνας ζωής και τη δικτατορία των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ενα δυνατό χτύπημα α λα γαλλικά στην παράδοση του αμερικανικού νουάρ που θα έδινε στους ήρωές του κίνητρα και άλλοθι, την ίδια στιγμή που ο Μπλιε τους άφηνε «γυμνούς» ως άλλα σύμβολα ενός ολοκληρωτικού παραλογισμού. Με οδηγό την περσόνα του Ζεράρ Ντεπαρντιέ και τον πατέρα του Μπλιε στον απολαυστικό ρόλο ενός αστυνομικού, το γαλλικό σινεμά όπως θέλουμε να το ξέρουμε!
2. Au Hasard, Balthazar (1966) του Ρομπέρ Μπρεσόν
Αν το σινεμά του Ρομπέρ Μπρεσόν είναι μία ευφυής και αυθεντική μείξη του ρεαλισμού με την παραδοξότητα της ίδιας της πραγματικότητας και τελικά μία βαθιά πράξη αγάπης με την, αν υπάρχει, καθαρή έννοια του χριστιανισμού, το Au Hasard, Balthazar είναι η πιο αντιπροσωπευτική -αν όχι η καλύτερη- του ταινία. Η γέννηση και ο θάνατος του Μπαλταζάρ, ενός υπομονετικού γαϊδουριού που θα διασχίσει ολόκληρη τη διαδρομή από την ανθρώπινη αγάπη μέχρι την ανθρώπινη αποκτήνωση δεν είναι μόνο η πιο εμπνευσμένη παραλλαγή της γέννησης και της σταύρωσης του Ιησού Χριστού, αλλά και η αποθέωση του μοναδικού στην ιστορία του κινηματογράφου στιλ του Ρομπέρ Μπρεσόν. Ερασιτέχνες ηθοποιοί ως «μοντέλα» ηρώων, φυσικοί ήχοι και τελετουργική κινηματογράφηση συμβαδίζουν σε μία «αναστάσιμη» διαδρομή προς το καθ ομοίωση.
3. Αγριες Νύχτες (Les Nuits Fauves /1992) του Σιρίλ Κολάρ
Η μία και μοναδική ταινία του πολυτάλαντου (σκηνοθέτη, ηθοποιού, μουσικού) Σιρίλ Κολάρ, ο οποίος λίγο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας θα πέθαινε από Aids, παραμένει ακόμη και σήμερα η πιο εκρηκτική στιγμή του γαλλικού σινεμά των τελευταίων δύο δεκαετιών. Στα όρια της αυτοβιογραφίας και στα όρια γενικώς, η ιστορία του Ζαν που στην ακμή της νεότητας του θα έρθει αντιμέτωπος με τη φιλοδοξία του, την αμφισεξουαλικότητά του και το Aids περιγράφεται μόνο ως μία κατάβαση στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής. Ενα συγκλονιστικό, «καταραμένο» πορτρέτο μίας ολόκληρης εποχής και μίας γενιάς παγιδευμένης στα πρότυπα του παρελθόντος και στη βία του μέλλοντος.
4. Η Μαμά Και Η Πουτάνα (La Maman Et La Putain /1973) του Ζαν Εστάς
Μία από τις δέκα πιο θρυλικές γαλλικές ταινίες όλων των εποχών, το μποέμικο έπος του Εστάς, που ξεπερνά σε διάρκεια τις τρεις ώρες για να ανοιχτεί σε μία αέναη αναζήτηση της «ζωής», είναι μία πραγματική εμπειρία. Ενας ανοιχτός διάλογος με οτιδήποτε θα μπορούσε να ορίζει την έννοια της εφηβείας, της φιλοσοφίας και της ήδη πολύπαθης καινοτομίας του avant garde. Μέσα από τους τρεις ήρωες και την ανία της καθημερινής τους ζωής, τον Σαρτρ, το σεξ, την πόλη του φωτός, ένα τύπος που θέλει να κόψει το χέρι του όλη η «φαντασίωση» μίας generation Χ πριν την πραγματική generation Χ δοκιμάζει την τέχνη του κινηματογράφου ως τέχνη της ανάλυσης, χτυπώντας κάτω από τη ζώνη κάθε παραδοσιακό κανόνα αφήγησης και σκηνοθεσίας. Μεγάλο Βραβείο Της Επιτροπής και Βραβείο Διεθνούς Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Καννών.
5. Η Ζωή Είναι Ενα Τραγούδι (On Connait La Chanson /1997) του Αλέν Ρενέ
Ο άνθρωπος που με το Χιροσίμα Αγάπη Μου του 1959 άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο ευρωπαϊκό σινεμά παραμένει ακόμη και σήμερα, στα 85 του χρόνια, ένας από τους πιο ιδιοσυγκρασιακούς Γάλλους σκηνοθέτες. Ενας πιστός οπαδός ενός σινεμά που απαιτεί να ανήκει μόνο στην ίδια την ουσία του μέσου ως παράθυρο στον κόσμο. Με το On Connait La Chanson o Ρενέ ξεκινάει από την τεχνική που πρώτος καθιέρωσε ο Βρετανός Ντένις Πότερ, με τους ήρωες να βγαίνουν από την πραγματικότητα και να μεταφέρονται στις σκέψεις τους τραγουδώντας από Εντίθ Πιαφ μέχρι Σερζ Γκενζμπουργκ.
Μ.Κ.
Μεταμεσονύκτιες Προβολές
Ξεκινώντας δικαιωματικά από το δίδυμο που τάραξε τα άλλοτε λιμνάζοντα νερά της ηλεκτρονικής μουσικής – βάζοντας οριστικά τη Γαλλία στο χάρτη των beats, οι δύο ταινίες των Daft Punk, το διάσημο Interstella 5555, σε σκηνοθεσία του Καζουχίσα Τακενότσι και το πιο πρόσφατο Electroma (φωτό), σε σκηνοθεσία του ενός από τους δύο Daft Punk Τομά Μπανγκαλτέρ και του Γκι Μανουέλ Δε Χομέμ Κριστό, διασχίζουν την επιστημονική φαντασία έτσι όπως θα την είχε φανταστεί ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ αν ήταν σχεδιαστής manga. Αφήνοντας ωστόσο χώρο για δύο δείγματα της δουλειάς του πολυ-καλλιτέχνη HPG (το πραγματικό του όνομα είναι Χέρβ Π. Γκουστάβ), το μικρού μήκους Hypergolique του 2004 και το πολυσυζητημένο On Ne Devrait Pas Exister του 2006, που προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών προκαλώντας… αντιδράσεις με την πορεία του πρωταγωνιστή του από τη βιομηχανία του πορνό στο mainstream! Και λίγο πριν ξημερώσει, δοκιμάστε άφοβα την «αλήθεια» του Ραφαέλ Σιμπιγιά γύρω από τη σεξουαλική πρακτική του body paint από το Παρίσι μέχρι το Τόκιο και από εκεί στην αιωνιότητα με το ειρωνικά ευφυές No Body Is Perfect.
Μ.Κ.
