Η αλήθεια είναι πως το 1994 που προβλήθηκε, ακριβώς μετά το «Europa», το «The Kingdom» υπήρξε τομή για την ευρωπαϊκή τότε άμαθη τηλεόραση. Οι θεατές, τότε, είχαν ταξιδεψει στην Κοπεγχάγη και συγκεκριμένα σε ένα νοσοκομείο με το όνομα «Βασίλειο» (The Kingdom). Τίποτα, όμως, δεν θα μπορούσε να κυλήσει ήρεμα, αφού κάτω από το νοσκομείο υπήρχαν χιλιάδες τάφοι και πάνω συνέβαιναν ολοένα και πιο περίεργα πράγματα. Πράγματα που δημιούργησαν μια εκπληκτική ατμόσφαιρα θρίλερ. Μέντιουμ που επικοινωνούν με το άγνωστο, πτώματα πέρα δώθε, μικρά κορίτσια που κλαίνε στο σκοτάδι και οι εξουσιάζοντες που μοιάζουν (και είναι, μεταξύ άλλων και) μασόνοι.
Μία από τις πιο αλλόκοτες προσθήκες στην φιλμογραφία του Τρίερ, αφού στα 8 επεισόδια (τόσο κράτησαν οι δύο κύκλοι, αφού ακολούθησε μια -ακόμα πιο ξέφρενη- συνέχεια το 1997), μπόρεσε να κάνει ό,τι γούσταρε. Καθόλου του λιμανιού η έκφραση. Έκανε ό,τι ακριβώς γούσταρε. Γιατί όταν βάζεις τον Ούντο Κίερ να «δανείζει» το κεφάλι του σε ένα μωρό, τότε τι πάει στραβά ή (εντελώς) σωστά στο μυαλό του Τρίερ;
Το «The Kingdom» σηματοδοτεί την πιο μεταφυσική στροφή, ίσως και στάση, στο έργο του Τρίερ, μιας και μετά ήρθε αέρας Καννών στις δημιουργίες του. Τώρα φαίνεται έτοιμος να επιστρέψει και επίσημα με κάποια μέλη του πρώτου καστ για έναν τρίτο – και τελευταίο – κύκλο με τίτλο «Exodus».
Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι πρόκειται να δούμε σε αυτό το κεφάλαιο, μιας και από τότε έχουμε δει τον Τρίερ να τα βάζει με τον «Αντίχριστο», με το τέλος του κόσμου στην «Μελαγχολία», αλλά και με τον ίδιο τον διάβολο στο «Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ».
Για την ιστορία και μόνο, η Γκίτα Νόρμπι σε αυτόν τον κύκλο θα επιστρέψει ως ασθενής του νοσοκομείου, ενώ πριν ήταν γιατρός του.
Γκροτέσκο, αλλοπρόσαλλο, υπερβολικό, τρομακτικό, πάντως πρωτότυπο. Πως αλλιώς να περιγράψεις αλήθεια το «The Kingdom»; Το οτι επιστρέφει όπως το «Twin Peaks» 25 χρόνια μετά (η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε όταν το αριστούργημα του Λιντς έριξε προσωρινή αυλαία) το ακούμε μονάχα ως σύμπτωση.
