Τον Τζουντ Λο τον γνώρισε η σινεφίλ ανθρωπότητα – και κατά το Variety ακόμα τον θυμάται έντονα – στον Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ, την μία από τις τρεις ταινίες που έκανε με τον Άντονι Μινγκέλα και στις δύο από αυτές (τον Ρίπλεϊ και το Cold Mountain) πέτυχε και τις δύο οσκαρικές του υποψηφιότητες. Ήταν αξέχαστος εκεί, όπως αξέχαστο είναι το καστ και η ερμηνευτική γενιά που καλωσορίσαμε στην ταινία, και ήταν αξέχαστος και γιατί έχει το κύρος και την καλλονή του σταρ, και γιατί ο Μινγκέλα τον κινηματογράφησε ανάλογα. Ήταν ένα πρώτο δείγμα ενός ηθοποιού που κινδύνευε να εγκλωβιστεί στην όψη του, αλλά…ταλαντούχου και επίμονου αρκετά για να μην το πάθει. (Του κάνει εντύπωση πόσο διαφορετικό είναι το τηλεοπτικό Ρίπλεϊ.)
Η μεγάλη του χρονιά ήταν το 2004, όταν έπαιξε σε 6 ταινίες και όλες ήταν αξιομνημόνευτες με τον τρόπο τους (Alfie, Closer, Sky Captain, Aviator, Lemony Snicket και Ι Hurt Huckabees). Οι μεγάλες χρονιές όμως είναι συχνά δίκοπες και εκεί έπεσε στη λούμπα της διασημότητας, των σκανδαλοθήρων, μιας μεγάλης υπόθεσης με κοριούς στα τηλέφωνα γνωστών προσώπων, μιας υπόθεσης στην οποία ενδεχομένως πρόσωπο της οικογένειάς του πληρώθηκε για να αποκαλύψει στοιχεία της ιδιωτικής του ζωής. Κάπου εκεί ο Λο βρέθηκε σε μια δίνη γυναικών, απιστίας, δημοσίων απολογιών και γενικώς κακής δημοσιότητας (γκουγκλάρετε οι ενδιαφερόμενοι), γεγονότα που αντιπαρήλθε λόγω της εργασιακής του ηθικής και της τύχης να μην είναι πραγματικά μεγάλος σταρ. Αν είχε γίνει Μποντ, όπως κάποτε συζητιόταν, ίσως να είχε φτάσει και εκεί, αλλά εκείνος το έβλεπε αλλιώς.
Στην συνέντευξη και το μακρύ αφιερωματικό άρθρο (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) ο Λο ανακύπτει προσγειωμένος, αντιστάρ, σβέλτος σε λόγο και κίνηση, διόλου καταναλωμένος από την πάρα πολλή δουλειά (Order και Eden για το σινεμά, Skeleton Crew και Black Rabbit για την τηλεόραση, μόνο φέτος), πρόθυμος να μιλήσει για το Star Wars και την διαδικασία παραγωγής/φωτογράφησής του, απτόητος λάτρης της αίθουσας αλλά και υπερασπιστής της πλατφόρμας, σινεφίλ, καλά ενθυμούμενος εποχές The Holiday, ταυτιζόμενος με τη γενιά του όταν λέει ότι το «Blower's Daughter» του Ντέιμιαν Ράις το έφερε ο Μάικ Νίκολς στο πλατώ του Closer και όλη αυτή η εποχή αντιπροσωπεύεται γι' αυτόν σε αυτό το κομμάτι, και πολλά-πολλά ακόμα.
Με χαρά τον βλέπουμε πάντα, ωραίος τύπος, εργάτης και καλός-καλός ηθοποιός.
