Multiple Maniacs (1970)
Ολοι γνωρίζουμε την πρώτη ταινία που γύρισε ο Γουότερς με συγχρονισμένο ήχο και κάπως υποφερτά μέσα παραγωγής χάρη στο ανεκδιήγητο φινάλε της, όπου ένας γιγάντιος αστακός βιάζει την Ντιβάιν. Λίγο νωρίτερα, ωστόσο, ο σκηνοθέτης έχει ακολουθήσει την υπετραφή μούσα του σε μια υστερική καταβύθιση στην παράνοια, φροντίζοντας στην πορεία να εκτοξεύσει μια ολόκληρη σειρά από βέλη ενάντια σε μια ευρύτατη γκάμα στόχων: Από την αυστηρή καθολική ανατροφή του μέχρι τις ρομαντικές sixties ουτοπίες του χιπισμού, η ταινία του σκορπίζει δηλητήριο πακεταρισμένο σε απερίγραπτες σκηνές, όπως εκείνη μιας λεσβιακής περιπτύξεως στο εσωτερικό μιας εκκλησίας.
Pink Flamingos (1972)
Το πιο σοκαριστικό με το «Ρink Flamingos» είναι ότι σχεδόν 40 χρόνια μετά παραμένει ό,τι πιο απενοχοποιημένα σιχαμένο, (α)πολιτικά θρασύ και αιρετικά διασκεδαστικό γυρίστηκε ποτέ. Ακριβώς η ταινία που δεν θα έδειχνες ποτέ στη μαμά σου (ειδικά όταν η Ντιβάιν κάνει στοματικό έρωτα στον γιο της), που δεν θα πήγαινες ποτέ το αγόρι ή το κορίτσι σου στο πρώτο ραντεβού (ειδικά όταν ο γιος της Ντιβάιν κάνει σεξ με μία ζωντανή κότα), που δεν θα τολμούσες να πείσεις ποτέ ότι είναι κατάλληλη ακόμη και στον πιο φιλελεύθερο λογοκριτή (η πιο διάσημη κωλοτρυπίδα όλων των εποχών βρίσκεται εδώ και επιπλέον τραγουδάει!), που δεν θα μπορούσε ποτέ να γυριστεί σήμερα, σημαινόμενο μίας ολόκληρης εποχής που άντεχε κάθε είδους «υπερβολές», αλλά κυρίως της ανάγκης ενός ανθρώπου να ρίξει στη φωτιά κάθε σύμβαση είχε κάνει την εφηβική του ζωή στη συντηρητική Βαλτιμόρη κόλαση.
Μία ταινία που επιτέλους ανάγει τη βρομιά σε αρετή, το πάχος σε καλλονή, τη διαστροφή σε κλισέ και το underground σε πιο mainstream… πεθαίνεις. Το ύστατο «midnight movie», η αποθέωση του «καλτ», η ενθρόνιση της Ντιβάιν στην κορυφή της camp μυθολογίας, η πραγματική αιτία για την οποίο ο Τζον Γουότερς είναι ο Τζον Γουότερς, μία από τις ταινίες που (στην κυριολεξία) πρέπει να δει κάποιος πριν πεθάνει. Οχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί για μία και μοναδική φορά στη ζωή σου οφείλεις να βρεθείς αντιμέτωπος με κάτι τόσο αποφασιστικά επαναστατικό ώστε να πειστείς μία και έξω για την υγιή ανάγκη για το «διαφορετικό». (κείμενο Μανώλης Κρανάκης)
Θηλυκοί Μπελάδες (Female Trouble, 1974)
Ανάμεσα στο «Ρink Flamingos» και το «Female Τrouble», η μόνιμη διαφωνία των οπαδών του σκηνοθέτη αφορά το ποια από τις δυο ταινίες είναι η καλύτερή του. Και παρ όλο που η δική μου γνώμη γέρνει σαφέστατα υπέρ της πρώτης, οφείλω να παραδεχτώ ότι πολύ κοντά της ακολουθούν οι κυνικοί και άκρατα επιθετικοί «Θηλυκοί Μπελάδες». Διαστρεβλωμένο μελόδραμα, εφιάλτης γυναικείας ταινίας, μηδενιστική σάτιρα επάνω στην all American κουλτούρα του εγκλήματος και της μανίας για διασημότητα, το φιλμ διαλύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα όσα περισσότερα κακώς κείμενα μπορεί μέσα σε μιάμιση ώρα. Το καταφέρνει, στέλνοντας ταυτόχρονα το one woman show της Ντιβάιν στο πάνθεον των αξιότερων καλτ ερμηνειών.
Desperate Living (1977)
Από το ξεκίνημα κιόλας της ταινίας και το θέαμα ενός απεχθούς γεύματος με κυρίως πιάτο έναν βραστό αρουραίο μέχρι μια ολόκληρη σειρά από ακρότητες που εκτυλίσσονται μπροστά στην κάμερα (κανιβαλισμός, ευνουχισμός, μια εγχείρηση αλλαγής φύλου, ένα μωρό χωμένο μέσα σε ένα ψυγείο), το «Desperate Living» αποτελεί μακράν την πιο δύσκολη στην παρακολούθησή της ταινία του Γουότερς. Αυτός είναι, ωστόσο, και ο λόγος που δίνει τον χαρακτήρα αξιοπερίεργου σε αυτό το αρρωστημένο και πολιτικο-σεξουαλικά φορτισμένο λεσβιακό παραμύθι που εκτοξεύει σε νέα ύψη τον παράγοντα σοκ στο έργο του Γουότερς.
Hairspray (1988)
Η πιο mainstream ταινία που υπέγραψε ποτέ ο πάπας του κακού γούστου στάθηκε τόσο φιλική στο ευρύ κοινό, ώστε να χαρίσει στον άλλοτε διαβόητο δημιουργό της τον μέχρι τότε ανήκουστο γι αυτόν χαρακτηρισμό «Κατάλληλο». Ουδέν κακό, μια και το «Ηairspray» είναι ένα διασκεδαστικό παστέλ μιούζικαλ με κοινωνικοπολιτικό μήνυμα, νοσταλγική διάθεση, ωραιότατο σάουντρακ. Σινεμά τσιχλόφουσκα στην πιο γευστική του εκδοχή, τo φιλμ συνάντησε χρόνια μετά έναν ανέλπιστο θρίαμβο κατά τη μεταφορά του από την οθόνη στο θεατρικό σανίδι.
Η Μαμά Παραμονεύει στο Σκοτάδι (Serial Mom, 1993)
Παραβλέπουμε την αδύναμη δικαστική κορύφωση του τελευταίου μέρους και βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο αστείες ταινίες του Γουότερς. Η Κάθλιν Τέρνερ μεταμορφώνεται από καλή νοικοκυρά των προαστίων σε ψυχοπαθή δολοφόνο, ο ένας φόνος που διαπράττει είναι καλύτερος από τον άλλο, το μαύρο χιούμορ σερβίρεται σε συστηματικά γενναιόδωρες δόσεις και ο σκηνοθέτης βρίσκει ικανό τρόπο να ταιριάξει το μαζικό με το εξεζητημένο.
