Ο Χρόνος μπορεί να κυλά νεράκι, όμως κάποια πράγματα δεν συμπαρασύρονται έτσι εύκολα στο πέρασμά του. Ιδίως αν είσαι οι Κάννες, ένα φεστιβάλ που δεν ξεχνά, όχι από κάποια παρελθοντολαγνεία, αλλά από γνώση και έγνοια για τις τρεις διαστάσεις που χρειάζεται ένας θεσμός για να έχει σημασία. Ως εκ τούτου μπορείς να περηφανεύεσαι τις νεότερες δυνάμεις και μια πλημμύρια σύγχρονων ρευμάτων, αλλά και η αφίσα και το Cannes Classics (και όχι μόνο), θα υπενθυμίζουν ότι το φεστιβάλ δεν ιδρύθηκε πρόπερσι.
Η αναφορά στον Ζαν-Λικ Γκοντάρ δεν θα μπορούσε να λείπει. Ανεξαρτήτως ιεραρχήσεων, είναι ένας άνθρωπος χωρίς το όνομα και τη συνεισφορά του οποίου δεν εννοείται κινηματογράφος. Λίγους μήνες μετά τον θάνατό του θα ήταν ανάρμοστο οι Κάννες να μην πασχίσουν να τον περιέχουν. Δεν θα απορούσαμε αν αυτό συνέβαινε και το 2024. Και πάει λέγοντας.
Έτσι λοιπόν, κίβδηλοι πόλεμοι, «Phony Wars», ένα 20λεπτο πόνημα, σε αναγνωρίσιμο στιλ κολάζ, και παραγωγή του Σεν -Λοράν (!). Η τελική (;) χειρονομία κινηματογράφου του Γκοντάρ που «δεν εμπιστεύεται πια τα δισεκατομμύρια των υπαγορεύσεων του αλφάβητου» και ελευθερώνει τις «ακατάπαυστες μεταμορφώσεις και μεταφορές μιας πραγματικής γλώσσας επιστρέφοντας στους τόπους περασμένων γυρισμάτων ενώ λαμβάνοντας υπ' όψιν τις τρέχουσες ιστορίες». Αρκούντως γκονταρικά όλα.
Εκτός του «Phony Wars», θα υπάρξει ένα τρίπτυχο αφιέρωμα στον εκλιπόντα, με τις προβολές της «Περιφρονήσης» σε λαμπρή 4Κ αποκατεστημένη εκδοχή και ενός ντοκιμαντέρ, «Godard by Godard», γραμμένο από τον Φρεντερίκ Μπονό και σκηνοθετημένο από την Φλοράνς Πλαταρέ. Στην προβολή του «Phony Wars» θα παρίσταται και ο αδελφός επί τω έργω του Γκοντάρ εδώ και πολλά χρόνια, Φαμπρίς Αρανιό.
Συγκίνηση και, γιατί όχι, συναρπασμός, αναμένεται.
