Ο Τζιμ Τζάρμους έχει κατοχυρώσει το όνομά του σε εκείνες τις «ανεξάρτητες» ταμπέλες καλλιτεχνών, που παρα τις αντιξοότητες συνεχίζουν να σκηνοθετούν με όραμα και μεράκι, πατώντας πάνω σε ιδέες σινεφιλικά ακραίες και συναισθηματικά ανταποδοτικές.
Αντλώντας έμπνευση από μύθους και αφηγήσεις, ο Τζάρμους κατάφερε να δημιουργήσει μια φιλμογραφία με πολλούς διαφορετικούς δρόμους. Όσο κι αν πλησιάζαν μεταξύ τους, ποτέ δεν διασταυρώθηκαν. Ένα ολόκληρο σύμπαν, που ο Τζάρμους έσπασε σε κομμάτια φτιάχνοντας ξεχωριστούς, ενδιαφέροντες κόσμους: αστείους, δραματικούς, απόκοσμους, σιωπηλούς, μα πάνω απ' όλα ελεύθερους.
Με αφορμή την αποψινή πρεμιέρα της νέας ταινίας του «The Dead Don't Die» στις Κάννες, ανατρέχουμε σ' εκείνες τις ταινίες που ο Τζάρμους θεωρεί αγαπημένες του και αποτέλεσαν κατευθυντήρια γραμμή στο χτίσιμο της φιλμογραφίας του.
1. ΑΤΑΛΑΝΤΗ (1934), του Ζαν Βιγκό
2. ΤΟKYO STORY (1953), του Γιασουχίρο Όζου
3. THEY LIVE BY NIGHT (1948), του Νίκολας Ρέι
4. ΜΠΟΜΠ, Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ (1956), του Ζαν Πιερ Μελβίλ
5. Η ΑΥΓΗ (1927), του Φρίντριχ Βίλχεμ Μουρνάου
6. THE CAMERAMAN (1928), του Έντουαρντ Σέντζγουικ και του Μπάστερ Κίτον
7. MOUCHETTE (1967), του Ρομπέρ Μπρεσόν
8. ΟΙ ΕΠΤΑ ΣΑΜΟΥΡΑΪ (1954), του Ακίρα Κουροσάβα
9. ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΡΙΝΑ (1919), του Ντ. Γ. Γκρίφιθ
10. ΡΩΜΗ, ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ (1945), του Ρομπέρτο Ροσελίνι
