Για το «JFK», των δύο όσκαρ (Φωτογραφία και Μοντάζ, αμφότερα ιστορικά) από οκτώ υποψηφιότητες, μπορούν να γραφτούν – και έχει συμβεί – πολλά. Ίσως πολλά παραπάνω απ' όσα ενδιαφέρουν τον μέσο, απροβλημάτιστο θεατή, αλλά αυτό δεν είναι κάτι να…προβληματίζει και εμάς.
Είναι μια ταινία που αντέχει χαρακτηρισμούς αζέντας, καταγγελίας, προπαγάνδας και ανταποδίδει, μάλλον βαρύτερους, χαρακτηρισμούς έρευνας, κόπου και, καθόλου αμελητέου, ηρωισμού. Χρειάζεται κάτι σε μεγάλες ποσότητες για να κατονομάσεις εκείνα που κατονομάζει ο Στόουν ως άμεσα υπεύθυνα για την δολοφονία του ανθρώπου που συγκλόνισε τον 20ό αιώνα, χρειάζεται χαλκέντερο χαρακτήρα η αντοχή των συνεπειών, η υπερνίκηση του φόβου.
Είναι βέβαια μια πολυεπίπεδα αξιοθαύμαστη ταινία το «JFK» κι ας μπορεί κανείς να της προσάψει χείριστες κατηγορίες χειραγώγησης και προπαγάνδας στην δική της ιδεολογία και, περισσότερο, αισθητική.
Ο Όλιβερ Στόουν δεν θα αφήσει τα γεγονότα τις 22ας Νοεμβρίου 1963 να ξεχαστούν λοιπόν, και έχει κάθε δίκιο. Με το «JFK Revisited: Through the Looking Glass», επανέρχεται στην εποχή, τον τόπο και τις συνθήκες ενός εγκλήματος που εξιχνιάστηκε μα δεν διαλευκάνθηκε στ' αλήθεια ποτέ. Με την αφήγηση των Γούπι Γκόλντμπεργκ και Ντόναλντ Σάδερλαντ, το ντοκιμαντέρ είχε την πρεμιέρα του στις Κάννες και αναμένει την θεατρική του διανομή στις ΗΠΑ.
«Υπάρχει πάντα ελπίδα», λέει ο Στόουν μιλώντας για τις επόμενες γενιές. «Μπορείς να ανεχθείς την τυραννία όσο έχεις επίγνωση και μετά καταρρέει. Καταρρέει εκ των έσω λόγω του διαρκούς της ψεύδους. Δεν πιστεύω ότι μπορεί μια τυραννία να διαρκέσει και τόσο πολύ. Τώρα βέβαια οι Αμερικανοί έχουν πετύχει το μεγαλύτερο κόλπο ύπνωσης στην ιστορία, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Έχουμε την μεγαλύτερη εμπειρία στις ψυχολογικές επιχειρήσεις. Είμαστε τέλειοι σ' αυτές. Ο Χάρολντ Πίντερ το είπε στον λόγο του στα Νόμπελ, θυμάστε; Μας έκαναν να πιστέψουμε αυτή την ιδέα ότι είμαστε αυτή η καλόψυχη χώρα και ότι δεν είμαστε βαθιά χωμένοι σε αυτή την σφετεριστική, βίαιη λογική μιας «Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» που είμαστε στ' αλήθεια».
Αν και κάποιος θα βρεθεί στην καταιγίδα άποψης των social media, να ελέγξει τον Στόουν για στάσεις που ίσως και το ίδιο το σύστημα χρειάζεται για να φαίνεται δημοκρατικό – έχοντάς τες και λίγο χρίσει «γραφικές» – είναι σαφές ότι ο τύπος αυτός έχει κάτι να πει. Και χαιρόμαστε απόλυτα που επιμένει στον αγώνα του, θα είμαστε και πάλι εκεί να παρακολουθήσουμε την δουλειά του, ειδικά υπό το φως της νέας αναβολής από τον Μπάιντεν (όπως πέρυσι από τον Τραμπ) δημοσίευσης αρχείων και εγγράφων σχετιζόμενων με την δολοφονία.
