Αμείλικτη η ροή της ιστορίας. Έχουν δεν έχουν περάσει 40 χρόνια από την πρώτη φορά που ήρθε ο Τζιμ Τζάρμους στη ζωή μας (και οι Κοέν και κάμποσοι ανάλογης ανεξάρτητης υφής) και το τοπίο, παρότι πυκνοκατοικημένο σε υπογραφές και τίτλους, δεν θυμίζει σε τίποτα την εποχή των «Διακοπών Διαρκείας» και του «Πέρα από τον Παράδεισο». Κι ο Τζιμ είναι πια 70, απίστευτα πράγματα.
«Η βιομηχανία του κινηματογράφου σχεδόν δεν υπάρχει», λέει ο Τζάρμους. «Είναι σκατά, και χειροτερεύει. Οι συμφωνίες 50-50 που έκλεινα, μετά την ισοφάριση του κόστους, αν σήμερα τις πρότεινε κάποιος θα έφευγε περίγελος από το κτίριο.»
Ο Τζάρμους παραδέχεται βέβαια ότι ο τρόπος του είναι ολοένα πιο ασύμβατος με το πώς λειτουργούν πλέον τα πράγματα. «Είμαι τέρας με τον έλεγχο και πρέπει να τα κάνω όλα με τον τρόπο μου. Πρέπει να διαλέξω συνεργάτες, να έχω τελικό cut, να το παράγω με την εταιρεία παραγωγής μου. Οι χρηματοδότες μπορούν να μου δώσουν σημειώσεις αν θέλουν αλλά δεν έχω καμμία υποχρέωση να πραγματοποιήσω οποιαδήποτε από αυτές», λέει.
Μολαταύτα…ετοιμάζει νέα ταινία.
Ταινία που μπορεί να μην έχει μουσική και για την οποία δεν αποκαλύπτει απολύτως τίποτα πλην του ότι είναι σε φάση να κλείσει την διανομή του: «Δεν μπορώ να μιλήσω για λεπτομέρειες, αλλά φτιάχνουμε ταινία. Την έγραψα με την σκέψη σε συγκεκριμένους ηθοποιούς τους οποίους τώρα προσπαθώ να κλείσω. Οι ηθοποιοί είναι σαν αγρίμια που πρέπει να μαντρώσεις γιατί τρέχουν συνέχεια. Ελπίζω να αιχμαλωτίσω κάποιους τελικά.»
Πιο πρόσφατη δουλειά του Τζάρμους ήταν το μωλωπισμένο από την κριτική «Deads Don't Die», μωλωπισμός βέβαια που λέει περισσότερα για τους ηλικιωμένους πια λάτρεις του σινεμά του παρά για την ακέραιη απολαυστικότητα του έργου. Πρέπει επειγόντως να επανεκτιμηθεί, εκτιθέμεθα κύριοι.
Τον περιμένουμε, πάντα, πως και πως.
