Νέο κεφάλαιο στην αποδόμηση της υπόθεσης της Μεθόδου στην χολιγουντιανή σφαίρα. Η ιστορική μέθοδος που στηρίχθηκε στην Μέθοδο Στανισλάφσκι, έφεραν οι Άντλερ/Στράσμπεργκ/Μάιζνερ στην βιομηχανία και ο Μάρλον Μπράντο κατέστησε mainstream εν μια νυκτί, περνά τους κραδασμούς των δεκαετιών που κουβαλά πάνω της. Δεκαετιών που δεν φέρνουν μόνο μια αναπόφευκτη κούραση/τάση ανανέωσης, αλλά την συγκρούουν καταμέτωπα και με μια βιομηχανία που συγγραφικά δεν θα έλεγες ότι βρίσκεται εκεί που ήταν όταν η Μέθοδος βρέθηκε στη δόξα της.
Η Τζένιφερ Λόρενς πρόσθεσε στην φιλολογία επί του θέματος ένα βαθυστόχαστο («μου φέρνει νευρικότητα κάποιος που χρησιμοποιεί την Μέθοδο γιατί δεν ξέρω πώς να του μιλήσω, πρέπει να είμαι στον χαρακτήρα ή όχι;» και έβαλε ένα λιθαράκι σε μια «διένεξη» που τρέχει κανονικά εδώ και καιρό. Άλλοι την υπερασπίζονται και την χρησιμοποιούν, άλλοι δηλώνουν την δυσαρέσκειά τους και την απορρίπτουν. Εμείς πάντοτε στη συζήτηση θυμόμαστε το ενσταντανέ στο περιθώριο των γυρισμάτων του «Marathon Man», όταν ο Λόρενς Ολίβιε δεν άντεξε άλλο την συγκέντρωση και την μεθοδικότητα του Ντάστιν Χόφμαν που έκανε μια ώρα να επιτρέψει στο γύρισμα να ξεκινήσει: «Γιατι απλώς δεν υποκρίνεσαι;»
Σε ό,τοι αφορά τον δικό της τρόπο να ερμηνεύει, η Λόρενς ανέφερε ότι χρειάστηκε εμμέσα τα φώτα κοτζάμ Κρίστιαν Μπέιλ, στα γυρίσματα του «American Hustle»: «10 δευτερόλεπτα πριν το action εκείνος άρχιζε να ετοιμάζεται.» Δεν ξέρουμε πόσο καλό παράδειγμα είναι ένας ηθοποιός περίφημος για τις σωματικές δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλεται – πιο Μέθοδος δύσκολα – αν θέλεις να κριτικάρεις την συγκεκριμένη Τεχνική, αλλά Τζένιφερ Λόρενς είσαι, όσο παίζεις τόσο καλά, ό,τι θέλεις κάνε και λέγε.
Στις αίθουσες αυτό.
