H αρχή του «28 Μέρες Μετά» παραμένει η πιο τρομαχτική και εντυπωσιακή απεικόνιση της 1ης μέρας μετά το τέλος του κόσμου.
Στη φωτογραφία αριστερά: «28 Μέρες Μετά» (2002) του Ντάνι Μπόιλ
Ο σκληροτράχηλος πολιτικός μηδενισμός του Τζον Κάρπεντερ και ο τρόπος που ανακάτευε τα είδη πάντα με γοήτευε. Όλοι θα θέλαμε να αποδράσουμε από την εφιαλτική Νέα Υόρκη-φυλακή του «1997». Άραγε η Αθήνα του 2071 θα μας επιφυλάσσει εξίσου δυσάρεστες εκπλήξεις;
Στην αφίσα αριστερά: «Απόδραση από τη Νέα Υόρκη» (1981) του Τζον Κάρπεντερ
Καθώς σκιές και φαντάσματα περιδιαβαίνουν αγρούς, νησίδες μνήμης και νοητικούς λαβύρινθους, θα ήταν προτιμότερο να διακτινιστούμε στον μακρινό Solaris ή να μείνουμε εσαεί στη Γη;
Στη φωτογραφία αριστερά: «Σολάρις» (1972) του Αντρέι Ταρκόφσκι
Η «Κόκκινη Έρημος» ήταν ίσως η πρώτη ταινία έξω από το είδος της Επιστημονικής Φαντασίας που απέδειξε ότι το γήινο τοπίο μπορεί να είναι το ίδιο ξένο, άγονο και άγριο όσο και ένας εχθρικός πλανήτης.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Κόκκινη Έρημος» (1964) του Μικελάντζελο Αντονιόνι
Ένα από τα καλύτερα διηγήματα του νέου κύματος της Ε.Φ (από τον σπουδαίο Χάρλαν Έλισον) μετατράπηκε το 1975 σε ένα αλλόκοτο σατυρικό μετά-γούεστερν. Μετά τη καταστροφή, το μόνο σίγουρο είναι πως τη γη θα κληρονομήσουν οι, πολύ πιο ευφυείς από το δικό μας είδος, πιστοί τετράποδοί μας φίλοι.
Στη φωτογραφία αριστερά: «A Boy and His Dog» (1975) του Ελ. Κ. Τζόουνς
Οι δρόμοι της Αθήνας του 2071 με τα εγκλωβισμένα κονσερβοκούτια πιθανώς δε θα διαφέρουν και πολύ από αυτούς του Λος Άντζελες το «2019» καθώς σκεπάζονται από την αιθαλομίχλη και την όξινη βροχή.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Μπλέιντ Ράνερ» (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ
Στο ιαπωνικό κυβερνοπάνκ και στις ταινίες των Σόγκο Ίσι και Σίνια Τσουκαμότο, το τέρας της μεταβιομηχανικής πόλης καταπίνει και εντοιχίζει κάθε χνώτο ανθρώπινης πνοής.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Tokyo Fist» (1995) του Σίνια Τσουκαμότο
Το ερειπωμένο και διαλυμένο Τόκυο στις τελικές σκηνές του «Kairo» (2001) αποτελεί ένα αξέχαστο, ανοίκειο και απόκοσμο θέαμα.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Kairo» (2001) του Κιγιόσι Κουροσάουα
Μπορεί το πολεμικό έπος του Κόπολα να μην ανήκει τυπικά στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, προσφέρει όμως ένα δυστοπικό υπερθέαμα σε πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Τηρουμένων της κλίμακας και των αναλογιών, ο χορός των πολεμικών ελικοπτέρων και η θυσία της αγελάδας (η μυθολογική μορφή της Ιώς) είναι μοτίβα που στοιχειώνουν το σύμπαν της «Ι.Ω».
Στη φωτογραφία αριστερά: «Αποκάλυψη Τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα
To φινάλε του «Fallen Angels» με τις δυο ψυχές γαντζωμένες στη μηχανή, και την κάμερα να βγαίνει από το τούνελ για να πανάρει στον ουρανό που χαράζει, είναι χαραγμένο στη μνήμη μου ως ένα από τα πιο ρομαντικά πράγματα που έχω δει.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Έκπτωτοι Άγγελοι» (1995) του Γουόνγκ Καρ Γουάι
To ωραιότερο «sci-fi ντοκιμαντέρ» που δημιουργήθηκε ποτέ, και η πλέον προφανής επιρροή ανάμεσα σε όλες τις κινηματογραφικές μνήμες και αναφορές που η «Ι.Ω» έχει το θράσος να κατοικεί.
Στη φωτογραφία αριστερά: «Χωρίς Ήλιο» (1983) του Κρις Μαρκέρ
INFO
Η ταινία «Ι.Ω» του Αλέξη Αλεξίου παίζεται από 27/10 αποκλειστικά στον κινηματογράφο Άστορ, πριν από τις κύριες προβολές. Την Κυριακή 3/10, στις 8 παρά τέταρτο το βράδυ, ο σκηνοθέτης θα συνομιλήσει με το κοινό μαζί με τη θεατρολόγο και σκηνοθέτρια Ασπασία Λυκουργιώτη, το κείμενο της οποίας ενέπνευσε τη δημιουργία του φιλμ.
