Ο Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιάριτου, το «Bardo» του οποίου απέσπασε τελικά μια οσκαρική υποψηφιότητα στην κατηγορία της Καλύτερης Φωτογραφίας, ανήκει στους πολέμιους του σινεμά των κόμικ υπερηρώων. Για να είμαστε ειλικρινείς, αν βλέπουμε τόσο συχνά δηλώσεις επί του ζητήματος, είναι επειδή οι δημοσιογράφοι ρωτούν τους δημιουργούς, παρά επειδή οι ίδιοι παίρνουν την πρωτοβουλία να τοποθετηθούν.
Ο Ινιάριτου, λοιπόν, αυτή τη φορά είχε να πει τα εξής. «Βλέπω ήρωες κάθε μέρα. Βλέπω όμορφους ανθρώπους να τα βγάζουν πέρα σε δύσκολες καταστάσεις και να κάνουν απίστευτα πράγματα. Κι αυτοί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνδέομαι. Κι αναρωτιέμαι, χρειαζόμαστε πραγματικά αυτούς τους ήρωες με τις υπερφυσικές δυνατότητες; Αν τους χρειαζόμαστε, τότε κάποιο στοιχείο λείπει. Ασχολούμαστε με αυτούς, αντί να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε, τις ικανότητες που διαθέτουμε;»
Aν θυμηθείτε και το «Birdman» του, με το υπερηρωικό alter ego του άλλοτε σουπερστάρ πρωταγωνιστή να αποτελεί ένα βαρίδι, μια απρόσιτη εξιδανικευμένη ιδέα που έχει για τον εαυτό του τόσο ο ίδιος, όσο και οι υπόλοιποι γύρω του, τα παραπάνω λόγια του Ινιάριτου δεν προξενούν καμία εντύπωση. Υποθέτουμε ότι στα social θα ξεκινήσει ένας νέος γύρος αντεγκλήσεων ανάμεσα σε υποστηρικτές και πολέμιους. Κι αυτό ανθρώπινο στοιχείο είναι, από μια πλευρά, από την αρχαιότητα δεν τα βάζεις με τους Θεούς ανενόχλητος και οι υπερήρωες είναι οι Θεοί των καιρών μας.
