Για την «Ερωτική Επιθυμία» η αγάπη του κοινού υπήρξε από την αρχή έκδηλη – και τα χρόνια έχουν επικυρώσει πλέον με τη βούλα του κλασικού. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει αντίλογος στο καλλιγράφημα του Γουόνγκ Καρ Γουάι, γεγονός παραμένει ότι η τέχνη του σκηνοθέτη στο καδράρισμα και η συνολική αισθητική του σύλληψη στο μουσικό, «φαντασματικό» δέσιμο της ταινίας αγγίζουν εδώ τον (οργανωμένο) παροξυσμό. (Περισσότερα στην κριτική μας αυτής της εβδομάδας).
Απολαύστε ένα βίντεο-δοκίμιο που διερευνά επιμελώς την σκηνοθετική/δημιουργική λογική (ιδίως το κάδρο μέσα στο κάδρο) μιας εκ των βασικότερων ταινιών κοινού του αιώνα μας.
