Μια θαυμάσια οπτική κριτική της προηγούμενης ταινίας του Πάβελ Παβλικόφσκι, ενός από τους επίσημα πια χρισμένους δημιουργούς της εποχής μας.
Επικεντρωμένος στην χρήση του κάδρου, ο Στίβεν Βρέντενμπεργκ επισημαίνει την πληθωρική χρήση στατικών πλάνων, τη νοηματική ελάχιστων τράβελινγκ, την έννοια του ασπρόμαυρου, τις εκπληκτικές συμμετρίες των συνθέσεων και την έννοιά τους, τις τοποθετήσεις ηθοποιών, την χωροταξία, την συνεχώς δημιουργική χρήση του φωτός, τις σιωπές αλλά και τη μουσική (η αγαπημένη τζαζ του σκηνοθέτη), τις αντιπαραβολές των χαρακτήρων και του τρόπου που παρουσιάζονται και κάμποσα ακόμα σε ένα βίντεο-περιήγηση σ' αυτό το λεπτοφτιαγμένο έργο.
