Διαβάζουμε την είδηση στο IndieWire και η αλήθεια είναι ότι ένα συγκρατημένο αίσθημα ναυτίας ενδέχεται να καταλάβει θαμώνες και γνώστες της ιστορίας του 007. Υπερβολικά πολλή -αδαής- γνώμη εν μέσω της πληροφορίας. Δείτε το αρχικό κείμενο εδώ.
Εν πάση περιπτώσει το ζουμί της είδησης είναι ότι η 150σέλιδη σεναριακή πραγματεία του Ίαν Φλέμινγκ για το «Moonraker», ένα σενάριο που δεν γυρίστηκε ποτέ και που αγοράστηκε το 2015 από συλλέκτη, έχει σύμφωνα με νεότερα δημοσιεύματα «κάτι να πει» για το πώς φαναταζόταν ο Φλέμινγκ τον χαρακτήρα του στο σινεμά. Και, οποία έκπληξη, πρόκειται για έναν χαρακτήρα που μικρή σχέση έχει με αυτό που συνέβη τελικά στο σινεμά, ιδίως από τον «Χρυσοδάκτυλο» (1964) κι έπειτα.
Το αρχικό εξώφυλλο του βιβλίου «Moonraker»
Όπως και στα βιβλία, έχουμε να κάνουμε με έναν πιο βρώμικο, πιο αφτιασίδωτο πράκτορα, χωρίς gadgets, εφφέ και πληθωρικότητες – αν και οι αβρότητες με το τότε ασθενές φύλο παρέμεναν στη θέση τους. Δεν υπάρχει Μ, δεν υπάρχει Moneypenny και δεν υπάρχει και…Διάστημα, για να πάει ο 007 να ταράξει τον Ούγκο Ντραξ, που είναι ο κακός της ιστορίας. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Γη και εκτός από εξόχως στεγνή είναι και ιστορικά πληροφορημένη, αναπόφευκτα, από τον πυρηνικό τρόμο του Ψυχρού Πολέμου, που είναι στα…καλύτερά του εκεί στα μέσα του '50.
Τώρα από κι ως που χολιγουντιανός χαρακτήρας ο Μ στις ταινίες, φλερτόλα (sic) η Moneypenny, «σαχλές» οι ταινίες των Κόνερι-Μουρ αλλά….ρεαλιστικές αυτές με τον Κρεγκ και τόσα άλλα μικρά κι αδέσποτα του IW κειμένου, που ως συνήθως ποντάρει σε λάθος άλογα, είναι μια άλλη πονεμένη δημοσιογραφική ιστορία.
Όπως και να έχει πάντως, η ιστορία του κειμηλίου του Ίαν Φλέμινγκ είναι πολύτιμη για την κινηματογραφική ιστορία του 007 και δείχνει μια πρόθεση του δημιουργού για τον ήρωά του, αθώα βέβαια σε προ-franchise καιρούς, που ο 007 έφερε στην μοντέρνα κινηματογραφική εποχή. Όπως λέει και ο ειδικός του Φλέμινγκ Τζον Γκίλμπερτ: «Είναι η μόνη του προσπάθεια για κινηματογραφικό σενάριο, οπότε είναι σημαντικότατη». Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα αφήστε και τον κινηματογραφικό 007 στην ησυχία (και το μνήμα) του, χωρίς τις ταινίες που χλευάζει η η υπερηρωική δημοσιογραφική γενιά του ΙW δεν θα έβρισκε η εποχή να θάψει.
Ιδού πώς γινόταν σωστά – κι ας είναι και το πιο αδύναμο της χρυσής εποχής.
