Ο μικρόκοσμος της ελληνικής μικρομηκάδικης παραγωγής ολοένα και μεγαλώνει τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν σινεφίλ που τα κυνηγούν, η προσέλευση στις φεστιβαλικές προβολές δεν περιορίζεται πια μόνο σε φίλους και συγγενείς των συντελεστών. Το μόνιμο ερώτημα είναι τι γίνεται με τη ζωή της μικρού μήκους ταινίας μετά τα φεστιβάλ. Στη σχετική ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσαν οι 28ες Νύχτες Πρεμιέρας με επαγγελματίες του χώρου και τον εύγλωττο τίτλο «Μετά τα Φεστιβάλ, τι;», μία από τις ιδέες που έπεσαν στο τραπέζι ήταν η προβολή τους πριν από τις μεγάλου μήκους ταινίες της διανομής στις αίθουσες. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και πληροφορηθήκαμε ότι η «Ι.Ω». η μικρού μήκους ταινία του Αλέξη Αλεξίου, δημιουργού της «Ιστορίας 52» και του «Τετάρτη 04.45», θα ξεκινήσει να προβάλλεται στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ πριν από τις κύριες προβολές από τις 27/10 – δηλαδή από σήμερα.
Αν στην «Ιστορία 52» καταπιάστηκε με το ψυχολογικό θρίλερ και στην «Τετάρτη 04.45» με το νέο-νουάρ, με την «Ι.Ω» ο Αλεξίου συνεχίζει τις (νεο)ελληνικές περιπλανήσεις του στο σινεμά των ειδών, αυτή τη φορά επιχειρώντας μια υβριδική κατάθεση στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, γυρισμένη σε φιλμ 8 χιλιοστών. Τοποθετημένη στο 2071, η ταινία αποτελεί μια αφήγηση παρμένη από τα ημερολόγια της «Ι.Ω», μιας γυναίκας το όνομα της οποίας αποτελείται από δυο γράμματα, όπως επιβάλει ο κανονισμός. Ιώ λεγόταν και η ερωμένη του Δία, που ο τελευταίος μεταμόρφωσε σε αγελάδα – συνειδητά ή υποσυνείδητα, διόλου τυχαία η επιλογή του ονόματος, κρατήστε το αυτό για την προβολή.
Με τη φωνή της Σοφίας Κόκκαλη, που θα ευχόσουν να αναλάβει όποιο ελληνικό audiobook κυκλοφορήσει από εδώ και στο εξής, η Ι.Ω μας ενημερώνει μέσω της καταχώρισης στο ημερολόγιο της για τα μελλούμενα, για τον υποχρεωτικό διακτινισμό που θέλει να αποφύγει, για όσα ζοφερά αποτελούν την πραγματικότητά της. Η off αφήγηση είναι τοποθετημένη στο μέλλον, μα oι εικόνες που παρακολουθούμε ανήκουν όλες στο παρόν μας. Μονταρισμένα πότε συνειρμικά και ποτε σε αντίστιξη με οσα ακούμε, τα πλάνα άλλοτε αποτυπώνουν τον εφιάλτη μιας δυστοπίας και άλλοτε κλέβουν λίγη καρβαϊκή (εκ του Γουόνγκ Καρ Βάι) ποίηση από το νυχτερινό αστικό τοπίο, λες και το σκοτάδι πάει χέρι χέρι με την ελπίδα.
Το μέλλον είναι τώρα, μοιάζει να μας λέει ο Αλεξίου, τιμώντας τον προειδοποιητικό χαρακτήρα του είδους, και χτίζει μια φιλμική χρονοκάψουλα, κινούμενη ανάμεσα στο ρετρό και στον φουτουρισμό, που ελπίζεις κάποιοι να βρουν και να ανοίξουν πριν να είναι αργά κι ας πιστεύεις ότι τελικά θα αποτελέσει απλά το χρονικό μιας ανθρώπινης κραυγής για τις γενιές που θα ακολουθήσουν μετά την καταστροφή. Μιας κραυγής σαν εκείνη που σχηματίζει το όνομα της αφηγήτριας.
