Όπως ο ίδιος ο Ομπαγιάσι λέει «οι περισσότεροι παιδικοί του φίλοι χάθηκαν σε αυτή την πυρηνική καταστροφή» και ο ίδιος θέλησε με κάποιο τρόπο να αποδώσει ένα φόρο τιμής σε αυτή τη χαμένη του αθωότητα που εξαφανίστηκε απότομα όταν η σκόνη και ο θάνατος καταλάγιασαν.
Έτσι το 1977 και μετά από μακρά θητεία σε μικρού μήκους ιστορίες (και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τη μεγάλου μήκους «Confession» to 1968), ο Ομπαγιάσι γράφει και σκηνοθετεί το «Hausu» («House»), όπου μια παρέα επτά κοριτσιών (αντίστιξη με τις αναμνήσεις των παιδικών του φίλων) σε ένα καλοκαιρινό τους ταξίδι θα επισκεφτούν ένα περίεργο σπίτι, όπου σκοπεύει να τους εξοντώσει με τον πιο ιδιαίτερο και σουρεαλιστικό τρόπο που αποτυπώθηκε ποτέ στο πανί.
Με αυτόν τον τρόπο και την αφορμή ενός άτυπου βιασμού (όμοιο με εκείνο που υπέστησαν εκατοντάδες συμπολίτες του κατα την έκρηξη της βόμβας), ο Ομπαγιάσι πλάθει ένα εξοντωτικά διεστραμμένο και ευφυώς απροσάρμοστο ιντερλούδιο, όπου δύσκολα χωράει μέσα στο κινηματογραφικό κάδρο, υπογράφοντας ένα από τα πλέον παραγνωρισμένα αριστούργημα της σύγχρονης φιλμικής ασιατικής παραγωγής.
