Hollywood ending: Πού πήγαν οι σταρ;

Ο προβληματισμός ξεκίνησε από ένα άρθρο στο Reuters, που έκανε στη συνέχεια το γύρο του σινε-χωριού με τον καθένα να προσθέτει -κλασικά- τη δική του πινελιά. Όχι ότι δεν μπορεί να το έχεις σκεφτεί και μόνος σου, αλλά όταν κάποιος σου μιλάει με γεγονότα, συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα έχουν πάρει επικίνδυνη τροπή. Μα πού πήγαν οι σταρ; Μήπως το Χόλιγουντ έχει χάσει λίγη από τη μαγεία και τη λάμψη του παρελθόντος;

Μια ματιά στις τελευταίες επιτυχίες του box office, αρκεί για να δώσει το στίγμα της κουβέντας. Πολλές low budget ταινίες, χωρίς την παρουσία αστέρων πρώτου μεγέθους στο καστ, έχουν καταφέρει να κερδίσουν το κοινό και να χτυπήσουν νούμερα ισάξια των μεγάλων παραγωγών που φροντίζουν -ως κερασάκι στην τούρτα- να έχουν τουλάχιστον ένα glamorous όνομα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Ταινίες όπως το Hangover, το District 9 (δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες) και τη Μεταφυσική Δραστηριότητα, ξιφουλκούν με παραγωγές όπως Christmas Carol, Land of the Lost και Funny People, παρά το γεγονός ότι δε διαθέτουν σταρ καστ. Με έξυπνα concepts, πρωτότυπες promo καμπάνιες και μικρή δόση ρίσκου, κάτι ταινίες “από το πουθενά”, βγάζουν τα λεφτά τους και με το παραπάνω και ονειρεύονται κόκκινα χαλιά (-το Slumdog Millionaire άνοιξε το δρόμο-), χωρίς να έχουν δώσει γη και ύδωρ σε αστέρες πλατινένιου κασέ. 

Συχνά, η απουσία των σταρ δεν γίνεται αντιληπτή από κεκτημένη ταχύτητα. Οι fans των μεγάλων franchise θα πήγαιναν να δουν το  (νιοστό) sequel της αγαπημένης τους ταινίας, ακόμα κι αν πρωταγωνιστούσε ένα εντελώς καινούργιο όνομα, από ανάγκη να αναβιώσουν τη μαγεία εκείνου του παλιού φιλμ που θυμούνται ότι τους είχε καθηλώσει. Κάτι ανάλογο συμβαίνει κατά κανόνα και με τα τόσο δημοφιλή remakes, ή τα ήδη “δοκιμασμένα” βιβλία και κόμικς που μεταφέρονται στο πανί. Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: οι ταινίες δίνουν λάμψη στους πρωταγωνιστές και όχι οι πρωταγωνιστές στις ταινίες.

Αυτή η δυναμική οδηγεί τους παραγωγούς στο να επενδύουν σε φθηνότερα, αλλά και πιο φρέσκα πρόσωπα: Ο Ρόμπερτ Πάτινσον και η Κρίστεν Στιούαρτ του Twilight, που έγιναν ανάρπαστοι αφότου “μπήκαν” στο saga, ελάχιστα γνωστοί ήταν πριν δώσουν τα πρόσωπά τους στους ήρωες της Μέγιερ.

Επιπλέον, συχνά οι παραγωγοί, προτιμούν να επενδύσουν στα εφέ παρά στα πρόσωπα. Για παράδειγμα, σε μια εμπορικού προσανατολισμού ταινία σαν τα τελευταία Transformers δεν πηγαίνεις για τον Σάια Λεμπέφ, όπως θα πήγαινες παλιότερα στο Mission Impossible για τον Τομ Κρουζ (και όπως βλέπεις δε μιλάμε και για τοοοόσο παλιά). Γιατί ακόμα και στις μεγάλες παραγωγές, πολλές φορές οι πρωταγωνιστές παραγκωνίζονται από τους πραγματικούς σταρ της ταινίας: τις εκρήξεις και τα γιγάντια ρομπότ, είτε τα ψηφιακά όντα ή την απίστευτη concept art. Στην πιο αναμενόμενη ταινία της χρονιάς, το Avatar, δε θα πας για να δεις τον (καλό μεν ηθοποιό, αλλά όχι πρώτου μεγέθους “αστέρα”) Σαμ Γουόρθινγκτον, ενώ πολλοί θεατές το 20λεπτο preview πριν από λίγο καιρό, δεν ήξεραν ότι στην ταινία παίζει η Σίγκουρνι Γουίβερ. Κοινώς, το σινεμά αλλάζει και αλλάζουν και οι σταρ του.

Άλλοτε πάλι οι σταρ υπάρχουν, αλλά … μόνο πριν από την προβολή της ταινίας. Γιατί ποιος μιλούσε πια για τον Μπραντ Πιτ αφότου είδε το Inglourious Basterds

Ρίχνοντας ακόμα λίγες σκόρπιες σκέψεις στο τραπέζι, να σημειώσουμε ότι η καλή πορεία των φιλμ χαμηλού προϋπολογισμού στο box office μόνο για καλό μπορεί να είναι: οι παραγωγοί δε φοβούνται να επενδύσουν σε κάτι πιο δημιουργικό, πρωτότυπο ή ακόμα και πειραματικό, αντί της χρυσής συνταγής ενός ηχηρού ονόματος που καλείται να υποστηρίξει από μόνο του ένα περισσότερο ή λιγότερο καλό σενάριο.