Όπου υπάρχει πολλή ειδησεογραφία υπάρχει και ταινία. Κάπως έτσι φαίνεται να κινούνται τα πράγματα με το ενδεχόμενο κινηματογραφικής ενσάρκωσης του σίκουελ της «Έντασης», που ο Μάικλ Μαν (μαζί με την Μεγκ Γκάρντινερ), έκανε βιβλίο που εξεδόθη πέρυσι το καλοκαίρι τον Αύγουστο.
Η Warner, παραγωγός και της πρώτης ταινίας, δείχνει σαφές ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο προκειμένου το Nο.1 μπεστ σέλλερ των Times της Νέας Υόρκης να δει το φως της σκοτεινής αίθουσας. Καλό είναι, παρεμπιπτόντως, να μην βιαζόμαστε να καταργούμε αίθουσες (ακόμα χειρότερα: να αφήνουμε κατεστραμμένες), η Ιστορία κάνει κύκλους και είναι επιπόλαιο να συμπεραίνουμε σε μια τριετία το μέλλον της κινηματογραφικής αίθουσας.
Ο Άνταμ Ντράιβερ είναι σε συζητήσεις για τον ρόλο του Νιλ σε νεαρή ηλικία, τον ρόλο δηλαδή του Ντε Νίρο στην πρώτη ταινία, ενώ ο Πατσίνο θα παίξει στον Βίνσεντ και πάλι στο παροντικό timeline και η Άνα ντε Άρμας ακούγεται ως φιλενάδα του Νιλ στο 1988, ακούγεται και ο Όστιν Μπάτλερ (που περνάει και για σωσίας του Κίλμερ). Και μιας και η κουβέντα περί timeline, και χωρίς να έχουμε διαβάσει το βιβλίο ακόμα, η δομή της συνέχειας του Μαν φαίνεται περισσότερο να πατά στα μονοπάτια του 2ου «Νονού», παρά στην συμπαντική λογική της εποχής: Η ιστορία αρθρώνεται σε δύο διαφορετικές περιόδους, αρκετά πριν και αμέσως μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Η μία, η παροντική, ακολουθεί τον χαρακτήρα του Κρις (Βαλ Κίλμερ στο πρώτο έργο) – θυμάστε την περίφημη σκηνή στο μπαλκόνι; τη θυμάστε, ωραία. Το σκέλος αυτό συμβαίνει στη νοτιοανατολική Ασία. Η άλλη ιστορία μεταπηδά στο παρελθόν, στο 1988, όταν ο Νιλ, ο Κρις και η ομάδα κλέβουν οργανωμένα και άπταιστα στην Δυτική Ακτή, στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού και στο Σικάγο.
Θεωρητικά, ίσως είναι έτσι το βιβλίο, το φινάλε της πρώτης ιστορίας είναι νευραλγικής σημασίας, κάτι σαν ένα σημείο τομής, προς το οποίο οδηγεί η μοίρα της ιστορίας του 1988 και από το οποίο επηρεάζεται καθετί που συμβαίνει στο παροντικό timeline. Αν ο Μαν το στήσει με την διαλεκτική πλοκή και την αφοσίωση στα μοτίβα της μοίρας και των συνεπειών των πράξεων που έχει ο Νονός στη συνέχειά του, ίσως θα πρέπει να περιμένουμε κάτι πολύ παραπάνω ακόμα και από τα αριστοτεχνικά αστυνομικά που ο Μαν έχει ήδη στη πλάτη του. Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος είναι πολύ παθιασμένος με την ιστορία αυτή, η επιστροφή του στο Heat-verse, που ήταν σύμπαν από μόνο του με 15 χαρακτήρες πολύ πριν η λέξη γίνει μόδα άδειων θεαμάτων, διαφαίνεται ακόμα και σαν έργο ζωής.
To σινεμά του Μαν είναι μια τέλεια ζεύξη λειτουργίας και στιλ, είναι σινεμά γενεαλογικό στο σύνολό του (και άντεξε σχεδόν 20 χρόνια που το πιστοποιούν), αναμένουμε πώς και πως τις εξελίξεις και δείτε και αυτό το essay για να φτιαχτείτε περισσότερο.
