Λίγες κινηματογραφικές παρουσίες έχουν κρατήσει την προσοχή του (διαβόητου για την διάσπαση της προσοχής του) ιντερνετικού κοινού όσο ο Νίκολας Κέιτζ. Σίγουρα λίγοι έχουν κάνει την ανάλογη καριέρα για να το αξίζουν: κινούμενος ανάμεσα σε πραγματικά μεγάλες ταινίες και εξίσου μεγάλες αποτυχίες, που παρόλ’ αυτά γεννούν μερικές ανεκτίμητες, καλτ στιγμές, και δημιουργώντας πάντα αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, η καριέρα του Νίκολας μπορεί να φθίνει επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια αλλά η ιντερνετική παρουσία του συνεχίζει ακάθεκτη.
Και ενώ η χαρακτηριστική υπερβολή στο στιλ υποκριτικής του, και οι εξωφρενικές ατάκες που έχει ενίοτε ξεστομίσει, έχουν κερδίσει δικαίως ένα μεγάλο μερίδιο της προσοχής, τα διάφορα κουρέματά του διεκδικούν με άνεση το άλλο μισό – γιατί μερικές φορές οι ταινίες με τον Νίκολας Κέιτζ είναι τόσο κακές που πρέπει κάτι, οτιδήποτε, να σου τραβήξει την προσοχή, και η προσπάθειά του να αναπληρώσει το κενό που αφήνει η προφανής απώλεια των μαλλιών του, οδηγεί σε μερικές ενδιαφέρουσες, συνήθως ογκώδεις λύσεις.
Με αφορμή την πρόσφατη δήλωσή του ότι θα σταματήσει να πειραματίζεται με τα μαλλιά του (!), ακολουθούν μερικά αγαπημένα από τα πολλά και αξέχαστα λουκ που μας έχει χαρίσει.
Peggy Sue Got Married (1986)
Ίσως το λουκ για το οποίο έχει την μικρότερη ευθύνη – όχι μόνο ήταν πολύ μικρός, αλλά όπως υποστηρίζει και το «Grease», όλοι οι 60s έφηβοι που σέβονταν τον εαυτό τους είχαν πέσει θύμα της συγκεκριμένης μόδας-λάχανο, που προσπαθούσε απελπισμένα να μιμηθεί τον βασιλιά Έλβις και τα άλλα είδωλα της εποχής.
Raising Arizona (1987)
Ένας από τους πιο θρυλικούς loser της μεγάλης οθόνης άξιζε και το αντίστοιχο ανέμελο κούρεμα και ο Κέιτζ αποκτά το πρώτο του εμβληματικό λουκ, με ατίθασο μαλλί και συνοδευτικό μουστάκι – ταιριαστά αντισυμβατικός.
Con Air (1997)
Ο πρώτος αληθινά τρελός (από τους πολλούς) της φιλμογραφίας του Κέιτζ, έχει το ατημέλητο λουκ που ταιριάζει στους πρόσφατα αποφυλακισμένους και προμηνύει την απρόβλεπτή τους συμπεριφορά. Και φυσικά κάνει τέλεια αντίθεση με τον απενεχοποιημένα φαλακρό Τζον Μάλκοβιτς.
Face Off (1997)
Περιέργως, ένας από τους πιο ανισόρροπους ήρωες που έχει υποδυθεί ο Κέιτζ, έχει ίσως το πιο διαχρονικό και φυσιολογικό λουκ από ό,τι άλλο μάς έχει δώσει: κοντό και αδιάφορο, δεν ταιριάζει καθόλου με την παράνοια που λέγεται Κάστορ Τρόι.
Adaptation (2002)
Αυτή, από την άλλη, είναι η πιο ειλικρινής στιγμή του, με τους δίδυμους Κάουφμαν να έχουν εμφανώς αμελήσει το κεφάλι τους, που είναι ένας συνδυασμός πρώτων σημαδιών φαλάκρας και φυσικής μπουκλίτσας.
National Treasure (2004)
Και κάπου εδώ μπήκε στην εικόνα το περουκίνι και άρχισε το γλέντι. Επίσης, η πρώτη ταινία για την οποία μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι το να παρατηρείς με επίμονη περιέργεια το κεφάλι του Κέιτζ ήταν και ο μόνος τρόπος να αντέξεις την ίδια την ταινία.
Next (2007)
Άλλη μια θανάσιμα βαρετή ταινία, άλλο ένα περουκίνι. Εδώ έχει θεριέψει για τα καλά, παρόλο που, αντί να κρύβει το ολοένα εξαπλώμενο μέτωπο (που είναι μάλλον και ο στόχος δηλαδή), το τονίζει ακόμα περισσότερο!
Ghost Rider (2007)
Όπως οτιδήποτε μετά το 2000, το συγκεκριμένο μαλλί είναι προφανώς περούκα αλλά ίσως από τις πιο λογικές κομμωτικές επιλογές των τελευταίων χρόνων, τουλάχιστον από αυτές που απομακρύνονται από το καθιερωμένο πλέον, καθημερινό του λουκ. Ακόμα καλύτερα; Το εναλλακτικό του λουκ για την ίδια ταινία.
The Sorcerer's Apprentice (2010)
Πάνω κάτω η ίδια περούκα με το «Season of the Witch» αλλά χωρίς την αντίστοιχη δικαιολογία της ταινίας εποχής, και με τα μαλλιά να ξεκινούν πλέον από το μέσο του κεφαλιού και βγάλε. Στο πλάι του εντελώς φυσιολογικού εφήβου του Τζέι Μπαρουσέλ, δε, μοιάζει ακόμα πιο εξωγήινος – αν και αυτός μάλλον ήταν και ο στόχος του…
Drive Angry (2011)
Το σημείο έναρξης των μαλλιών παραμένει το ίδιο, όπως και το ίσα-που-να-αγγίζει-τους-ώμους μήκος. Το ξανθό, όμως, ήταν μια καλοδεχούμενη (για τους φαν πάντα, όχι για το γενικότερο γούστο) αλλαγή, που συνόδευσε την χειρότερη ερμηνεία αυτόματου πιλότου των τελευταίων χρόνων από τον Κέιτζ.
