Ο Τζέιμς Γκαν, όπως ο Κέβιν Φάιγκι, ο Τζ. Τζ. Έιμπραμς και κάποιοι ακόμα, ανήκουν στη γενιά που διαδέχθηκε (αλλά δεν αντικατέστησε) τους Λούκας, Σπίλμπεργκ, Κάμερον στην ανάγνωση της εποχής εκ μέρους της αιχμής του blockbuster. Το να μιλά ο ιθύνων νους της DC για το «κόπωση των υπερηρώων» μετά το «Endgame» της αντίπαλης εταιρείας ίσως ακούγεται unfair, δεν είναι όμως απαραίτητα. Ίσως κάποιοι περίμεναν την ταινία της Marvel που θα αποτύχει παταγωδώς και θα αναπροσαρμόσει το παχνίδι. Κάτι τέτοιο ήρθε στην μορφή της «κανονικοποίησης» των εισπράξεων του τελευταίου «Ant-Man», που κινείται στο μισό δις παγκοσμίως – αποτυχία με αρχικά δεδομένα του MCU – και αυτό είναι επαρκές για να επισημοποιήσει την κουβέντα.
Κουβέντα που δεν θα κάνουν οι 13χρονοι που καταναλώνουν (ή και όχι) τα πάντα, αλλά εκείνοι που τους τροφοδοτούν, οπότε enter Γκαν. «Θέλω ειλικρινά η Μάρβελ να εξακολουθήσει να κάνει καλές ταινίες, είναι όμως δύσκολο μετά το Blip του 'Endgame'. Υπάρχει ένα είδος κόπωσης των υπερηρώων. Δεν έχει να κάνει με αυτούς καθαυτούς, αλλά με τις ιστορίες που ειπώνονται όταν χάνεις την εστίαση από τον χαρακτήρα. Χωρίς αυτόν βλέπεις έναν χαλασμό από ανοησίες στην οθόνη που είναι πληκτικός. Κουράζομαι από ταινίες θεάματος που δεν έχουν έναν πυρήνα ιστορίας βασισμένο σε ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν έχει καν σχέση με τους υπερήρωες. Αν απλά βλέπεις επί σκηνής πράγματα να διαλύονται, όσο έξυπνα κι αν γίνεται αυτό, όσο εφευρετικα κι αν είναι τα εφφέ που τα υλοποιούν, είναι κουραστικό. Και αυτό είναι πολύ-πολύ πραγματικό γεγονός.»
Με δεδομένο ότι η υπερήρωες δεν ήταν η γεύση της πενταετίας, αλλά κάτι πολύ μονιμότερο, τα λόγια του Γκαν, που αυτή την περίοδο συγγράφει το «Superman: Legacy», το origin στόρι του κλασικού ήρωα, αποκτά ένα κάποιο ενδιαφέρον. Ακαδημαϊκό ίσως για κάποιον που θα βασικά θα ήθελε να ξεφορτωθούμε μια κι έξω αυτή τη φασαριόζικη ανοησία που έβλαψε την αίθουσα αναδιανέμοντας πλούτο στα major στούντιο, αλλά ενδιαφέρον όπως και να ΄χει. Ίσως στη διαχειριστική λογική του Γκαν στο νέο σύμπαν της DC, να δούμε μια πραγματική ανανέωση δραματουργικού χαρακτήρα. Χωρίς αυτόν το θέαμα μετατρέπει μια τέχνη σε ατραξιόν λούνα παρκ.
