Από τους Λουκά Κατσίκα και Κωνσταντίνο Σαμαρά
Οι «μαϊμούδες» Μπρους Λι
(…είδος που αφθόνησε ιδιαίτερα μετά τον πρόωρο θάνατο του μοναδικού αυθεντικού.) Ονόματα ηθοποιών: Μπρόνσον Λι, Μπρους Τσεν, Μπρους Λάι, Μπρους Λε, Μπρους Λέι, Μπρους Λιάνγκ, Μπρους Τάι, Ντράγκον Λι, και ο… Τζάκι Τσαν.
Τίτλοι ταινιών: Bruce Lee Fights Back From The Grave, Bruce Lees Deadly Kung Fu, Bruce Lee In New Guinea, Ninja vs. Bruce Lee και πάνω απ όλα το The Clones Of Bruce Lee, όπου τρελός επιστήμονας ονόματι Λούκας κλωνοποιεί τον Μπρους Λι επί τρία, προκειμένου να κατακυριεύσει το σύμπαν! Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει πως δεν προσπάθησε…
Το σεξ στις γαλλικές ταινίες
Οποτε είναι να ξυπνήσω πρωί σε φεστιβάλ και ξέρω πως θα δω γαλλική ταινία, πετάω τη σκούφια μου από χαρά. Δεν είναι το άκουσμα της φινετσάτης γλώσσας που μου προκαλεί ευφορία. Δεν είναι το προσεγμένο σενάριο και οι λεπτοδουλεμένες ερμηνείες (μα ποιος νοιάστηκε γι αυτές;) που με σηκώνουν με διάθεση από το κρεβάτι. Είναι η αδιάσειστη βεβαιότητα ότι με το «καλημέρα» θα δούμε ωραιότατο σεξ, μπόλικο και καλαίσθητο γυμνό, όμορφα κορίτσια και αγόρια, φαντασία στην… πράξη. Μπορεί τις περισσότερες από αυτές τις ταινίες να μην τις θυμάμαι τώρα πια, μερικές σκηνές δεν θα μου φύγουν όμως ποτέ από το μυαλό. Ισως επειδή δεν είναι κι άσχημο να παρακολουθείς στις εννιά το πρωί τις καυτές περιπτύξεις του Douches Froides, ή να χαλαρώνεις στο κάθισμά σου για να απολαύσεις με την τσίμπλα στο μάτι το kinky φοιτητικό σεξ του Η Πιο Ομορφη Ηλικία…
Ρόκι 4 …και οι χειρότερες στιγμές του «Ιταλού Επιβήτορα»
Τη στιγμή που ο Ρόκι Μπαλμπόα αποφάσιζε να αναμετρηθεί με τη ρωσική αρκούδα Ιβάν Ντράγκο υπό το βλέμμα του Στάλιν σε XXL λάβαρα και των μοχθηρών Σοβιετικών ηγετών στις VIP θέσεις, ο Σιλβέστερ Σταλόνε μας χάριζε το 1985 μια ψυχροπολεμική προπαγάνδα τόσο χοντροκομμένη ώστε απαιτείται γενναία δόση σοβαροφάνειας για να τη σνομπάρεις. Μην την προσπερνάτε λοιπόν με περιφρόνηση: με την υποτυπώδη δραματουργία, τις φρικωδώς σχηματικές αντιθέσεις και τον εντελώς πομπώδη «ηρωισμό» του, το Ρόκι 4 ανέθρεψε γενιές ολόκληρες! Κάποιοι θα είχαν διαβλέψει την απόλυτη κατρακύλα από τη στιγμή του ύποπτου χαριεντίσματος μεταξύ Ρόκι και Απόλο στην παραλία (Ρόκι 3), ενώ λιγότεροι ήταν οι γενναίοι που ακολούθησαν τον θρυλικό μποξέρ μέχρι τον πάτο: τη σκηνή της μάχης στους δρόμους στο θριαμβευτικό φινάλε του ανεκδιήγητου Ρόκι 5…
Η ατάκα «Τράβα μαλλί, ανεβαίνουμε» …από το Μια Ελληνίδα Στο Χαρέμι (1971). Ετσι απλά!
Οι γυναικείες φυλακές στο σινεμά
«Δεν μπορείς να γνωρίσεις τις γυναίκες, αν δεν τις γνωρίσεις χωρίς άντρες» ισχυρίζεται η Ελινορ Πάρκερ στο Caged του 1950, εγκαινιάζοντας επί τη ευκαιρία το είδος των ταινιών με ξεστρατισμένες ηρωίδες που κατέληγαν πίσω από της φυλακής τα σίδερα και, μαζί, τις ενοχές αμέτρητων αρρένων θεατών που έβρισκαν πάντοτε κάτι ενδιαφέρον σε αυτές. Διεστραμμένες δεσμοφύλακες, λεσβίες συγκρατούμενες, θηλυκά πιο αρσενικά κι από άντρες, ξεμαλλιάσματα, κατινιές, νυχιές και θανάσιμες ζήλιες σε κινηματογραφικά πακέτα των ενενήντα (Caged Heat, The Big Bird Cage) και των εκατό λεπτών (Chained Heat). Γιατί δηλαδή να πρέπει ντε και καλά να προτιμήσεις το Τελευταία Εξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ;
Οι τηλεσειρές της δεκαετίας του 8Ο
Η άνοιξη του βίντεο, όπως θα θυμάστε πολλοί, συνοδεύτηκε στη χώρα μας από μια ξέφρενη μόδα: εκείνη των χλιδάτων τηλεσειρών που απλώνονταν σε τρεις ή τέσσερις χορταστικές κασέτες και κατόρθωναν να καθηλώσουν φαμίλιες ολόκληρες μπροστά από τη μικρή οθόνη, πολλές φορές χωρίς διακοπή. Παππούδες και γιαγιάδες αμελούσαν να πάρουν τα χάπια τους, το φαγητό καιγόταν στην κατσαρόλα και μικρά παιδιά παρέμεναν για ώρες ατέλειωτες ατάιστα στις κούνιες τους μέχρι να τελειώσει η κοσμοπολίτικη saga της «Σκοτεινής Δαντέλας», του «Θα Κατακτήσω Το Μανχάταν» ή του «Ο Κυρίαρχος Του Παιχνιδιού». Υπερβολές, θα μου πείτε. Κι όμως, ξέρω επαρχιακή κωμόπολη η οποία κόντεψε να πάθει μαζική παράκρουση όταν το ένα και μοναδικό βιντεοκλάμπ της δεν μερίμνησε να φέρει παραπάνω του ενός αντίτυπα για την περιζήτητη «Κόρη Του Μιστράλ». Αυτές ήταν εποχές!
Η φιλμογραφία της Ελενας Ναθαναήλ
Αγαπάμε τη μελαχρινή και μόνιμα συννεφιασμένη Ελενα όπως αγαπάμε τις διακοπές, ένα δροσερό κοκτέιλ κάτω από τον ζεστό ήλιο, μια φέτα καρπούζι ή ένα πιάτο χωριάτικη σαλάτα σε γραφικό ταβερνάκι πλάι στη θάλασσα. Η αινιγματική και απόμακρη ομορφιά της έγινε κάποτε συνώνυμο μιας άκρως φολκλορικής αντίληψης περί Ελλάδας και εγχώριου λαϊκού σινεμά. Αδιαφιλονίκητη θεότητα όποτε την καλούσαν να ενσαρκώσει βαριεστημένα και βαθιά αλλοτριωμένα μέλη του ντόπιου τζετ σετ, ιέρεια του αθάνατου greek summer, βασίλισσα των απότομων ζουμ της κάμερας σε καρτ ποσταλικά ηλιοβασιλέματα, η Ναθαναήλ πέρασε από τη νουβέλ βαγκ και σοφιστικέ (λέμε τώρα!) αποχρώσεων Ντάμα Σπαθί στην αξεπέραστη ερωτική Αναζήτηση και το σκυθρωπό Εκείνο Το Καλοκαίρι προτού μείνει στην ιστορία με την Επιχείρηση Απόλλων.
Εκεί σαγηνεύει έναν ξανθό Αυστριακό πρίγκιπα που ταξιδεύει ινκόγκνιτο, μυεί ξένους επισκέπτες στις ομορφιές του τόπου μας, τρώει σταφύλι και χορεύει συρτάκι, τραγουδά «Ζαβαρακατρανέμια» (Ιλεως! Ιλεως!) μαζί με ένα πλήθος άμοιρων τουριστών που τη σιγοντάρουν, μελαγχολεί, μελαγχολεί, μελαγχολεί και ξεστομίζει το απαράμιλλο «Τhis man is making his own kefi!» μπροστά στα μάτια απορημένου αλλοδαπού που ζητά μετάφραση. Ατάραχη και σταθερά ακαταμάχητη, η Ελενα εξηγεί πως «κέφι είναι μια διάθεση. Να φύγει ο πόνος, ο καημός. Είναι το ξέσπασμα που γίνεται τραγούδι. Χορός».
Χούλιγκανς (Κάτω Τα Χέρια Από Τα Νιάτα)
Ηταν 1983 όταν ο Κώστας Καραγιάννης έριχνε μια λεβέντικη γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο της εποχής με αυτό το σοκαριστικό (από πολλές απόψεις) κινηματογραφικό ντοκουμέντο. Είχαν προηγηθεί ασφαλώς η Στροφή, ο Γύρος Του Θανάτου, οι Φυλακές Ανηλίκων και τα Αγόρια Στην Πορνεία ως προειδοποιήσεις για τους αμέτρητους κινδύνους που απειλούν τη νεολαία μας, καμιά όμως από αυτές τις ταινίες δεν περιλάμβανε την Κατιάνα Μπαλανίκα να τραγουδά αυθάδικα «χούλι… χούλι… χούλιγκανς!», έναν αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ ή την ατάκα «Ε όχι πατέρα, η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Ρistols!».
Κλασική Περίπτωση Βλάβης εναντίον Η Μεγάλη Απόφραξη
Τη στιγμή που θεωρείται (δικαίως) πολιτικά ορθό να αναγάγεις τον Θανάση Βέγγο σε κωμικό αστέρι παγκοσμίου βεληνεκούς, η φιγούρα του Κώστα Τσάκωνα κινείται σε έναν υπόνομο αποτελούμενο από ετερόκλητες καλτ απολαύσεις – και από ταπεινότερα συστατικά, ενίοτε, αφού στις δύο σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του υποδύεται έναν υδραυλικό για τον οποίο είναι ευφημισμός να πεις ότι «βγάζει το φίδι από την τρύπα». Ατυπος νικητής μεταξύ των δύο, η Μεγάλη Απόφραξη του 1988 – για τον εναλλακτικό της τίτλο (Το Σκατόμουτρο), τα επιβλητικά α λα Star Wars credits της αρχής και τις αλλεπάλληλες σκηνές των επισκευών, που δίνουν νόημα στην φράση «νεοελληνικός σουρεαλισμός». Τα greek 80s στα καλύτερά τους – ή μήπως όχι;
Το τραγούδι «Εγώ δεν θέλω μεροκάματο/θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο» …Σταμάτης Γαρδέλης, Οταν Οι Ρόδες Χορεύουν (1984)
Η Γαλάζια Λίμνη
Πανέμορφο κορίτσι, πανέμορφο αγόρι, ελαφρά ενδεδυμένα και τα δυο, ανακαλύπτουν τις χαρές του σεξ όταν ναυαγούν σε ειδυλλιακό εξωτικό νησί. Για όσους ήταν ακόμη ανήλικοι και σεξουαλικά άπειροι το 1980, όταν και κυκλοφορούσε για πρώτη φορά η ταινία, το οφθαλμόλουτρο του Ράνταλ Κλάιζερ πρόσφερε πίσω από το σχετικά εύκαμπτο φρούριο του «Κατάλληλο Από 13 Ετών» ένα γνήσιο μάθημα σεξολογίας, τοποθετημένο σε ακαταμάχητο τροπικό φόντο και πασπαλισμένο με υπεράριθμες σκηνές δωρεάν νεανικού γυμνού. Βουτιά, κανείς;
Ρας Μέγιερ
Ο άνθρωπος που μετέτρεψε τη λατρεία του υπερμεγέθους γυναικείου στήθους σε τέχνη και σύστησε στον κόσμο τη φοβερή και τρομερή Τούρα Σατάνα δεν βραβεύτηκε περιέργως ποτέ με Οσκαρ! Ασχέτως αν το Faster Pussycat! Kill! Kill! ή το Supervixens που σκηνοθέτησε ήταν -μεταξύ μας- απείρως πιο απολαυστικά από τον Πολίτη Κέιν.
Παρασκευή Και 13
Η κατασκήνωση του Κρίσταλ Λέικ πρωτοάνοιξε το 1980, είχε για ομαδάρχη τον μασκοφόρο Τζέισον (ή μήπως τη σαλταρισμένη μάνα του; Εδώ μπερδεύομαι) και για θαμώνες ένα πλήθος από νεαρά αγόρια και κορίτσια που πήγαιναν εκεί για γρήγορο σεξ και κατέληγαν να το πληρώσουν ακριβά. Οσο κι αν σου φανεί παράξενο, το Παρασκευή Και 13 ήταν για τους τινέιτζερ των αρχών του 80 όχι μόνο το πιο χορταστικό slasher που έγινε ποτέ, αλλά και η ιδανική date movie. Οποτε ο μάγος των αιματηρών εφέ Τομ Σαβίνι σε αιφνιδίαζε με μια από τις γενναιόδωρες σε φρίκη σκηνές του ή ένα απότομο τίναγμα σήκωνε όλη την αίθουσα στο πόδι από τρομάρα, η φιλενάδα σου σφιγγόταν όλο και περισσότερο στην αγκαλιά σου. Κι εσύ ευχόσουν η ταινία να συναντήσει στο μέλλον όσο το δυνατόν πιο πολλές συνέχειες, ώστε να μπορείς να τις απολαμβάνεις μαζί της στο σκοτάδι. Οπερ και εγένετο…
Βollywood και ξερό ψωμί
Η μητέρα μου και η γιαγιά μου θα θυμούνται πάντα το κλάμα που είχαν ρίξει στα σινεμά, βλέποντας τα ινδικά δράματα της Ναργκίς και όλων των μετέπειτα μιμητριών της. Νεότερες γενιές όπως η δική μου χρειάστηκε να περιμένουν τον ερχομό του βίντεο για να ανακαλύψουν τις κρυμμένες χάρες πίσω από δακρύβρεχτες ιστορίες για καταφρονεμένες ορφανές, ξεκληρισμένες οικογένειες, φτωχές πλην τίμιες βιοπαλαίστριες, έκπτωτες πριγκίπισσες. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των τεχνικολόρ ηρωίδων; Φορούσαν την Αρτα και τα Γιάννενα μονίμως επάνω τους, χοροπηδούσαν και φώναζαν σαν τις τρελές σε χωράφια και αγρούς όποτε ένιωθαν την ανάγκη να εξορκίσουν τον καημό, ενώ ξέσπαγαν σε μικρά τραγουδιστικά έπη όταν τις έπνιγε ο ψεύτικος ντουνιάς. Η μητέρα μου και η γιαγιά μου τις παρακολουθούσαν ξανά και ξανά με μάτια βουρκωμένα, παραπονεμένα. Τους ήταν αδύνατο να μείνουν ασυγκίνητες, βλέπεις, επειδή «όλα αυτά ήταν βγαλμένα από τη ζωή».
9 1/2 Εβδομάδες
Μια φίλη ισχυριζόταν ότι το δίωρο αισθησιακό διαφημιστικό του Αντριαν Λάιν (1986) είναι μια από τις πιο βαρετές ταινίες που είχε δει στη ζωή της. Προσπερνάμε ευγενικά τη γνώμη της και ξαναβλέπουμε για πολλοστή φορά το ζεύγος Ρουρκ και Μπέισινγκερ να κάνουν έρωτα στην βροχή, τον Μίκι να ταϊζει την Κιμ γιαούρτι, κεράσια, γάλα και οτιδήποτε άλλο έβρισκε εκείνη τη στιγμή στα ράφια του ψυγείου (ευτυχώς δεν είχε περισσέψει μπακαλιάρος από το μεσημέρι), εκείνη να κάνει στριπτίζ, εκείνον να παίρνει μάτι και τον σκηνοθέτη να διακρίνει ολοένα και πιο δύσκολα τη διαφορά ανάμεσα σε ένα στιλάτο βιντεοκλίπ και μια κανονική ταινία. Υστερα από την πρεμιέρα των 9 Εβδομάδων στις αίθουσες, πολλά ζευγάρια επιχείρησαν να δώσουν χρώμα και πρωτοτυπία στις δικές τους ερωτικές συνήθειες. Για να διαπιστώσουν μετά λύπης τους πως η αληθινή ζωή και το πραγματικό σεξ δυστυχώς δεν μοιάζουν με τις ταινίες.
Βeach Movies
H προσάρτηση της Χαβάης στις πολιτείες των ΗΠΑ οδήγησε σε μια από τις πιο ξέφρενες κινηματογραφικές μόδες των αρχών του 60. Είχε για πρωταγωνιστές της teenage είδωλα όπως η Ανέτ Φουνιτσέλο, ο Φράνκι Αβαλον, ο Φέιμπιαν, σκηνικό τις ατέλειωτες παραλίες της Καλιφόρνια, σενάριο που συνοψιζόταν σε λίγες απλές γραμμές (λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μου), τίτλους που χρησιμοποιούσαν με καταχρηστικό τρόπο τη λέξη «beach» κι ένα rock n roll σάουντρακ αποτελούμενο από surf κιθαρισμούς, ηλιόλουστα φωνητικά και ερωτικά νιαουρίσματα. Ταινίες όπως το Beach Party (1963) ή το How To Stuff Α Wild Bikini (1965) μετέτρεψαν τη νεανική ανεμελιά και την καλοκαιρινή ξενοιασιά σε κινηματογραφικό είδος, το σέρφινγκ και το φλερτ σε δημοφιλή αθλήματα, το ροκ σε επικρατέστερο μουσικό είδος.
Πίτερ και Μπόμπι Φαρέλι
Μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι να αναγορευτείς σε αυτόκλητο συνήγορο των αδελφών Φαρέλι, για δύο λόγους μάλιστα: Πρώτον, πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα κρεσέντο από γκαγκ όπου πρωταγωνιστούν… το παχύ έντερο, ανδρικά υγρά που χρησιμοποιούνται ως τζελ μαλλιών και μια αγελάδα που δε λέει να πεθάνει; Δεύτερον, πόσο θεμιτό είναι να μιλάς για μια ένοχη απόλαυση τη στιγμή που προσπαθείς να την αθωώσεις; Σε κάθε περίπτωση, το να γελάς με τα παθήματα ενός σχιζοφρενούς ερωτευμένου μπάτσου είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου προσφέρει το σύγχρονο Χόλιγουντ σε απενοχοποιημένο αυτο-κανιβαλισμό. Ισως και σε ανεπιτήδευτη ευαισθησία, ιδίως όταν μπορείς να παρακολουθήσεις τις περιπέτειες δύο αλληλοεξαρτώμενων σιαμαίων αδελφών χωρίς τον παραμικρό μελοδραματικό εκβιασμό.
Αποκαλύψεις Για Μια Γυναίκα
Υπήρξε ποτέ τίποτα πιο camp από την Τζόαν Κρόφορντ; Ναι. Η Φέι Ντάναγουεϊ ως Τζόαν Κρόφορντ! Στο ερμηνευτικό κονσέρτο υστερίας και ανεξέλεγκτης παράνοιας του 1981, η ηθοποιός ξεπερνά κάθε όριο υπερβολής, ενσαρκώνοντας στην ταινία του Φρανκ Πέρι την έκπτωτη χολιγουντιανή σταρ σαν να πρόκειται για τον μπαμπούλα, μπερδεύοντας την κινηματογραφική βιογραφία με την ταινία τρόμου και ξεστομίζοντας θρυλικές πλέον ατάκες όπως «Ποτέ πια συρμάτινες κρεμάστρες!» σαν να μην υπάρχει αύριο. Την ερμηνεία της θα έπρεπε να τη βλέπουν τα άτακτα παιδιά για να τρώνε όλο το φαγητό τους… Ο Εντι Μέρφι στο Δάσκαλος
Για Γέλια Και Για Κλάματα
Ούτε έναν, ούτε δύο, ούτε τρεις. Οχτώ χαρακτήρες -όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας- υποδύθηκε ο Εντι Μέρφι το 2000 σε ένα από τα αδιαμφισβήτητα ερμηνευτικά επιτεύγματα της δεκαετίας που διανύουμε, το οποίο όχι μόνο δεν κέρδισε κανένα βραβείο, αλλά και αντιμετωπίστηκε υποτιμητικά από την πλειοψηφία των κριτικών. Θα πρέπει να κάψουν τα πτυχία τους μόνο και μόνο επειδή δεν κατάφεραν να διακρίνουν ένα αληθινό διαμάντι κωμικής υποκριτικής πίσω από το σωματικό και χοντροκομμένο χιούμορ της ταινίας.
Ο Τελευταίος Δράκος
Η αμφίβολου γούστου έμπνευση του μεγαλοπαραγωγού της Motown Μπέρι Γκόρντι να ενώσει τη μουσική και το… καράτε στην ίδια ταινία του 1985 οδήγησε σε ένα από τα αδιαφιλονίκητα μνημεία του κιτς στην ιστορία του κινηματογράφου. Ολες οι 80s ακρότητες αναβιώνουν μέσα από τα φανταχτερά χρώματα και τους εκκωφαντικούς συνθεσάιζερ ήχους ενός δημιουργήματος που μοιάζει λιγότερο με φιλμ και περισσότερο με επίσκεψη σε συνοικιακή ντισκοτέκ. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Τις προκλητικές βάτες και τα γυαλιστερά αντρικά σακάκια; Τα εφιαλτικά, αθέλητα καρναβαλικά σκηνικά; Τις κομμώσεις των ηθοποιών που αρνιούνται να δεχτούν ότι η μόδα των 70s τελείωσε; Ή μήπως το απολιθωμένο από την υπερβολική λακ μαλλί της (πρώην προστατευόμενης του Πρινς) Βάνιτι; Ο Τελευταίος Δράκος παραμένει μια γνήσια πρόκληση επιπέδου «πρέπει να το δει για να το πιστέψεις». Γι αυτό μας αρέσει τόσο πολύ…
Ο Σωτήρης Μουστάκας
Οποιος τον έχει δει να γλιστρά από τη μια απίστευτη μεταμφίεση στην άλλη, γνωρίζει καλά ότι ο Σωτήρης Μουστάκας δεν είναι μονάχα ένας χαμαιλεόντειος ερμηνευτής, αλλά και ένας από τους πιο κορυφαίους κωμικούς που γνώρισε η Ελλαδα. Οι ανυπέρβλητες χιουμοριστικές επεμβάσεις του σε ταινίες όπως το Μεγάλο Ρουθούνι, ο Ροζ Γάτος, ο Καμικάζι Τσαντάκιας επιδέχονται πολλαπλών επαναληπτικών προβολών, το αποκορύφωμα της τέχνης του αξιαγάπητου αυτού ηθοποιού βρίσκεται, παρ όλα αυτά, στο α-ξ-ε-π-έ-ρ-α-σ-τ-ο Μήτσος Ο Ρεζίλης. Ανάμεσα σε έναν συνοικιακό ψευτο-μάγκα, μια ηλικιωμένη χήρα, έναν ιδιοκτήτη γραφείου προξενιών και μια αειπάρθενο θυγατέρα ονόματι Αφροχάρις (η οποία βεβαιώνει τον ερωτοχτυπημένο Μίμη Φωτόπουλο που της ζητά να κάνουν παιδιά ότι είναι σκέτη «μήτρα ταχύτητος»), ο Μουστάκας αποδεικνύει ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απολύτως από ξένες αυθεντίες των πολλαπλών ρόλων όπως ο Αλεκ Γκίνες ή ο Πίτερ Σέλερς. Ποιος από αυτούς θα είχε, άλλωστε, το θράσος να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία με τον εύγλωττο τίτλο Αν Ηταν Το Βιολί Πουλί και να τη βγάλει εντελώς καθαρή; Κανείς άλλος εκτός από τον Σωτήρη!
«Τι να σου πω τώρα κοπέλα μου, με συγχωρείς» Ο Πάνος Μιχαλόπουλος, αφού έχει βιάσει την Καίτη Φίνου. Οι Επικίνδυνοι-Μια Διαμαρτυρία (1983)
Τα αεροπορικά ταξίδια καταστροφής
Το έπος των ταινιών καταστροφής ξεκίνησε το 1970 με ένα τζάμπο τζετ που απογειώθηκε με θυελλώδη καιρό από το Διεθνές Αεροδρόμιο για να πραγματοποιήσει μια μεγάλη εισπρακτική διαδρομή. Η επιτυχία του φιλμ άνοιξε διάπλατα τους κινηματογραφικούς αιθέρες για να υποδεχτούν πλήθος επώνυμων επιβατών σε αγωνιώδεις (;) εναέριες περιπέτειες όταν μια βλάβη ή κάποια τρομοκρατική ενέργεια απειλούσε την ασφάλεια του σκάφους. Από τις τέσσερις συνολικά ταινίες που γυρίστηκαν, πιο απολαυστική παραμένει η Πτήση Κόνκορντ: Απειλή Στα 20.000 Μέτρα. Οχι επειδή έχει τον Αλέν Ντελόν για πιλότο και την Εμανουέλα Σίλβια Κριστέλ για αεροσυνοδό, αλλά επειδή η (εξωφρενικής αναληθοφάνειας) πλοκή της μοιάζει να προέκυψε όταν ενώθηκαν τα συντρίμμια από δέκα διαφορετικές σαπουνόπερες σε μετωπική σύγκρουση.
Το κρεσέντο του Beyond The Valley Of The Dolls
…στο οποίο ο γκέι κακός της ταινίας ντύνεται Σούπερ Γούμαν, αποκεφαλίζει με σπαθί έναν ξανθό και μυώδη ζιγκολό, τινάζει στον αέρα τα μυαλά μιας λεσβίας σχεδιάστριας μόδας, σκοτώνει τον Ναζί μπάτλερ της και μετά αυτοπυροβολείται. Υστερα από αυτό, δεν είναι να αναρωτιέσαι που το American Film Institute αμέλησε να συμπεριλάβει το αξέχαστο αυτό ντελίριο του 1970 στη λίστα του με τις 100 καλύτερες σκηνές του αιώνα;
Οι ευκαιρίες να πάρεις μάτι με καλλιτεχνικό άλλοθι
(Η λίστα απευθύνεται μόνο σε άντρες. Ως γνωστόν οι γυναίκες μπορούν να δουν τα πάντα με την πρόφαση ότι το κάνουν «για να γελάσουν»).
Η Αυτοκρατορία Των Αισθήσεων του Ναγκίσα Οσιμα
Δεν το λες μπανιστήρι, αλλά «απελευθερωτική συμφιλίωση με την ετερότητα μιας ερωτικής κουλτούρας». Μάθε το απέξω, για να είσαι προετοιμασμένος αν σε ρωτήσουν.
Το Μεγάλο Φαγοπότι του Μάρκο Φερέρι
Διότι ανάμεσα στο «μαμ, κακά και νάνι» των τελματωμένων αστών του φιλμ, θα ανακαλύψεις κάτι απείρως πιο ερεθιστικό.
Ονομα: Κάρμεν του Ζαν Λικ Γκοντάρ
Μέχρι η Μαρούσκα Ντέτμερς να μάθει ότι «αυτό λέγεται αυγή», θα το έχεις αναφωνήσει ξανά και ξανά θαυμάζοντάς τη να τρέχει ολόγυμνη πέρα δώθε.
Μάτια Ερμητικά Κλειστά του Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Εάν είναι του γούστου σου οι αποστασιοποιημένες, παγερά ψυχρές σκηνές μασονικών οργίων, το «lets fuck» προσκλητήριο το έχεις ήδη στα χέρια σου.
Το Τελευταίο Ταγκό Στο Παρίσι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Το βούτυρο του υπαρξιακού ρέκβιεμ θα σε καλύπτει όση ώρα θαυμάζεις τα πλούσια ελέη της Μαρία Σνάιντερ.
Κids, Ken Park … και άλλες ταινίες του Λάρι Κλαρκ
Είναι αλήθεια ότι η ωμή κριτική στον έκφυλο αμερικανικό μεσοαστισμό πού και πού απαιτεί ανάλαφρο ντύσιμο.
Σαρκική Εξάρτηση του Πατρίς Σερό
Μέχρι ο Τζέι και η Κλερ να καταλάβουν ότι δεν τους αρκεί το ωμό σεξ, θα σου έχουν προσφέρει άφθονο.
Οι Ονειροπόλοι του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
«Το Τελευταίο Ταγκό συναντά τα Τρομερά Παιδιά του Κοκτό» μπορείς να δηλώσεις λακωνικά για να ξεκαθαρίζεις με τους καχύποπτους. Αμέσως μετά ετοιμάσου για το πιο σινεφίλ οφθαλμόλουτρο της ζωής σου.
Η Πισίνα του Φρανσουά Οζόν
Το αρχικό καλωσόρισμα του στιλ «πόσο έχεις μεγαλώσει, μπέμπα, μπέμπα!» προς τη Λουντιβίν Σανιέ θα διαδεχτούν εκφράσεις που εδώ υποχωρούν μπροστά στη στοιχειώδη αυτο-λογοκρισία.
9 Τραγούδια του Μάικλ Γουιντερμπότομ
Τόσα θα σου πει ο Βρετανός σκηνοθέτης για να διαλέξεις τον… σκοπό. Η arthouse όψη του νομίσματος «τσόντα με υποτυπώδη υπόθεση».
Πόσο Μ Αγαπάς; του Μπερτράν Μπλιέ
Εάν καταφέρεις να κοιτάξεις τη Μόνικα στα μάτια, ίσως να της απαντήσεις στη ρητορική ερώτηση. Κανένας λόγος να ντρέπεσαι για τα ταπεινά κίνητρά σου, αφού και ο Μπλιε τα ίδια διέθετε.
Το Κορίτσι Και Το Αλογο του Βαγγέλη Σερντάρη
Παρέχει το διπλό άλλοθι του αξιοπερίεργου (η Αννα Φόνσου γυμνή!) και του «διανοουμενίζοντος» (ελεύθερη μεταφορά του «Ιππόλυτου»!), ώστε να απολαύσεις ανενόχλητος μια άλλη εκδοχή της τέχνης…
Τhe Brown Bunny του Βίνσεντ Γκάλο
Αχ κουνελάκι, κουνελάκι… με λίγα fast forward θα φτάσεις μέχρι την πολυπόθητη «ανακούφιση» του τέλους.
