Δεν ήταν ότι έλειπαν οι πολλές ταινίες. Tο συμπέρασμα που βγαίνει από μια εβδομάδα που κινήθηκε στα ίδια, ιστορικά χαμηλά επίπεδα των τελευταίων εβδομάδων, είναι αυτό που έχουμε βγάλει κάλους στα δάχτυλα να γράφουμε εδώ και μήνες από την στήλη και θα ανακεφαλαιώσουμε συνοπτικά. H επίσκεψη στο θερινό σινεμά είναι event, ανεξάρτητα από την ταινία που παίζει, στο χειμερινό όχι. Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να πληρώσει το παχυλό αντίτιμο του εισιτηρίου – τόσο κατά την εκτίμηση του, που επιδεικνύει με τις καταναλωτικές συνήθειες του, όσο και σε σύγκριση με άλλες χώρες χαμηλής προσέλευσης ή και δυνατές μεσογειακές αγορές με πολύ υψηλότερο κατώτατο μισθό και κόστος ζωής, όπως η Ιταλία και η Ισπανία- μόνο για συγκεκριμένες ταινίες, που θεωρεί ότι συνιστούν events και έναν λόγο να δει σε χειμερινή αίθουσα. «Μα υπάρχουν προσφορές». Ναι, αλλά το κοινό που έχεις χάσει είναι το 35+, το οποίο, κακά τα ψέματα, συνήθως δεν το βολεύουν οι μέρες προσφορών. «Μα τα θέατρα είναι γεμάτα και έχουν διπλάσια και τριπλάσια τιμή εισιτηριού». Πέραν του γεγονότος ότι το θέατρο είναι άλλο format και οτι στη συνείδηση του κοινού του η επίσκεψη σε αυτό έχει τον χαρακτήρα event – αλλιώς ο μέσος θεατής θα πήγαινε σε 15 παραστάσεις τον χρόνο-, και εκεί, αν μιλήσετε λίγο με θεατράνθρωπους, θα δείτε ότι είναι συγκεκριμένες οι παραστάσεις που γεμίζουν και ότι γίνεται της πρόσκλησης το κάγκελο.
Το να πετάξεις, λοιπόν, 11 ταινίες την ίδια εβδομάδα έτσι, εύλογα δεν θα φέρει τον κόσμο πίσω στην αίθουσα. Πρέπει να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος (και το μπάτζετ, δυστυχώς) ώστε το εκάστοτε γραφείο διανομής να δουλέψει την κάθε ταινία για καιρό, για να την καταστήσει event και να μπορέσει να εξηγήσει στον κόσμο γιατί πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ και να πάει «να κλειστεί σε μια αίθουσα» πληρώνοντας «τόσα λεφτά» για να τη δει. Επαναλαμβάνουμε, δεν είναι ότι μας αρέσει ή ότι συμφωνούμε εμείς προσωπικά με αυτή τη λογική , ρεαλιστές είμαστε, επαναλαμβάνουμε τα λόγια και το σκεπτικό μιας μεγάλης μερίδας του (δυνητικού) κοινού, γι’ αυτό και τα εισαγωγικά. Αυτό ισχύει περισσότερο για τα μικρότερα γραφεία, για τις arthouse και τις πιο «ενήλικες ταινίες», χωρίς brand name ή ήδη χτισμένο hype από πίσω. Για τις μεγαλύτερες εταιρείες, να αναγνωρίσουμε ότι δεν βοηθούν και τα στούντιο αυτό τον καιρό – το «Glass Onion» πχ. σίγουρα θα τόνωνε κάπως την αγορά, μα το Netflix επέλεξε να στηρίξει την πλατφόρμα του, παρά τα φανταστικά νούμερα της μιας και μοναδικής εβδομάδας που παίχτηκε σε επιλεγμένες χώρες.
Από εκεί και πέρα, πρακτικές που θα μπορούσαν να ακολουθηθούν και να δούμε αν θα δουλέψουν, υπάρχουν ακόμα. Στις ΗΠΑ πχ. εφαρμόζεται ήδη πολιτική διάκρισης τιμών σε κάποιες αλυσίδες – εν ολίγοις, μεταβάλλεται η τιμή του εισιτηρίου, ανάλογα με την ταινία που παίζεται. Υπάρχει η μηνιαία κάρτα, που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ. Υπάρχει, κυρίως, η συλλογική προσπάθεια, όπως η Γιορτή του Σινεμά, που δοκιμάστηκε μια φορά και σάρωσε, αλλά μάλλον κάποια μηνύματα που έστειλε κάνουμε πως δεν τα είδαμε, γιατί έχουμε αγκυλώσεις ετών. «Και το κράτος;» Το κράτος σε πρώτη φάση (και εγκληματικά καθυστερημένα και εμφανώς ενόψει εκλογών) θα μειώσει και άλλο τον συντελεστή ΦΠΑ στην τιμή του κινηματογραφικού εισιτηρίου από 01.01.23, πηγαίνοντάς τον από 13% στο 6%. Θα φανεί άραγε αυτό στο πορτοφόλι του καταναλωτή ή θα το καρπωθεί η αίθουσα για να καλύψει από εκεί μέρος του ομολογουμένως υψηλότατου κόστους λειτουργίας της; Δεν είμαστε αρμόδιοι και ούτε θέλουμε να πούμε σε κανέναν πώς να τρέξει την επιχείρηση του, αλλά αν συμβεί το δεύτερο, προφανώς δεν θα βοηθήσει στην αύξηση της πελατείας.
Από εκεί και πέρα, ειλικρινά, φαρμακωνόμαστε που κάθε εβδομάδα πρέπει να κάνουμε ανάλυση με τέτοια νούμερα. Η «Άγρια Νύχτα», που απευθύνεται σε κοινό το οποίο πηγαίνει ακόμα σινεμά, αν υπάρχει ταινία γι’ αυτό, δούλεψε, εν μέρει ΚΑΙ επειδή δεν υπήρχε άλλη ταινία γι’ αυτό, ο «Καραγκιόζης» έκανε ένα οκ άνοιγμα, μένει να δούμε αν θα έχει και κρατήματα, ενώ για τον Σπίλμπεργκ τα έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι ταινία που πρέπει να συνδέουμε με εμπορικότερα πρότζεκτ του – αν έκανε τέτοια νούμερα παγκοσμίως το «Ready Player One» πχ., να το συζητούσαμε. Λάθος ταινία έχει επιλεγεί σαν σύμβολο της αναδουλειάς, αν μας ρωτάτε. Το «Μενού» πέρασε μέσα στην εβδομάδα τα 50.000 εισιτήρια – την Κυριακή βρισκόταν στα 49.430- και είναι μία από τις επιτυχίες του χειμώνα, κάτι που βάσει της ανταπόκρισης στις «Νύχτες Πρεμιέρας» και σε ό,τι γράφαμε γι’ αυτό εδώ στο cinemagazine, το ψιλοπεριμέναμε και, τέλος, το «Dragon Ball Super: Super Hero» δεν επανέλαβε τα νούμερα που φημολογείται ότι έκανε το «One Piece Film: Red», οπότε μάλλον δεν βρήκαμε στα anime την κότα με τα χρυσά αυγά – σημειώνεται ότι η ταινία δεν υπάρχει στις πειρατικές ιστοσελίδες.
Το «Ησυχία 6-9» με τέσσερις μονές, βραδινές προβολές στην Αθήνα, εκ των οποίων οι τρεις ήταν παρουσία συντελεστών και με Q&A, και άλλη μία αίθουσα στη Θεσσαλονίκη έκοψε 493 εισιτήρια, κάτι στο οποίο συνέβαλε η προβολή παρουσία συντελεστών, δίνοντας στις μονές προβολές της πρωτεύουσας τον χαρακτήρα event – θυμάστε τι λέγαμε στην αρχή; Αναλογικά, μάλλον περιττεύει να πούμε ότι αυτά είναι καλά νούμερα, αλλά αν θέλετε να έχετε κι ένα μέτρο σύγκρισης, η «Ιστορία της Γυναίκας μου» έκανε 318 εισιτήρια σε 5 οθόνες και οι «Πέντε Διάβολοι» 416 σε 22, παρακαλώ. Αυτά από εμάς, αναμένουμε να δούμε αν με το «Avatar: Τhe Way of Water» την επόμενη εβδομάδα, αντί να γιορτάσουμε την επερχόμενη Γέννηση του Ιησού, θα μπορέσουμε να ψάλλουμε το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι» εδώ στο box-office.
1. «Άγρια νύχτα», 11.278 εισιτήρια, 84 οθόνες
2. «Καραγκιόζης the movie», 7.216 εισιτήρια, 91 οθόνες
3. «Λάιλ, ο φίλος μου ο κροκόδειλος», 4.126 εισιτήρια, 61 οθόνες (Σύνολο: 9.905)
4. «Το μενού», 3.961 εισιτήρια, 34 οθόνες (Σύνολο: 49.430)
5. «Black Panther: Wakanda Forever», 3.774 εισιτήρια, 39 οθόνες (Σύνολο: 125.911)
6. «Παράξενος κόσμος», 3.592 εισιτήρια, 59 oθόνες (Σύνολο: 20.947 )
7. «Dragon Ball Super: Super Hero», 2.932 (64 οθόνες)
8. «Poker Face», 2.461 εισιτήρια, 27 οθόνες (Σύνολο, 9.471)
9. «The Fabelmans», 2.323 εισιτήρια, 40 οθόνες (Σύνολο, 20.497)
10. «Μinions 2», 1.587 εισιτήρια, 22 οθόνες (Σύνολο, 336.685)
