Στους λάτρεις της ιστορίας, καθώς και στους ψαγμένους σινεφίλ, αρκεί ίσως να πεις PT 109. Αυτός ήταν ο τύπος της μηχανοκίνητης τορπιλακάτου που ο μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ διοικούσε κατά την διάρκεια του 2ου ΠΠ και αυτός ήταν και ο τίλος μιας ταινίας με τον Κλιφ Ρόμπερτσον στον ρόλο του JFK, που είχε βγει λίγους μήνες προτού ο Κένεντι πέσει νεκρός από τις σφαίρες αυτού/αυτών που τον πυροβόλησαν.
Το νέο θέλει τον Τζέιμς Γκρέι να σκηνοθετεί ένα biopic που θα εστιάσει ακριβώς στην ανέλιξη του Κένεντι από ασήμαντο γόνο ισχυρού πατέρα σε ιστορικό (και ιστορικά αμφιλεγόμενο) ηγέτη μιας χώρας που καθορίζει ένα (τουλάχιστον) ημισφαίριο. Ο Γκρέι επεξεργάζεται (δηλαδή ξαναγράφει) το σενάριο των Σάμιουελ Φράνκο και Έβαλ Κίλγκορ με στόχο η ταινία να πάρει μπρος μέσα στο 2023. Παράγει η MadRiver Pictures, με τους Μαρκ Μπιούταν και Άντονι Κατάγκας να συνεργάζονται για έκτη φορά με τον Γκρέι.
Η συναρπαστική αληθινή ιστορία που θα είναι λογικά το επίκεντρο της ταινίας έχει συνοπτικά ως εξής: Ο Κένεντι, ως διοικητής της τορπιλακάτου, έπρεπε να καταδιώκει ιαπωνικά αντιτορπιλικά στην περιοχή των Νήσων του Σολομώντα, όταν τον Αύγουστο του 1943 το σκάφος χτυπήθηκε. Αυτή ήταν η αρχή μιας άγριας εβδομάδας στη ζωή του Κένεντι και των συναδέλφων του. Δύο πέθαναν στην έκρηξη και οι 10 λοιποί, άλλοι με εγκαύματα, άλλοι δηλητηριασμένοι από θαλασσινό νερό γεμάτο πετρέλαιο, ήταν υπό την προστασία του Κένεντι. Ουδέν σήμα SOS μπορούσε να δοθεί ενώ βυθιζόταν το πλοίο για να μην προσλεκυστεί η προσοχή των Ιαπώνων. Οι ναυτικοί αποφάσισαν να μην παραδοθούν.
Ο Κένεντι οργάνωσε ένα κολύμπι σχεδόν 6 χιλιομέτρων μέχρι την πλησιέστερη ξηρά. Όταν κατέφθασαν σε αυτό, ο Κένεντι κολύμπησε μόνος επανειλημμένα χιλιόμετρα προς «κοντινές» ξηρές αναζητώντας διάσωση αλλά και τροφή για την ομάδα, κοντεύοντας να πνιγεί ο ίδιος παρότι πεπειραμένος κολυμβητής. Έκανε πολλές τέτοιες ενέργειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αναφέρεται ότι μετέφερε βαριά τραυματισμένο συνάδελφο, κρατώντας με τα δόντια το σωσίβιό του. Εν τελει φίλιοι Μελανήσιοι τους βοήθησαν και εντοπίστηκαν από δικούς τους. Ο JFK παρασημοφορήθηκε με ύψιστες τιμές, όμως ποτέ δεν περηφανευόταν για το γεγονός. «'Ηταν ακούσιο», έλεγε, «βύθισαν το σκάφος μου». Όμως η ιστορία έφτασε στο New Yorker και το Reader's Digest εκτοξεύοντας την δημοτικότητά του.
Όλο αυτό δίνει μάλλον μια λαμπρή ευκαιρία για μια περιπέτεια κλάσεως, ενώ αποτελεί εμμέσως και μια απόκριση ιστορικής καταγραφής πάνω στην προσωπικότητα του Κένεντι, που μπορεί θεμιτότατα να «ακούσει» τα πάντα, εκτός ασφαλώς από φληναφήματα που ατεκμηρίωτα αυτοδικαιοδοτούνται να πουν και να δείξουν ό,τι γουστάρουν.
