Συνέντευξη στον Λουκά Κατσίκα
Γιατί εκτιμά ιδιαιτέρως τα σημερινά τρέιλερ.
«Πηγαίνω τρεις- τέσσερις φορές την εβδομάδα πλέον σινεμά. Φροντίζω όμως πια να αποφεύγω τις επίφοβες ταινίες- εκείνες που ξέρω δίχως αμφιβολία ότι πρόκειται να μισήσω. Ας είναι γι αυτό καλά τα τρέιλερ που κυκλοφορούν πλέον στις αίθουσες. Τα πιο πολλά που βλέπεις σε κάνουν να ευγνωμονείς τον Θεό που δεν πλήρωσες εισιτήριο για να δεις την ταινία που διαφημίζουν. Οταν ήμουν νεότερος, θυμάμαι ότι τα διαφημιστικά τρέιλερ της εποχής σε έκαναν να θέλεις πάση θυσία να δεις τα φιλμ στα οποία αναφέρονταν. Τα σημερινά τρέιλερ πετυχαίνουν το αντίθετο και κάτι ακόμη: προδίδουν ολόκληρη την πλοκή της ταινίας σε δύο μόλις λεπτά και σε γλιτώνουν από τον κόπο. Δεν είναι τέλειο;»
Γιατί θα φυλά πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του για το «Ρink Flamingos».
«Γιατί απ όλες μου τις ταινίες, μόνο αυτή δεν μοιάζει να έχει μαλακώσει από τον χρόνο. Οπως συμβαίνει με τα πιο ατίθασα παιδιά εκεί έξω, έτσι και η ταινία μου αυτή χρειάστηκε να περάσει καιρός για να μην αντιμετωπίζει πλέον προβλήματα με τον νόμο. Μερικά χρόνια πριν, μια οικογένεια στη Φλόριδα έσπευσε στο βιντεοκλάμπ της γειτονιάς της έχοντας αποφασίσει ότι, αφού της άρεσε τόσο πολύ το «Ηairspray», είναι μάλλον συνετό να αναζητήσουν και άλλες ταινίες από τον ίδιο σκηνοθέτη. Στην κατάθεση που έδωσαν μετά ενώπιον δικαστηρίου τα μέλη της οικογένειας ισχυρίστηκαν ότι είδαν το «Ρink Flamingos» μέχρι τη μέση, προτού πειστούν να καλέσουν την αστυνομία. Φαντάζομαι ότι θα πρέπει να έφτασαν μέχρι τη σκηνή της κωλοτρυπίδας που τραγουδά. Μπορούσαν, ασφαλώς, να έχουν πατήσει το κουμπάκι του τηλεκοντρόλ και να έχουν σταματήσει την ταινία εγκαίρως, όπως κάνει όλος ο κόσμος. Ομως όχι! Θεώρησαν απαραίτητο να ειδοποιήσουν καλύτερα την αστυνομία. Ε, λοιπόν, χαίρομαι πάρα πολύ που κατέστρεψα σε αυτούς τους ανθρώπους το βράδυ. Εστω κι αν έπρεπε τελικά να πληρώσω πέντε χιλιάδες δολάρια ως πρόστιμο. Μπορεί σε μια μεταμεσονύκτια προβολή το κακό γούστο της ταινίας μου να μοιάζει ξεκαρδιστικό. Εννιά η ώρα το πρωί σε ένα δικαστήριο, όμως, ελάχιστα αστείες ακούγονται ιστορίες για ανθρώπους που πηδούν κότες ή για επιδειξίες που έχουν το ηβικό τους τρίχωμα βαμμένο μπλε!»
Γιατί συμπαθεί τους serial killers.
«Ετρεφα ανέκαθεν μια υγιή εμμονή με τους ψυχοπαθείς δολοφόνους και τους θανατοποινίτες, φρόντιζα μάλιστα, όταν ήμουν νεότερος, να παρακολουθώ ανελλιπώς τις δίκες τους. Εχει τύχει να παρακολουθήσω μερικές από τις πιο διάσημες δίκες δολοφόνων στην ιστορία. Μπορώ να περηφανεύομαι, ας πούμε, για το ότι ήμουν στη δίκη του Τσαρλς Μάνσον. Υπήρχε από την άλλη μια εποχή που δίδασκα σε φυλακές. Είχα μια τάξη γεμάτη κατά συρροήν δολοφόνους, στους οποίους έδειχνα τακτικά τις ταινίες μου. Συμπαθώ τους εγκληματίες, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα η παρέα τους γιατί έχουν τρομερές ιστορίες να σου διηγηθούν και- αν αποφασίσεις να συγχωρήσεις τη… συζητήσιμη πράξη που κρύβει στο μητρώο του ο καθένας, θα δεις ότι μπορούν να γίνουν καλοί σου φίλοι. Το ξέρω ότι θα έπρεπε να με απασχολεί το γεγονός ότι συνομιλώ με κάποιον που έχει σκοτώσει την οικογένειά του, ας πούμε. Ξέρεις όμως κάτι; Ολοι έχουμε τις άσχημες νύχτες μας! (γέλια) Χρειάζεται λίγη κατανόηση».
Γιατί το χιούμορ του δεν κάνει σεξουαλικές διακρίσεις.
«Μπορεί να είμαι γκέι, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται να τα βάζω μόνο με όσους είναι στρέιτ. Συγγνώμη δηλαδή που θα το πω, αλλά βρίσκω ότι οι περισσότεροι σημερινοί γκέι είναι απλώς ανυπόφοροι. Εχουν καταντήσει πια πιο συντηρητικοί και πιο μικροαστοί από τους ίδιους μου τους γονείς. Το μόνο που ονειρεύονται να κάνουν διαρκώς είναι να βγάζουν χρήματα, να αποκτήσουν ένα ακριβό αμάξι, να ψωνίζουν ρούχα διασήμων σχεδιαστών και να αγοράζουν καλλυντικά. Το να είσαι γκέι θυμάμαι ότι σήμαινε κάποτε να είσαι απροσάρμοστος, παράνομος, επαναστάτης, ένας αληθινός μποέμ. Σήμαινε να αντιδράς απέναντι στο κάθε βαρετό μοντέλο προαστιακής, μεσοαστικής ζωής που σου πρόσφερε η Αμερική. Τι κάνουν σήμερα οι πιο πολλοί γκέι; Ξημεροβραδιάζονται σε γυμναστήρια, προσπαθώντας να χτίσουν το τέλειο κορμί. Πόσο επαναστατικό σου φαίνεται αυτό»;
Γιατί πιστεύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
«Εχω κάνει μερικά απελπισμένα πράγματα για τις ανάγκες μιας ταινίας. Οταν δεν έχεις καθόλου χρήματα και κανέναν να σου τα παρέχει, το μόνο που μπορείς να σκαρφιστείς είναι λύσεις που θα μπορέσουν να σε βοηθήσουν να φέρεις σε πέρας το φιλμ που ονειρεύεσαι. Το ξέρω πως είναι φρικτό το παράδειγμα που θα δώσω, όμως για τις ανάγκες μιας ταινίας μου -πρέπει να ήταν το «Desperate Living»- χρειαζόμασταν οπωσδήποτε κομπάρσους και δεν είχαμε, φυσικά, λεφτά για να τους πληρώσουμε. Αυτό που σκεφτήκαμε, λοιπόν, ήταν να χρησιμοποιήσουμε άστεγους. Στέλναμε ένα λεωφορείο να τους μαζέψει και να τους φέρει στο μέρος που γυρίζαμε την ταινία, αφού προηγουμένως τους τάζαμε δωρεάν φαγητό και στέγη. Οταν κατέβαινε κι ο τελευταίος άστεγος, κάναμε το λεωφορείο να φύγει ώστε να παγιδευτούν όλοι τους εκεί και να μην μπορούν να επιστρέψουν όταν μάθαιναν πως ούτε τροφή είχαμε να τους δώσουμε ούτε κάποιο μέρος για να μείνουν. Δεν θέλεις να εμφανιστείς στην ταινία μου; τους λέγαμε. Τι κρίμα. Δεν έχεις άλλη επιλογή.»
Γιατί το σοκ δεν υπήρξε ποτέ γιαυτόν προτεραιότητα.
«Το να προκαλέσω απλά σοκ στον θεατή δεν υπήρξε ποτέ ο αντικειμενικός στόχος μου. Ακόμη κι όταν η Ντιβάιν έτρωγε τα σκατά του σκύλου στο φινάλε του «Ρink Flamingos», το νόημα δεν ήταν να προκαλέσω το κοινό μέσα από την αηδία και την αποστροφή. Αυτό θα ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Προσπαθούσα πάντα να ευχαριστήσω και να μην απογοητεύσω θεατές που νομίζουν ότι τα έχουν δει όλα στο σινεμά. Προσπαθώ να τους πιέσω να γελάσουν με το γεγονός ότι μπορούν ακόμη να σοκάρονται με κάτι που αντικρίζουν στην οθόνη. Η αντίδρασή τους υπήρξε ανέκαθεν ο λόγος για τον οποίο γύριζα ταινίες. Το «Ρink Flamingos», ας πούμε, ήθελε να αποτελέσει ένα μεγάλο αστείο. Να δοκιμάσει λίγο τα όρια: Τι επιτρέπεται να δείξεις σε ένα φιλμ; Τι απαγορεύεται να θίξεις και τι θεωρείται απαράβατο ταμπού; Αυτά ακριβώς επιχειρήσαμε να καταλύσουμε με το φιλμ. Στο εξής, ποτέ μου δεν προσπάθησα να υπερβώ σε πρόκληση όσα προσπάθησα να κάνω με το «Ρink Flamingos». Δεν θα είχε και νόημα, άλλωστε. Μερικά πράγματα είναι καλό να τα επιχειρείς μόνο μια φορά και στο εξής να προχωράς σε κάτι διαφορετικό».
Πώς το mainstream έφαγε τα σκατά του Τζον Γουότερς.
Πάντως όχι με την ίδια χάρη που το πράττει η Ντιβάιν στο θρυλικό φινάλε του «Ρink Flamingos». Αλλά σε κάθε περίπτωση με την ίδια ευχαρίστηση, αν αναλογιστεί κανείς πως η επετειακή κυκλοφορία της εν λόγω ταινίας σε βίντεο έφτασε μέχρι την δεύτερη θέση του box office εν έτει 1997.
Δεύτερο σπίτι του Γουότερς (μετά τη Βαλτιμόρη), η New Line φρόντισε να συναντήσει τον «πάπα του trash» όταν ήταν ακόμη παπαδοπαίδι της ανεξάρτητης παραγωγής α λά Γουόρχολ το 1971. Και πολύ πριν η ίδια αγοραστεί από τη Warner για να μετατραπεί σε μία από τις «ισχυρές» του Χόλιγουντ. Και θα αργούσε πολύ να τον βάλει στο «σωστό δρόμο», αφού ο Γουότερς είχε κατά νου ένα σατανικό (βεβαίως) σχέδιο: να χτυπήσει το σύστημα από μέσα. Με τους όρους που ήθελε το Χόλιγουντ, τους σταρ που ήθελε το Χόλιγουντ (Τζόνι Ντεπ, Κάθλιν Τέρνερ), τα σενάρια που εντάξει δεν θα είχε πρόβλημα να χρηματοδοτήσει το Χόλιγουντ (βλ. «Ρecker») αλλά σε καμία περίπτωση όπως τελικά θα φανταζόταν το Χόλιγουντ.
Το underground του Τζον Γουότερς αυτονομήθηκε ως mainstream απλά και μόνο γιατί δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο και όχι επειδή πολλοί έσπευσαν να τον κατηγορήσουν ότι υπέκυψε στις ορέξεις του Χόλιγουντ. Αλλωστε ο ίδιος λέει: «Θα ήθελα να ξεπουληθώ τελείως, αλλά κανείς δεν έχει την πρόθεση να με αγοράσει». ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΡΑΝΑΚΗΣ
