Ο Τζιν Χάκμαν αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο στις αρχές της προπερασμένης δεκαετίας, το 2004, με μια ταινία ανάξια του ονόματός του. Δεν τον ξανακούσαμε ποτέ, δεν μας απασχόλησε ποτέ με δηλώσεις και παρεμβάσεις, δεν συζήτησε ποτέ το ενδεχόμενο της επιστροφής. Δεν φάνηκε να τον απασχολεί καθόλου η ένδοξη έξοδος, αυτή στην ράχη μιας καλύτερης ταινίας. Ο Τζιν Χάκμαν είναι σοφός γιατί ξέρει πόσο προσωρινή σημασία έχουν όλες αυτές οι ματαιοδοξίες. Όχι για κάποιον απώτερα θρησκευτικό λόγο. Γιατί η ζωή είναι κάτι άλλο από όλα αυτά.
Πέρα βέβαια από αυτό το (για τον υπογράφοντα) αξιοθαύμαστο, ο Τζιν Χάκμαν λείπει σε κάποιους από εμάς στην περιοχή του «τρομερά». Αυτό που έφερνε στο σινεμά, ευτυχώς σε μεγάλο αριθμό ταινιών, δεν είναι από εκείνα που αρθρώνονται έτσι όπως γίνονται αναντικατάστατα αισθητά.
Από την σιωπή του ο μέγας ηθοποιός βγήκε, έτσι για μια στιγμή, για να κουβεντιάσει με την New York Post τα 50χρονα του «Ανθρώπου από τη Γαλλία», της ταινίας που θριάμβευσε στα Όσκαρ του 1972, παίρνοντας, μεταξύ άλλων, την Ταινία, την Σκηνοθεσία και τον Α' Ανδρικό για τον ηθοποιό. Αργότερα ο Χάκμαν θα έπαιρνε ένα ακόμα στους «Ασυγχώρητους» του Κλιντ Ίστγουντ, όμως η επίσημη αρχή της αθόρυβης βασιλείας του θα συνέβαινε λόγω του φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν.
Όχι πάντως ότι μοιάζει να πολυκόπτεται για την ταινία. «Δεν έχω δει την ταινία δεύτερη φορά, μετά από μια προβολή σε ένα λιλιπούτειο, σκοτεινό δωμάτιο της εταιρείας του post production, λίγο πριν βγει στις αίθουσες», λέει ευθαρσώς σε εμάς που αρχίαμε να τη βλέπουμε από μωρά και σήμερα λέμε να τη δούμε για, ας πούμε, 18η φορά. Έτσι, επετειακά, κι επειδή ο Τζιν μίλησε.
«Αν η ταινία αφήνει κάποια κληρονομιά, δεν ξέρω ποια θα μπορούσε να είναι. Τότε μου έμοιασε μια λατρευτική ιστορία ενός αστυνομικού που μπόρεσε να σταματήσει μια εγκληματική οικογένεια από το να μπει στα ναρκωτικά της Νέας Υόρκης». Understatement α λα Χάκμαν, αμερικάνικα πράγματα.
«Το γύρισμα ήταν ριψοκίνδυνο, σωματικά και ψυχολογικά, όμως προτιμώ να το βλέπω σαν μια στιγμή καριέρας με επιτυχίες και αποτυχίες», συνεχίζει. Όσον αφορά την σκηνή της καταδίωξης με τα αυτοκίνητα…«υπάρχει μια καλύτερη που γυρίστηκε λίγα χρόνια πριν, με τον Στιβ ΜακΚούιν», απαντά δείχνοντας το «Bullitt» του 1968. «Όμως η ταινία σαφώς με βοήθησε στην καριέρα μου και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό», κλείνει ο Τζιν, επιτρέποντας συνειρμούς ότι η συνεργασία με τον Φρίντκιν δεν συγκαταλέγεται στις αγαπημένες του. Δεν πειράζει, στη ζωή όλα, εδώ μπορείτε να βρείτε όλη την συνέντευξη.
