Rocky (1976), του Τζον Άβιλντσεν
Με 25 λέξεις: Ένας καλόψυχος ερασιτέχνης πυγμάχος που δουλεύει και για έναν μικρογκάνγκστερ συλλέγοντας χρέη, επιλέγεται τυχαία από τον παγκόσμιο πρωταθλητή για έναν εορταστικό αγώνα των 200 χρόνων της Ανεξαρτησίας.
Η Προπόνηση: Τα χάλκινα πνευστά της μουσικής του Μπιλ Κόντι, η εργατούπολη της Φιλαντέλφια, το εμβληματικό, μοναχικό τρέξιμο που γίνεται πηγή έμπνευσης για μια πόλη και βέβαια η προσωποποίηση μιας σιδερένιας θέλησης στο πρόσωπο ενός ερασιτέχνη πρωταγωνιστή που θέλει απλώς να ξέρει πως δεν θα μείνει ένας παρίας του Χόλιγουντ. Εδώ ξεκινούν όλα.
Ο Αγώνας: Μια ρόμπα από την κρεαταγορά, ο Απόλο Κριντ – Θείος Σαμ για προσωποποίηση του εκφοβισμού, 15 γύροι μ' ένα αξέχαστο σάουντρακ, όπως αξέχαστη και η πτώση του 14ου γύρου και το «κόψε με Μικ, κόψε με» για ν' ανοίξει το μάτι. Τον αγώνα τον χάνουμε στα σημεία, κερδίζουμε όμως την αυτοεκτίμηση και την Έιντριαν.
Punchline: Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν μελό και αμερικάνικο όνειρο στο «Ρόκι», όλοι οι υπόλοιποι βλέπουμε μια από τις πιο εμπνευστικές ιστορίες του σινεμά, την τελειότερη ίσως άσκηση χαρακτηρολογικής ταύτισης του Χόλιγουντ και μια από τις σπουδαίες κινηματογραφικές νύξεις προσπάθειας του ατόμου να βρει το κέντρο του, τον λόγο μιας ολόκληρης ύπαρξης.
Rocky Balboa (2006), του Σιλβέστερ Σταλόνε
Με 25 λέξεις: Ο Ρόκι είναι πια 60 χρονών, η Έιντριαν έχει πεθάνει, ο γιος του παλεύει με τη δουλειά και την σκιά του πατέρα του και το εστιατόριο είναι το μόνο που έχει απομείνει να θυμίζει την περασμένη δόξα.
Η Προπόνηση: Όσο αντιδιαμετρική η όψη, τα χρόνια, οι αποθέσεις ασβεστίου, ο κόπος, τόσο ανακουφιστικά, αγωνιστικά κι εμπνευστικά τίποτα δεν έχει αλλάξει. «Χειρωνακτική» προπόνηση, ένας γέρικος σκύλος συντροφιά στο τρέξιμο, οι παλιόφιλοι κοντά με όλες τους τις ρυτίδες.
Ο Αγώνας: Φοβερός, αληθοφανής αγώνας που πλην αρχής και φινάλε μετατρέπει τέλεια την σεναριακή ευδιαθεσία επίδειξης σε πυγμαχία του last man standing, αξιοπρέπεια για τον αντίπαλο αλλά τι τα θες όταν βγαίνει η ρόμπα και βλέπεις ότι ο Ροκ δεν ήρθε εδώ για να γίνει περίγελος νοιώθεις ξανά, όπως τόσα χρόνια πριν, ολοκληρωτικά ταυτισμένος με την (πια) πατρική και αγωνιστική φιγούρα του σινεμά μας.
Punchline: Ο Sly στην καλύτερη εκδοχή του παραμένει αυτή η συγκλονιστική όψη του ανθρώπου που εννοεί τη ζωή του σαν μια αέναη προσπάθεια να καταφέρνει να κερδίζει τη θέση του στον κόσμο, να πείθει τον ίδιο του τον εαυτό πως η ύπαρξη δικαιολογείται μέσα από τον αγώνα και τον ηρωισμό που οι ενάντιες πιθανότητες διασφαλίζουν.
Rocky II (1979), του Σιλβέστερ Σταλόνε
Με 25 λέξεις: Αμέσως μετά την λήξη του αγώνα ο Κριντ θέλει επαναληπτικό, ο Ρόκι έχει δηλώσει πως αποσύρεται όμως δεν βρίσκει δουλειά πουθενά για να στηρίξει το σπίτι και την οικογένειά του κι έτσι, 10 μήνες μετά, η «Μητέρα των Μαχών» ξεκινά.
Η Προπόνηση: Μπορεί και η πιο ξεσηκωτική της σειράς. Μία μόλις η Έιντριαν συγκατανεύει στον αγώνα κι άλλη μια με το τρέξιμο που ξεσηκώνει όλη τη Φιλαντέλφια. Τόση όρεξη για κάμψεις και προπονητικό οργασμό δεν ξαναγέννησε το σινεμά.
Ο Αγώνας: Ο επικότερος αγώνας όλων, το πιο θεαματικά χορογραφημένο ματς της σειράς- όπως επίσης και το λιγότερο «κανονικό» μποξ που έχεις δει ποτέ – μια απίστευτη θεατρογραφία πυγμαχίας φτιαγμένη για να σηκώσει μια αίθουσα στον αέρα. Το δε φινάλε, ιστορικής σεναριακής έντασης και slow motion εκτέλεσης. Αλλά το έχετε δει, ξέρετε.
Punchline: Τέλεια εκτελεσμένο, ορίζει την φόρμουλα της αισθητικής του σίκουελ (μαθαίνοντας στην βιομηχανία πως γίνεται – αμφίβολα ευτυχές αυτό βέβαια για τα επόμενα χρόνια), σέβεται απόλυτα τον χαρακτήρα, αποτυπώνει την εργατική νοοτροπία του κι ενδίδει στην λογική Σταλόνε που πάντα αφήνει ικμάδες αξιοπρέπειας για τον αντίπαλο που ηττάται βέβαια παραδειγματικά εντός μας μόνο και μόνο επειδή ο Ρόκι είναι τόσο ιδιοσυγκρασιακά αξιαγάπητος χαρακτήρας.
Rocky III (1982), του Σιλβέστερ Σταλόνε
Με 25 λέξεις: Ο Ρόκι απολαμβάνει την διασημότητα, χάνει όμως τη «ματιά της τίγρης», τρώει της χρονιάς του από διεκδικητή που την έχει, ο Μικ πεθαίνει από την καρδιά του και ο Απόλο Κριντ έρχεται από το παρελθόν να τον βοηθήσει να ξαναβρεί αυτό που τον έκανε πρωταθλητή.
Η Προπόνηση: Αναλογικά με την ιστορία υπάρχει προπόνηση παρωδία συνδεόμενη με την αποξένωση της διασημότητας, υπάρχει προπόνηση φοβισμένου Ρόκι που δεν μπορεί ούτε να τρέξει και υπάρχει και η τελευταία προπόνηση που είναι, κλασσικά, προπόνηση που σου βρίσκει αποθέματα αδρεναλίνης που δεν ήξερες πως διέθετες.
Ο Αγώνας: Δύο πυγμαχικοί αγώνες εδώ, στον πρώτο η βαριά ήττα, στον δεύτερο ο εκστατικός θρίαμβος, σκληρό, σφυροκοπηματικό (κι εντελώς αναληθοφανές) μποξ, αλλά ποιος νοιάζεται, η ουσία στην τέχνη δεν είναι η πραγματολογική αληθοφάνεια αλλά η δραματουργική.
Punchline: Η κριτική αρχίζει να διαχωρίζει τη θέση της, ο κόσμος καθόλου. Ο Ρόκι, εδώ γίνεται πια σαφές, αποτελεί όχημα (όχι πάντοτε αυστηρά συνειδητό) της συνοδοιπορίας καριέρας/ζωής για τον δημιουργό του, μέσα από τον χαρακτήρα βλέπεις τον αγώνα απέναντι σ' έναν άλλον αντίπαλο, την διατήρηση ενός ακέραιου εαυτού καθώς ευρισκόμενος σε κυκεώνα διασημότητας. Απίστευτα σφιχτή ταινία, ρεσιτάλ σκηνοθετικής ακρίβειας και γρήγορης, οικονομικής εκτέλεσης.
Rocky IV (1985), του Σιλβέστερ Σταλόνε
Με 25 λέξεις: Ρόκι και Απόλο είναι στενοί φίλοι πια, η Σοβιετική Ένωση φέρνει έναν τερατώδη πυγμάχο για επίδειξη που σκοτώνει τον Κριντ, ο Ρόκι πρέπει να πάει χριστουγεννιάτικα στη Μόσχα να πολεμήσει για τον φίλο, τον εαυτό – και τη ζωή του.
Η Προπόνηση: Για την γενιά που μεγάλωσε με το φιλμ η πιο εμβληματική προπόνηση της σειράς, τεχνολογία απέναντι στην αναλογικότητα, αναβολικά εναντίον φύσης, σκυλίσια θέληση, Βινς ντι Κόλα και Ρόμπερτ Τέπερ (οι λάτρεις κατάλαβαν, πάτησαν ήδη play) βάζουν τη μουσική κι ο Sly κάνει πράγματα που οι έφηβοι της εποχής έκαναν κόντρες μεταξύ τους ποιος θα τα αναπαράγει καλύτερα. Ξεσηκωμός.
Ο Αγώνας: Συναρπαστική μονομαχία, ιστορικό ξύλο στον πρώτο γύρο, ιστορικότερο το «The Russian is cut and it's a bad cut» του δεύτερου, μετά αρχίζουν και τα όργανα, τι να λέμε τώρα, για μας που το ζήσαμε σε αίθουσα η συμμετοχή του κοινού λέει άπειρα για το γκελ του χαρακτήρα αλλά και για την κοινωνία της αίθουσας που έχει πια χαθεί.
Punchline: Ο κολοφώνας της κριτικής αντιπάθειας και το ζενίθ της δημοτικότητας του Σταλόνε, μια ταινία φτιαγμένη να ειδωθεί όπως βόλευε τον καθέναν, ο χρόνος μπορεί και να δικαιώνει πια τους ψυχραιμότερους που δεν έβλεπαν μοναχά πολιτική επικαιρότητας αλλά τα βαθύτερα ριζώματα του δημιουργού πάνω στους ανθρώπους και τη φύση της σειράς. Ωστόσο, η ωρίμανση του Ρόκι συνεπάγεται και την πλήρη απομάκρυνση του Σταλόνε από τον τρόπο που παίζει τον χαρακτήρα του. Την «προδοσία» του θα την έχει μετανιώσει ως την επόμενη φορά.
Creed (2015), του Ράιαν Κούγκλερ
Με 25 λέξεις: Ο Ρόκι είναι πια μόνος εστιάτορας όταν ένας νεαρός μαύρος του ζητά να τον προπονήσει για τον τίτλο. Είναι ο γιος του Απόλο και ο ένας βρίσκει στα μάτια του άλλου τον άνθρωπο που χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια του.
Η Προπόνηση: Είναι αλλιώς να βλέπεις τον Ρόκι απόμαχο, όμως η προπόνηση ακολουθεί την ευλογημένη συνταγή, σέβεται τον καινούργιο χαρακτήρα και σε ξεσηκώνει αναλογικά με την εποχή και το είδος της ταινίας που την χρησιμοποιεί.
Ο Αγώνας: Φοβερά καλογυρισμένος, επιστροφή σ' ένα κάπως ρεαλιστικότερο μποξ, ο Αντόνις Κριντ όπως παίζεται από τον Τζόρνταν διεκδικεί δικό του (πιο μαύρο) έδαφος και είναι μια τίμια χαρακτηρολογική down 'n out συνέχεια.
Punchline: Ωραίο έργο, βρίσκει τον black χρωματισμό που έχει στην καρδιά της η λαϊκή σειρά, οι αλήθεια είναι πως οι παλιοί μόνο Ρόκι βλέπουμε και περιμένουμε – και υπάρχει μια πλοκή για να μας την κάνει αξέχαστη – όμως και για τους νεότερους (που πλέον αφορά επί το πλείστον η σειρά) το πνεύμα διατηρείται, ο αγώνας να δικαιώσεις τον εαυτό σου σ' ένα αντίξοο περιβάλλον ιστορίας αλλά και παρόντος, συνεχίζεται αδιάκοπα.
Rocky V (1990), του Τζον Άβιλντσεν
Με 25 λέξεις: Ο Ρόκι χάνει όλη του την περιουσία, ξαναγυρίζει στην γειτονιά που μεγάλωσε και προσπαθεί να παντρέψει το μεγάλωμα του γιου του με την εκπαίδευση ενός νεαρού πυγμάχου για τον τίτλο.
Η Προπόνηση: Λόγω ιστορίας η προπόνηση εδώ έχει εντελώς άλλον χαρακτήρα, η ραπ μουσική και το σενάριο του Σταλόνε προσπαθούν να βρουν αυτό που υποστηρίζουν, αν ψάχνεις όμως εκείνο που έχουν όλες οι άλλες ταινίες, δεν θα το βρεις.
Ο Αγώνας: Μάχη δρόμου, οιδιπόδεια τρόπον τινά, «μπαμπάς με γιο» κι αίμα στην άσφαλτο κι η αλήθεια είναι πως το να βλέπεις τον Ρόκι στο φυσικό του περιβάλλον κάμποσα χρόνια μετά την δεύτερη ταινία, έχει μια ιδιαίτερη, αλήτικη συγκίνηση που κάνει την 5η ταινία μια κατηγορία από μόνη της.
Punchline: Η ταινία-σάκος του μποξ της σειράς, κι ο ίδιος ο Σταλόνε δεν μιλάει καλά για δαύτην, άδικο έχει, το 5ο Ρόκι συμπυκνώνει αυτό που το τρίτο είχε ξεκινήσει, όλο το άγχος, όλη τη βία κι όλη την αμηχανία ενός ανθρώπου που είναι τίποτα, γίνεται κάτι, τα χάνει όλα και προσπαθεί να βρει μέσα στα αβγά και τα πασχάλια πού εγκυμονείται το λάθος, πώς τα κατάφερε και όλα πήγαν τόσο στραβά τελικά. Έκτοτε ο Σταλόνε-σταρ είναι ένας πολύ καλύτερος άνθρωπος κι ένας πολύ προσηνέστερος σταρ.
