Αυτό που έχουν καταφέρει οι Γάλλοι δημιουργοί δεν είναι καθόλου αμελητέο. Έχουν κάνει τις γαλλικές ταινίες εξαιρετικά δημοφιλείς και έχουν φέρει στις αίθουσες κοινό για το οποίο -υπό άλλες συνθήκες-μια ευρωπαϊκή ταινία δε θα αποτελούσε καν επιλογή. Χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων χρόνων οι ταινίες «Οι Άθικτοι» (2011), «Θεέ μου τι σου κάναμε» (2014) και «Οικογένεια Μπελιέ» (2015). Ακόμα κι αν δεν τις έχετε δει, σίγουρα θα τις έχετε ακούσει.
Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι τον πυρήνα τους αποτελούν ευαίσθητα κοινωνικά θέματα, όπως η πολυπολιτισμικότητα, ο ρατσισμός, η ζωή των ατόμων με ειδικές ανάγκες και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται. Κι ενώ πρόκειται ξεκάθαρα για θέματα δύσκολα και πολυεπίπεδα, οι Γάλλοι δημιουργοί δείχνουν να έχουν βρει τη μαγική συνταγή. Δεν τα προσεγγίζουν σε βάθος, δεν τα υπεραναλύουν, δεν ενδιαφέρονται για μια ανατομία της κοινωνίας και των ανθρωπίνων σχέσεων. Επιλέγουν συνειδητά να τα θίξουν μέσα από απλές καθημερινές καταστάσεις, με όπλα τους το εύστοχο και σπιρτόζικο χιούμορ, τους αντιπροσωπευτικούς ανθρώπινους χαρακτήρες, την άκρως συναισθηματική προσέγγιση, τη γλαφυρότητα της αφήγησης, τους γρήγορους ρυθμούς, την εξαιρετική μουσική υπόκρουση.
Στην προσπάθεια τους, όμως, να εκμαιεύσουν ταυτόχρονα το γέλιο και τη συγκίνηση-κάτι που καταφέρνουν-τα σενάρια τους πέφτουν στην παγίδα να είναι υπερβολικά και «κατασκευασμένα», μοιάζοντας κάπως αφύσικα. Προφανώς έτσι εξυπηρετείται η κωμωδία καταστάσεων, όμως δεν αποφεύγουν τη σχηματικότητα, την αναπαραγωγή κλισέ και την ευκολία. Επιπλέον, οι ταινίες φλερτάρουν ανοιχτά με το μελό ̇μπορεί οι καταστάσεις που περιγράφουν να είναι όντως συναισθηματικές, όμως το συναίσθημα εκβιάζεται και «καθοδηγείται».
Όλα αυτά, πάντως, δεν «απειλούν» την ποιότητα που εγγυάται συνήθως μια ταινία ευρωπαϊκής προέλευσης και, επίσης, δεν επηρεάζουν την ικανότητα των Γάλλων σκηνοθετών να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Και σίγουρα το κάνουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους Αμερικάνους, που στις κομεντί τους επιστρατεύουν κατά κόρον φτηνές ατάκες, εύπεπτα και χοντροκομμένα αστεία. Δεν είναι καθόλου εύκολο μια ταινία να ψυχαγωγεί το θεατή χωρίς να υποτιμά τη νοημοσύνη και την αισθητική του. Ούτε είναι μικρή υπόθεση να καταφέρνει να ευαισθητοποιεί για καίρια θέματα το ευρύ κοινό, που στην πλειοψηφία του δεν έχει άλλο τρόπο να εξοικειωθεί με αυτά. Κι αυτά οι Γάλλοι τα ξέρουν καλά και δείχνουν να τα έχουν καταφέρει. Αν δεν κατέφευγαν σε τόσες ευκολίες και δε φλέρταραν τόσο έντονα με την απλοϊκότητα, ίσως έχαναν εισιτήρια, θα κέρδιζαν όμως σε ουσία και αλήθεια.
