Η συνέντευξη του Τιερί Φρεμό εξακολουθεί να δίνει υλικό στην κινηματογραφική ειδησεογραφία. Αφού λοιπόν ξεκαθάρισε ότι ο Ίντυ θα κάνει πρεμιέρα στις Κάννες, ότι κυνηγούν τον Σκορσέζε, ότι ο νέος Γούντι Άλεν είναι πολύ πιθανό να αποτελεί μέρος του προγράμματος και ότι δεν θα είναι το μικρού μήκους του Αλμοδόβαρ με Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Πέδρο Πασκάλ η ταινία έναρξης του φεστιβάλ, τοποθετήθηκε για τα Όσκαρ και έκανε μια δήλωση που σίγουρα θα ανοίξει συζητήσεις.
«Πιστεύω ότι η τελετή ήταν πολύ καλή, χάρηκα που κέρδισε η Μισέλ Γεό, απογοητεύτηκα που έχασε ο Σπίλμπεργκ, γιατί η ταινία του ήταν μια ερωτική επιστολή στο σινεμά. Δεν καταλαβαίνω γιατί το “Τρίγωνο της Θλίψης” δεν μπορεί να διαγωνιστεί στην κατηγορία της Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας κι ας είναι γυρισμένο στην αγγλική γλώσσα. Επίσης, πώς μπορεί ένα μη αμερικάνικο φιλμ να κερδίζει την Καλύτερη Ταινία σε μια τελετή που τιμά το αμερικανικό σινεμά; Τα Παράσιτα κέρδισαν, είναι σπουδαία ταινία, αλλά είναι κορεατική. Νομίζω ότι θα έπρεπε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας να πηγαίνει σε αμερικάνικη ταινία, όπως το αντίστοιχο Σεζάρ πηγαίνει σε γαλλική ταινία και το Γκόγια σε ισπανική. Ίσως θα ήταν καλό για την Αμερική να επαινεί το δικό της σινεμά.»
Πριν αρχίσουν να εκτοξεύονται κατηγορίες περί σωβινισμού, να επισημάνουμε ότι ο Φρεμό, που γενικά δεν φιλτράρει όσα λέει – και εκτιμάται αυτό, ακόμα και όταν διαφωνείς μαζί του- προσεγγίζει το ζήτημα με τη λογική μιας εθνικής ακαδημίας κινηματογράφου που στόχο έχει την προάσπιση του εθνικού σινεμά. Τα Όσκαρ και το αγγλικό ανάλογό τους, τα BAFTA, δέχονται ταινίες από όλο τον κόσμο, φτάνει να έχουν πραγματοποιήσει την πρεμιέρα τους εντός της χώρας και εντός συγκεκριμένου ημερολογιακού διαστήματος. Ως βραβεία, έχουν παγκόσμια εμβέλεια, υπάρχει μεγαλύτερο και γενικότερο ενδιαφέρον – κι αν διαφωνείτε, σας προκαλούμε να μας πείτε δέκα Γκόγια Καλύτερης Ερμηνείας του εικοστού πρώτου αιώνα, χωρίς να γκουγκλάρετε. Ο Φρεμό το λέει περισσότερο σαν έναν τρόπο διαφύλαξης του αμερικανικού σινεμά του δημιουργού, προτάσσοντας ως παραδείγματα το «Fabelmans» και το «Babylon». Από την άλλη, καταλαβαίνεις κι εκείνον που θα γυρίσει και θα του πει «και ο Φοίνικας πρέπει να πηγαίνει σε γαλλική ταινία» κι ας υπάρχει ξεχωριστή κατηγορία για τις διεθνείς συμμετοχές και μετά άκρη δεν θα βγει.
