Απο τον Μανώλη Κρανάκη
Η Γιορτή Της Μπαμπέτ (Babettes Gaestebud / 1987) του Γκάμπριελ Αξελ
Κουζίνα: Γαλλική
Μενού: Σούπα Χελώνας, μπλινίς με χαβιάρι, ορτύκια με φουά γκρα και σάλτσα από τρούφες, σαλάτα, τυρί και φρέσκα φρούτα, μπαμπάδες με ρούμι και ξερά σύκα.
Μάγειρας: Εχοντας μεταναστεύσει στη Σκανδιναβία του 19ου αιώνα προς αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής, η Μπαμπέτ (Στεφάν Οντράν) κάποτε δούλευε στο καλύτερο γαλλικό εστιατόριο Cafe Αnglais.
Παρασκευή: Το φαγητό ως ένα «θείο» δώρο, η μαγειρική ως υψηλή τέχνη, το τραπέζι σαν εξομολογητήριο ψυχών και ύστατη σωτηρία. Με τις πιο σωστές αναλογίες και την απόλυτη ισορροπία γεύσης, ένας θρίαμβος για την ουσία ενός γεύματος σκέτη προσευχή.
Τip: «Αυτό δεν είναι το τέλος, Μπαμπέτ. Είμαι σίγουρος ότι στον Παράδεισο θα είσαι αυτή η σπουδαία καλλιτέχνις που ο Θεός θέλει να είσαι. Οι άγγελοι θα είναι ευχαριστημένοι!»
«Θέλω να βάλεις το κοτόπουλο ανάμεσα στα μπούτια σου». Ο Τζάκ Νίκολσον προσπαθεί να παραγγείλει ένα τοστ, ενώ αυτό δεν υπάρχει στον κατάλογο, στα Πέντε Εύκολα Κομμάτια (1970) του Μπομπ Ράφελσον.
Σεξ με θερμιδομετρητή!
1. Το Τελευταίο Τανγκό Στο Παρίσι
Βούτυρο (χωρίς αλάτι, 227γρ.) – 1.628 θερμίδες
2. 9 Εβδομάδες
Σαντιγί, φράουλες, σιρόπι και ό,τι άλλο περιέχει το ψυγείο σας: Θερμίδες ανυπολόγιστες
3. American Pie
Μηλόπιτα: 1 κομμάτι (117γρ.) – 277 θερμίδες
4. Tom Jones
Στρείδια (12) – 60 θερμίδες
5. Η Αυτοκρατορία Των Αισθήσεων
Βραστό Αυγό – 78 θερμίδες
6. Ταξιδιάρικα Σύννεφα
Καρπούζι (φέτα) – 40 θερμίδες
7. The Center Of The World
Γλειφιτζούρι – 60 θερμίδες
8. Αφήνοντας Το Λας Βέγκας
Ουίσκι (100ml) – 220 θερμίδες
9. Jamon Jamon
Ζαμπόν μετρίου πάχους (100γρ.) – 340 θερμίδες
10. Διασημότητες
Μπανάνα – 100 θερμίδες
Μην το φας… Σκοτώνει!
1. Η Επίθεση Του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999) του Πάνου Χ. Κούτρα
Τοξικά λάδια, θανατηφόρες μελιτζάνες, μπεσαμέλ που σκοτώνει… Η πιο γευστική επίθεση στην ανορεξία της ελληνικής πραγματικότητας!
2. The Attack Of The Killer Tomatoes (1978) του Τζον Ντε Μπέλο
Σαλάτα cult αναγνωρισιμότητας και λοιπών υλικών για μία ταινία καταστροφής που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κέτσαπ για αίμα!
3. Η Φανουρόπιτα (1991) του Δημήτρη Γιατζουτζάκη
Ανήκει στην Ευανθία και περιέχει, εκτός από τα εννιά συστατικά που την κάνουν να ξεχωρίζει, και μερικές δόσεις… φονικού ελληνικού αναθέματος. Εις το όνομα του Κυρίου, πάντοτε!
4. Η Χιονάτη Και Οι Επτά Νάνοι (1937) του Γουόλτ Ντίσνεϊ
Ενα μήλο γεμάτο δηλητήριο ζήλιας και παραμυθένιας δαγκωματιάς. Η συμβολική του αναγωγή σαφής ακόμη και για τον Ντίσνεϊ!
5. Υποψίες (1941) του Αλφρεντ Χίτσκοκ
Ενα ποτήρι γάλα φωτισμένο από ψηλά. Μία αμφιβολία για το τι μπορεί να βρίσκεται μέσα του… Μία δηλητηριώδης σχέση με την υπογραφή του μετρ.
«Δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω». Ο Γιώργος Κωνσταντίνου περιγράφει ένα γλυκό που δεν ξέρει πώς λέγεται. Αργότερα θα μάθει πως λέγεται προφιτερόλ και θα παραγγείλει έναν καφέ στο ΧτυπΟκάρδια ΣτΟ ΘρανίΟ (1963) του Αλέκου Σακελλάριου.
Φαϊ, Ποτό, Αρσενικό, Θηλυκό (Yin Shi Nan Nu / 1994) του Ανγκ Λι
Κουζίνα: Κινέζικη / Ταϊβανέζικη
Μενού: Κροκέτες γαρίδας, γλυκόξινη σούπα, κοτόπουλο στον ατμό… Η κουζίνα της Ταϊβάν όπως δεν κινηματογραφήθηκε ποτέ.
Μάγειρας: Ο Τάο Τσου (Σιχούνγκ Λουνγκ), χήρος σεφ που προσπαθεί μέσα από τα πιάτα του να «συναντήσει» τις τρεις κόρες του.
Παρασκευή: Το φαγητό σαν πράξη αγάπης, η μαγειρική ως υποκατάστατο της μητέρας και το τραπέζι σαν χώρος συμφιλίωσης του παρόντος με το παρελθόν. Σε μία χορογραφία γεύσης που ανοίγει την όρεξη για ζωή!
Tip: «Ο καλός ήχος δεν βρίσκεται στο αυτί, η καλή γεύση δεν βρίσκεται στο στόμα και το καλό σεξ…».
Big Night (1996) των Στάνλεϊ Τούτσι, Κάμπελ Σκοτ
Κουζίνα: Ιταλική
Μενού: Σπαγγέτι καρμπονάρα, ψητό κοτόπουλο, λαχανικά τριών χρωμάτων, ένα ριζότο να πεθάνεις και φυσικά το Timballo (τύμπανο), που είναι κεφτεδάκια, λουκάνικο, βραστά αυγά, τυρί και ντομάτα μέσα σε κέλυφος από ζυμαρικά.
Μάγειρας: Ο Πρίμο, που σημαίνει πρώτος (Τόνι Σαλούμπ), ο οποίος προσπαθεί να πείσει για την ανωτερότητα της κουζίνας του και περιγράφει οποιαδήποτε ερασιτεχνική προσπάθεια ως «βιασμό», επιμένει ότι όταν έχεις ένα εστιατόριο, ο μόνος λόγος για να το προτιμήσει κάποιος «είναι για το φαγητό».
Παρασκευή: Success story γευσιγνωσίας για την ουσία των πραγμάτων έναντι οποιασδήποτε οικονομικής εκμετάλλευσης και δύο ιεροί τόποι (η κουζίνα πίσω, τα τραπέζια μπροστά) ως διχοτόμηση του συνειδητού με το υποσυνείδητο. Βγαίνεις πεινασμένος και χορτασμένος ταυτόχρονα!
Tip: «Μερικές φορές το σπαγγέτι θέλει να μείνει μόνο του».
Ο Μάγειρας, Ο Κλέφτης, Η Γυναίκα Του Και Ο Εραστής Της (The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover / 1989) του Πίτερ Γκρίναγουεϊ
Κουζίνα: Γαλλική
Μενού: Αβοκάντο με σος βινεγκρέτ και γαρίδες, ψητό κοτόπουλο με τρούφα, φιλέτο πέρκας με οστρακοειδή, σούπα με φουά γκρα…
Μάγειρας: Αυτός του τίτλου (Ρισάρ Μπορανζέ), ένας σεφ που πιστεύει πως ό,τι μαγειρεύεις πρέπει να το δοκιμάζεις. Κρατάει πάντοτε το καλύτερο πιάτο για το τέλος και είναι σίγουρος πως η σούβλα είναι ο μόνος τρόπος για να ψηθεί το ανθρώπινο κρέας!
Παρασκευή: Ο καπιταλισμός, η Θάτσερ, το σεξ και η κατανάλωση που μπαίνει από το στόμα και βγαίνει από… το στόμα! Αιρετική παραβολή για τη διάβρωση του πλανήτη με καταφύγιο γεύσης την κουζίνα του μπαρόκ Le Hollandais.
Tip: «Νομίζω πως οι Αιθίοπες λατρεύουν να πεινάνε. Τους κρατάει λεπτούς και χαριτωμένους».
«Επρεπε να είχαμε πάρει μπριζόλες». Ο Γούντι Αλεν και η Νταϊάν Κίτον κυνηγούν τους αστακούς που το έχουν σκάσει στην κουζίνα στον ΝευρικΟ Εραστή (1977).
Θανάσιμο Αμάρτημα 4: Λαιμαργία
1. Ενας άγνωστος – νεκρός από υπερβολική δόση φαγητού- στο Seven (1995) του Ντέιβιντ Φίντσερ
2. Οι γονείς της Τσιχίρο στο Ταξίδι Στην Χώρα Των Θαυμάτων (2001) του Χαγιάο Μιγιαζάκι
3. Η Ρόζμαρι (Γκουίνεθ Πάλτροου) στο Βαριά Ερωτευμένος (2001) των Μπόμπι και Πίτερ Φαρέλι
4. Η μητέρα του Γκίλμπερτ Γκρέιπ στο Τι Βασανίζει Τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ; (1993) του Λάσε Χάλστρομ
5. Ο Αγκούστους Γκλουπ στον Τσάρλι Και Το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005) του Τιμ Μπάρτον
6. Ο Βασιλιάς Ερρίκος ο 8ος (Τσαρλς Λότον) στο The Private Life Of Henry VIII (1933) του Αλεξάντερ Κορντά
7. Η Μπρίτζετ Τζόουνς στο Ημερολόγιο Της Μπρίτζετ Τζόουνς (2001) της Σάρον Μαγκουάιρ
8. Ο Fat Bastard (Μάικ Μάγιερς) στο Austin Powers: Ο Κατάσκοπος Που Με Κουτούπωσε (1999) του Τζέι Ρόουτς
9. Ο Δρ. Μορό (Μάρλον Μπράντο) στο Νησί Του Δρ. Μορό (1996) του Τζον Φρανκενχάιμερ
10. Ο Τέρι Τζόουνς ως Mr. Creosote στο Νόημα Της Ζωής (1983) του ίδιου και του Τέρι Γκίλιαμ
«Θέλω κι άλλο». Ο Ολιβερ Τουίστ σηκώνεται από το τραπέζι, διασχίζει ολόκληρη την τραπεζαρία και ξεστομίζει αυτό που κανένα από τα παιδιά του ορφανοτροφείου δεν θα τολμούσε ποτέ να πει: «Παρακαλώ, κύριε, θέλω κι άλλο». Λίγο πριν το «Food, Glorious Food» έχει αντηχήσει ως η πιο κλασική στιγμή του Oliver! του Κάρολ Ριντ του 1968.
(Human) meat is murder!
1. Η Σιωπή Των Αμνών (1991) του Τζόναθαν Ντέμι
Η συνταγή του Χάνιμπαλ Λέκτερ και το κιάντι που συνοδεύει το ανθρώπινο κρέας στην πιο popular εκδοχή του κανιβαλισμού!
2. Cannibal Holocaust (1980) του Ρουγκέρο Ντεοντάτο
Το πιο διάσημο snuff movie από την ομάδα των σκηνοθετών που όρισαν το είδος σαν ένα από τα πιο… γευστικά.
3. Ravenous (1990) της Αντόνια Μπερντ
Η πτώση του ανθρώπινου είδους σε νεο-γουέστερν εκδοχή και η πιο ειρωνική εκδοχή του «φάε για να ζήσεις, όχι να ζεις για να τρως».
4. The Hills Have Eyes (1977) του Γουές Κρέιβεν
Πειραματόζωα πυρηνικών δοκιμών ψοφάνε για ανθρώπινο κρέας στην αποθέωση του κοινωνικοπολιτικού γκραν γκινιόλ!
5. Trouble Every Day (2001) της Κλερ Ντενί
Ο έρωτας εν είδει αλληλοσπαραγμού και το σεξ λίγο πριν την κυριολεξία του «Θα σε φάω ζωντανό».
6. Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος Με Το Πριόνι (1974) του Τομπ Χούπερ
Μία μάσκα από κομμάτια νεαρών κορασίδων και μία all american family σε αποτρόπαιο φαγοπότι.
7. Mondo Cannibale (1980) του Χέσους Φράνκο
Βασίλισσες, κανίβαλοι και λοιποί camp μεζέδες σε ένα μενού για όσους αντέχουν τα υψηλά λιπάρα…
8. The Time Machine (1960) του Τζορτζ Παλ
Το μέλλον του κόσμου διχοτομημένο στους κανίβαλους και τους άλλους. Διαλέξτε πλευρά!
9. Delicatessen (1991) των Ζαν Πιερ Ζενέ και Μαρκ Καρό
Το μυστικό της επιτυχίας κρυμμένο στη δοσολογία του ανθρώπινου σώματος. Το κεφάλι επί πίνακι και στήθος – μπούτι ως haute cuisine!
10. Alive (1993) του Φρανκ Μάρσαλ
Ο κανιβαλισμός ως επιβίωση και το know how του μπορεί να μην υπάρχει φαγητό, αλλά υπάρχει πάντα κάτι που μπορούμε να φάμε!
Το Μεγάλο Φαγοπότι (Le Grande Bouffet / 1973) του Μάρκο Φερέρι
Κουζίνα: Ευρωπαϊκή (ιταλική και γαλλική)
Μενού: Τεράστιες ποσότητες φαγητού, τούρτες – πύργοι, γουρούνια (ζωντανά ή όχι), ψητό κρέας για να τρως μέχρι να πεθάνεις…
Μάγειρας: Ο Ούγκο (Ούγκο Τονιάτσι) μαγειρεύει, στρώνοντας ένα τραπέζι θανάτου!
Παρασκευή: Το φαγητό ως παραβολή για το τέλος του κόσμου, η όρεξη που δεν σταματάει ούτε όταν δοκιμάσει ανθρώπινο κρέας και μία ταινία βουλιμικής υστερίας που φέρνει αντιμέτωπους τέσσερις άντρες και μία γυναίκα με μία επιχείρηση αυτοκτονίας.
Τip: «Φάε μέχρι να πεθάνεις».
«Θα φάω το παπούτσι μου». Ο Βέρνερ Χέρτζογκ είχε υποσχεθεί πως θα φάει το παπούτσι του αν o σκηνοθέτης Ερολ Μόρις κατάφερνε να γυρίσει το Gates Of Heaven . Κράτώντας την υπόσχεση του, έφαγε το παπούτσι του στο μικρού μήκους Werner Herzog Eats His Shoe (1980) του Λες Μπλανκ.
Τα τρία βασικά γεύματα
Πρωινό – Breakfast At Tiffanys (1961) του Μπλέικ Εντουαρντς
Ενα κρουασάν, ένας ζεστός καφές σε χάρτινο κύπελλο, η βιτρίνα του Τίφανις, η Οντρεϊ Χέπμπορν. Το πιο elegant, μελαγχολικό, αξέχαστο και χορταστικό πρωινό στην ιστορία του σινεμά…
Γεύμα – The Naked Lunch (Το Γυμνό Γεύμα / 1991) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
Με σεφ τον Γουίλιαμ Μπάροουζ και τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, μία συνταγή τρόμου, αηδίας και εγκεφαλικής γκουρμέ παράνοιας. Παραληρηματική χώνευση.
Δείπνο – Dinner At Eight (1933) του Τζορτζ Κιούκορ
Τα savoir faire ενός καλέσματος και η κορύφωση της «όρεξης» λίγο πριν ξεκινήσει ένα δείπνο αλά Κιούκορ. Η καταστροφή του είναι η απόλυτη επιτυχία του!
«Τα μπαχαρικά είναι σαν το σύμπαν…». Ο Φάνης μαθαίνει να ξεχωρίζει το αλάτι από το πιπέρι πάνω σε έναν πάγκο με αρώματα και γεύσεις στην ΠΟλίτικη ΚΟυζίνα (2003) του Τάσου Μπουλμέτη.
Η Διακριτική Γοητεία Της Μπουρζουαζίας (Le Charme Discret De La Bourgeoisie / 1978) του Λουίς Μπουνιουέλ
Κουζίνα: Σουρεαλιστική!
Μενού: Τίποτα εκτός από ένα απεριτίφ με μαρτίνι…
Μάγειρας: Δεν υπάρχει.
Παρασκευή: Οι καλεσμένοι φτάνουν το λάθος βράδυ για το δείπνο, η οικοδέσποινα είναι έτοιμη να κοιμηθεί, η αριστοκρατία σε κρίση, ο «τρίτος κόσμος» κλεισμένος μέσα στο σπίτι ενός πρέσβη και κάθε φορά που είναι αποφασισμένοι να βρουν έναν τρόπο για να φάνε, κάτι τους διακόπτει. Ακόμα και στα όνειρά τους πεινάνε!
Τip: «Τελικά, αν το σκεφτείς, η μοναδική λύση στην πείνα και τη φτώχεια είναι στα χέρια του στρατού».
Mostly Martha (2001) της Σάντρα Νέτελμπεκ
Κουζίνα: Γερμανική/ Ιταλική
Μενού: Ψάρι με βούτυρο και βασιλικό, σνίτσελ, σπαγγέτι… Γερμανίδα vs Ιταλού σημειώσατε = Ισοπαλία!
Μάγειρας: Η Μάρθα (Μαρτίνα Γκέντεκ), που αναζητεί τις συνταγές της ευτυχίας και της ψυχικής ισορροπίας.
Παρασκευή: Συνταγές επιτυχίας – υλικά που δεν δένουν, λαχταριστά πιάτα – άνθρωποι που δεν μπορούν να φάνε, γευστική αναπλήρωση απώλειας – ένα κενό τραπέζι, αλήθεια να τη φας – αλήθεια που δεν χωνεύεται. Ανθρώπινες αντιφάσεις που περνάνε από το στομάχι και καταλήγουν σε πείνα ευτυχίας.
Tip: «Μακάρι να είχα μία συνταγή και για σένα».
Tampopo (1985) του Γιούζο Ιτάμι
Κουζίνα: Ιαπωνική
Μενού: Το καλύτερο μπολ με νουντλς που φτιάχτηκε ποτέ!
Μάγειρας: Η Ταμπόπο (Νομπούκο Μιγιαμότο) και ο Γκόρο (Τσουτόμου Γιαμαζάκι), η μαγείρισσα και ο καουμπόι που αναζητούν το μυστικό της επιτυχίας σε έναν κόσμο ο οποίος ξέχασε να μιλάει στο φαγητό.
Παρασκευή: Σπαγγέτι γουέστερν στην κυριολεξία, και το φαγητό ως πηγή ευτυχίας σε ένα love story με μερίδες ζεν δοσολογίας: το φαγητό πρέπει να το ακούς, να το θυμάσαι, να το ευλογείς, να το αγαπάς. Αλλιώς είναι απλά ένα φαγητό.
Τip: «Είναι σημαντικό να αποχαιρετήσεις το γουρούνι λέγοντάς του τα λέμε σε λίγο».
Ζacher σημαίνει ζάχαρη! Ο Νάνι Μορέτι κάνει μπάνιο σε μία πισίνα γεμάτη από τούρτες, επιδιδόμενος σε κομμουνιστικά μανιφέστα στην ταινία του Palombella Rossa (1989). Η πιο γλυκιά πολιτική βουτιά που ονόμασε την εταιρεία παραγωγής του: Zacher Films.
Τουρτοπόλεμος… ώρα μηδέν!
Υπεύθυνος για τον πρώτο κινηματογραφικό τουρτοπόλεμο όλων των εποχών ήταν ο Μακ Σένετ. Στο Α Noise From The Deep (1913) έβαλε τον Μέιμπελ Νόρμαντ να ρίξει μία τούρτα (custard pie, όπως μας βεβαιώνει ο αυθεντικός όρος) στον Ρόσκο Αρμπάκλ, του οποίου η άμεση αντίδραση έγινε αμέσως θρύλος. Ο Σένετ υποστήριζε πως «τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί μία τούρτα στο πρόσωπο σε μία κωμωδία. Μπορεί να ρίξει την αξιοπρέπεια του άλλου μέσα σε δευτερόλεπτα». Αναρχική πράξη ανώδυνης βίας, ο τουρτοπόλεμος θα σχολίαζε με τον καλύτερο τρόπο την υλιστική στροφή μίας κοινωνίας σε απόγνωση πριν ο Τσαρλς Τσάπλιν τον αποθεώσει στο Behind The Screen (1916) και πριν αναγορευτεί σε μάχη του αιώνα (στο The Battle Of The Century /1927), όπου ο Σταν Λόρελ και ο Ολιβερ Χάρντι θα χρησιμοποιούσαν τρεις χιλιάδες τούρτες προκειμένου να γράψουν ιστορία. Ο Μπλέικ Εντουαρντς στο The Great Race (1965), ο Στάνλεϊ Κιουμπρικ στο S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (1964) και ο Θανάσης Βέγγος στο Τρελός Παλαβός Και Βέγγος (1967), μεταξύ άλλων, υπήρξαν γνήσιοι απόγονοι…
Πώς να ρίξετε μία τούρτα, από τον Μπάστερ Κίτον
Ο Μπάστερ Κίτον δίδαξε την τεχνική του σωστού τουρτοπόλεμου στο σόου του Εντ Γουίν, ενώ η πιο διάσημη κινηματογραφική «μάχη» του έγινε στο Hollywood Cavalcade του 1939, με θύμα την Αλις Φέι. Οι διαφορετικοί τρόποι «του πετάγματος της τούρτας» είναι:
1. The Walking Thrust – Προχωράς προς τον στόχο και σπρώχνεις την τούρτα στο πρόσωπο του. Πριν φύγεις, την στρίβεις ελαφρά. Ετσι κολλάει στο πρόσωπο του στόχου μεγαλύτερο κομμάτι τούρτας.
2. The Shot Putt – Ρίχνεις την τούρτα από απόσταση ενάμισι μέτρου.
3. Για αποστάσεις μεγαλύτερες των 2.5 μέτρων πρέπει να σιγουρευτείς ότι η τούρτα έχει το σωστό βάρος ώστε να μπορέσει να φτάσει στον στόχο.
4. The Ancient Roman Discus Throw – Το καλύτερο ρίξιμο τούρτας. Σκύβεις στις 90 μοίρες και, καθώς επιστρέφεις στην όρθια θέση, αφήνεις την τούρτα να φύγει.
5. Catchers Throw to Second Base – Ο πιο δύσκολος τρόπος. Τραβάς πίσω το χέρι σου όσο πιο πολύ μπορείς και ρίχνεις την τούρτα.
«Le Big Μac» Βίνσεντ: Και ξέρεις πώς λένε το «ένα τέταρτο της λίβρας με τυρί» στο Παρίσι;
Τζουλς: Δεν το λένε «ένα τέταρτο της λίβρας με τυρί»;
Βίνσεντ: Οχι ρε, αφού μετράνε αλλιώς. Δεν θα έχουν ιδέα τι στο διάολο είναι το ένα τέταρτο της λίβρας.
Τζουλς: Και τότε πώς το λένε;
Βίνσεντ: Το λένε Royale με τυρί.
Τζουλς: Royale με τυρί. Και πώς λένε το Big Μac;
Βίνσεντ: Το Big Mac είναι Big Mac. Αλλά το λένε Le Big Mac.
Pulp Fiction (1994) του Κουέντιν Ταραντίνο.
Fast Food Nation (2006) του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
Super Size Me (2004) του Μόργκαν Σπέρλοκ
Κουζίνα: Fast Food
Μενού: Ο,τι αναβοσβήνει στις φωτεινές επιγραφές πάνω από τα ταμεία.
Μάγειρας: Οι μεγαλύτερες αλυσίδες γρήγορου φαγητού στον κόσμο.
Παρασκευή: Δεν θέλετε να ξέρετε, αλλά θα το μάθετε βλέποντας την αλληγορία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, συνδυασμένη απόλυτα με τα όσα θα δοκιμάσει ο Μόργκαν Σπέρλοκ πριν καταλήξουν στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Οτι ζούμε σε έναν κόσμο γρήγορου φαγητού, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!
Tip: «Το σώμα μου με σιχαίνεται επίσημα».
Jidlo/Food (1992) του Γιαν Σβανκμάγιερ
Κουζίνα: Διεθνής (!)
Μενού: Πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό – όλα σε 14 λεπτά
Μάγειρας: Ο ίδιος ο Σβανκμάγιερ.
Παρασκευή: Χωρισμένο σε τρία μέρη, με αποθέωση το δεύτερο μέρος του μεσημεριανού, όπου αυτοί που τρώνε καταναλώνουν οτιδήποτε υπάρχει πάνω σε ένα τραπέζι εκτός από φαγητό. Στο τρίτο μέρος συνοδεύουν με οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε τα μέλη του σώματος τους, σε μία πανδαισία κοινωνικής παρακμής.
Τip: «Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το φαγητό μπορεί να είναι ιδανικός για να αντικατοπτρίσει τον πολιτισμό μας».
«Ladies first…». Η Λαίδη και ο Αλήτης τρώνε μακαρόνια από ένα πιάτο, απολαμβάνοντας την παροδική τους ευτυχία στο Η Λαίδη Και Ο Αλήτης (1955) της Disney.
