Αυτά είναι. Αυτά έχουν σημασία. Δύσκολο να πείσεις αυτούς που πιστεύουν ότι η δήλωση αυτή είναι αρλούμπα, αλλά δίχως αυτά η ζωή είναι κατά πολύ πιο δυσβάσταχτη.
Ο Ρέιφ Φάινς, κατά την περίοδο της πανδημίας, έκανε μερικά πολύ ωραία πράγματα (ένα άλλο ήταν το «Beat the Devil», υπό την οδηγία του Ντέβιντ Χερ, για τον εγκλεισμό, για την Πολιτεία, τους πολιτικούς, την ευθύνη, τον covid και το να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου λόγω αυτού) και η αποστήθιση των Κουαρτέτων με την ερμηνεία τους στη λονδρέζικη σκηνή ήταν ένα από αυτά. Ο Τύπος πλημμύρισε υπερθετικά και οι τυχεροί που τον είδαν θα έχουν μια ανάμνηση ιστορική.
Το τέλος των παραστάσεων κινηματογράφησε η αδελφή του Ρέιφ, Σόφι Φάινς, και το αποτέλεσμα θα έχει την πρεμιέρα του στις 28 τρέχοντος στο IFC Center της Νεάς Υόρκης κι εν συνεχεία θα παιχτεί στις αίθουσες – στην Ελλάδα, όπως καταλάβατε, δεν το περιμένουμε, έχουμε εκλογές.
Η παραγωγή ανήκει στο Bath Theatre Royal και σειρά ως είθισται άλλων οργανισμών, με την Σόφι Φάινς να έχει αναλάβει και το μοντάζ της κινηματογράφησης. Να θυμίσουμε ότι δικό της είναι και το γνωστό και μη εξαιρετέο ντοκιμαντέρ «The Pervert's Guide to Ideology» με (και για) τον Σλάβοϊ Ζίζεκ.
Τα Κουαρτέτα του Έλιοτ, κατά τον ίδιο η κορυφαία ποιητική στιγμή του, είναι τέσσερα ποιήματα γραμμένα κατά τον Μεσοπόλεμο και τον 2ο ΠΠ και εκδομένα εν μέσω του τελευταίου, και θεωρούνται αριστουργήματα συλλογισμών πάνω στον Άνθρωπο και την σχέση του με το Θείο, τη Φύση και τον Χρόνο. Είναι λόγια γραμμένα (και) στη σκέψη μιας επερχόμενης ναζιστικής λαίλαπας που καταπιάνονται με την έννοια ενός τρόπου ζωής που απειλούνταν σαφώς τότε και χάνεται ασαφώς σήμερα. Με αλλά λόγια η επικαιρότητα του κειμένου και της πράξης του Φάινς είναι αυτονόητη.
Ιδού το τρέιλερ:
