Γράφαμε χθες για το άρθρο του New Yorker και τις διόλου κολακευτικές νέες καταγγελίες και αναφορές σε βάρος του Φαρχαντί από συνεργάτες και φίλους, που κινούνται από απλή αγνωμοσύνη μέχρι κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας – διαβάστε περισσότερα εδώ. Σήμερα η πλευρά των δικηγόρων του Ιρανού σκηνοθέτη απάντησε στο New Yorker και στην αρθρογράφο Ρέιτσελ Αβίβ. Μεταξύ άλλων, αναφέρουν ότι η ρεπόρτερ δυστυχώς παρέλειψε και διαστρέβλωσε τα γεγονότα για να παρουσιάσει μια μονόπλευρη εκδοχή μιας υπόθεσης που δεν σχετίζεται με πνευματική ιδιοκτησία, αναφερόμενοι στο γεγονός ότι το «Ένας Ήρωας» βασίζεται στην ίδια είδηση στην οποία βασίστηκε και το ντοκιμαντέρ της Αζαντέχ Μαζιχζαντέχ, της φοιτήτριας του Φαρχαντί που τον κατηγόρησε για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Η αρθογράφος, όπως επισημαίνουν, αγνόησε όλα τα έγγραφα και τα σχόλια του Φαρχαντί που σχετίζονται με την υπόθεση και επίσης βρήκε μια χούφτα ανθρώπους που το μόνο τους παράπονο είναι ότι ο Ιρανός σκηνοθέτης δεν τους ευχαρίστησε αρκετά για να δημιουργήσει ένα μη κολακευτικό πορτρέτο του πελάτη τους– σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις λατρεύεις τον δικηγορικό λόγο, καθώς εμφανώς δεν είναι αυτό το μοναδικό τους «παράπονο».
Οι δικηγόροι της πλευράς του Φαρχαντί επισημαίνουν ακόμα ότι η δημοσιογράφος αγνόησε τις απαντήσεις σε κάθε ζήτημα που ανέσυρε και ότι χρησιμοποιεί την εν λόγω επίδικη υπόθεση για να δώσει μια λανθασμένη πληροφορία για τις πολιτικές πεποιθήσεις του Φαρχαντί και να τη συνδέσει με την τωρινή κατάσταση στο Ιράν. Εδώ τους δίνουμε δίκιο, αν διαβάσετε το άρθρο, από ένα σημείο και έπειτα είναι έκδηλος ο δημοσιογραφικός λαϊκισμός του. Αξίζει, πάντως, να το διαβάσετε, επειδή για πρώτη φορά δίνει μια πιο εκτεταμένη εκδοχή – για να είμαστε σωστοί, επιλέγουμε τον όρο «εκδοχή»- των ισχυρισμών της φοιτήτριας του Φαρχαντί και των γεγονότων. Μέσα από τις πληροφορίες που παρατίθενται, προκύπτει ότι κάθε άλλο παρά περίπτωση άντλησης έμπνευσης από ένα πραγματικό γεγονός έχουμε, καθώς ο Φαρχαντί ουσιαστικά φέρεται, σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι εκπρόσωποι της Μαζιχζαντέχ πάντα, να αξιοποίησε την έρευνα της τελευταίας και να έχει κοπιάρει αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ στο σενάριο του, ενώ, πάντα σύμφωνα με όσα γράφονται, υπάρχουν και βίντεο από τα μαθήματα του workshop, από το οποία προκύπτει το αληθές των ισχυρισμών.
Αν τα δεδομένα που αναφέρονται στο άρθρο ισχύουν, καθόλου δεν απορείς που Ιρανός δικαστής απεφάνθη ότι υπάρχει περίπτωση κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας – τουλάχιστον με βάση τη δυτική νομική θεωρία, διακρίνουμε τέτοια περίπτωση. Μάλιστα, ο δικαστής δεν βρήκε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 44 (!) σημεία όπου η ταινία «Ένας Ήρωας» μοιάζει με το ντοκιμαντέρ της Μαζιχζαντέχ και με τα ευρήματα της έρευνάς της.
Προσπαθήσαμε να βγάλουμε μια άκρη τι έχει συμβεί νομικά, δυστυχώς στο βωμό της ταχύτητας και της δημιουργίας εντυπώσεων, η εμπεριστατωμένη έρευνα περνάει σε δεύτερη μοίρα παγκοσμίως. Διασταυρώνοντας όσα γράφονται στο New Yorker με άλλες δημοσιεύσεις που μπορέσαμε να βρούμε, καταλαβαίνουμε ότι τελικά (μάλλον) δεν υπάρχει κάποια διαφοροποίηση στο σύστημα απονομής της ποινικής δικαιοσύνης του Ιράν με τη σύμπραξη δυο διαφορετικών δικαστών στις ποινικές υποθέσεις, όπως υποθέσαμε χτες και όπως αφήνουν να εννοηθεί τα περισσότερα άρθρα που συναντάς σε κινηματογραφικές ιστοσελίδες. Εν προκειμένω, φαίνεται ότι ποινικός δικαστής απεφάνθη επί μηνύσεως συκοφαντικής δυσφήμησης που έκανε πρώτος ο Φαρχαντί, αθώωσε την Μαζιχζαντέχ και στο αιτιολογικό της απόφασής του ανέφερε ότι υπάρχουν οι 44 περιπτώσεις ομοιοτήτων που αναφέραμε παραπάνω. Από εκεί και πέρα, εκκρεμεί η απόφαση επί της μηνύσεως περί κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας που έχει καταθέσει η κινηματογραφίστρια σε βάρος του Φαρχαντί. Το σίγουρο είναι ότι θα ακούσουμε ξανά για το ζήτημα.
